Współczesne obchody Bożego Narodzenia często skupiają się na zewnętrznych atrybutach: girlandach, prezentach i ogólnikowych życzeniach. W tym ferworze łatwo zapomnieć o centralnej postaci tego wydarzenia - Dzieciątku Jezus. Współczesne świętowanie można porównać do uroczystości imieninowej, na którą przybyli wszyscy zaproszeni, z wyjątkiem solenizanta. W Roku Miłosierdzia mamy szczególną okazję, by na nowo uświadomić sobie, że Boże Narodzenie to świętowanie najważniejszego wydarzenia w historii ludzkości - miłosierdzia Boga, który „tak umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne” (J 3,16).
Teksty biblijne czytane podczas Pasterki ukazują nam historyczny kontekst i prorockie zapowiedzi zbawczego działania Bożego. Słowa proroka Izajasza (Iz 9,1-3.5-6) są odpowiedzią na trudne wydarzenia z 735 r. przed Chrystusem, kiedy to Asyryjczycy najechali Galileę, siejąc zniszczenie i porywając ludność do niewoli. Izraelici doświadczyli wówczas goryczy przegranej i mroku beznadziei. Jednak prorok zwiastuje, że właśnie ten lud „ujrzał światłość wielką; nad mieszkańcami kraju mroków światło zabłysło” (Iz 9,1). Zapowiada narodziny przedziwnego Dziecka, które będzie nazwane „Przedziwnym Doradcą, Bogiem Mocnym, Odwiecznym Ojcem, Księciem Pokoju” (Iz 9,5).
Ewangelia według św. Łukasza (Łk 2,1-14) ukazuje, jak Odwieczny Syn Boży wkracza w historię naznaczoną panowaniem ziemskich władców. Cesarz Oktawian August wydaje dekret o spisie ludności, co zmusza Maryję i Józefa do podróży z Galilei do Betlejem. Ten spis ludności jest symbolem rzymskiego panowania i ucisku, podkreślając, że Jezus rodzi się wśród ludu zniewolonego. W obliczu ziemskich władców, którzy dzierżą potęgę, to Bóg jest prawdziwym Panem historii, cierpliwie realizując swój zbawczy plan. Ewangelista wymienia imiona Cezara Augusta i Kwiryniusza, a następnie skupia się na prostych ludziach: Józefie i brzemiennej Maryi, dla których „nie było dla nich miejsca w gospodzie” (Łk 2,7). To przez nich działa Bóg, ukazując, że nawet w najuboższych warunkach rodzi się Pan i Zbawiciel.
Dziecię Jezus jest centralną postacią obchodzonych świąt. Jego postać pojawia się najpierw w prorockich zapowiedziach Izajasza, a następnie w prostym i wzruszającym opisie ewangelicznym. Ewangelista Łukasz relacjonuje narodziny Jezusa z niezwykłą powściągliwością: „Porodziła swego pierworodnego Syna, owinęła Go w pieluszki i położyła w żłobie, gdyż nie było dla nich miejsca w gospodzie” (Łk 2,7). Opis ten podkreśla skromność miejsca narodzin i aktywną rolę Maryi. Złożenie Dziecka do żłobu ukazuje przedziwny styl działania Boga, który dokonuje wielkich rzeczy za pomocą narzędzi bardzo prostych. Syn Boży staje się człowiekiem w ubogiej stajni, ukazując swoją bezbronność i zależność od dorosłych. Mimo swojej słabości, to właśnie On staje się dla pasterzy, a przez nich dla wszystkich ludzi, znakiem mocy i miłości Bożej.
Narodziny Jezusa znajdują pełne wyjaśnienie w słowach anioła skierowanych do pasterzy: „Nie bójcie się! Oto zwiastuję wam radość wielką, która będzie udziałem całego narodu: dziś w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel, którym jest Mesjasz, Pan” (Łk 2,10-11). Jest to orędzie radosne, usuwające lęk. Termin „Ewangelia” (gr. euangelion), oznaczający dobrą nowinę, odnosi się odtąd jednoznacznie do Dziecka narodzonego w Betlejem. Jest to Dobra Nowina o Jezusie Chrystusie, który jest centralną postacią historii ludzkości i historii zbawienia. W słowach anioła Dziecię to jest określone trzema tytułami: Zbawiciel, Mesjasz i Pan. Tytuł Zbawiciel podkreśla wyzwolenie i prawdziwe życie, jakie przynosi; Mesjasz wskazuje na wypełnienie starotestamentalnych proroctw; Pan oznacza ścisłą więź z Bogiem i Jego miłosierdzie.
Święty Paweł w Liście do Tytusa pisze: „Ukazała się łaska Boga, która niesie zbawienie wszystkim ludziom” (Tt 2,11). Ta prawda o Dziecięciu, w którym Bóg objawia swoją moc, wymaga od każdego osobistej decyzji. Już w Ewangeliach widzimy podział: z jednej strony pokłon pasterzy i mędrców, z drugiej strony nienawiść Heroda i przerażenie Jerozolimy.
Prolog Ewangelii według św. Jana ukazuje, że świat Go nie poznał, a swoi Go nie przyjęli. Przez wieki Kościół zmagał się z tymi, którzy podważali prawdę Wcielenia. Gnostycy twierdzili, że Syn Boży tylko pozornie przyjął ciało. Współcześnie również wielu widzi w Jezusie wielkiego człowieka, ale odmawia Mu boskości. Chrystus jest odzierany ze swego Bóstwa, uważany za „tylko człowieka”. Wobec tego, kontemplując Dziecię w żłobie, odnawiamy wiarę w Credo: „Wierzę w jednego Pana Jezusa Chrystusa… który dla nas ludzi i dla naszego zbawienia zstąpił z nieba”. Bóg, który stał się człowiekiem, objawił człowiekowi jego własną godność.
Święty papież Leon Wielki w Kazaniu I o Narodzeniu Pańskim mówi: „Poznaj swoją godność, chrześcijaninie! Stałeś się uczestnikiem Boskiej natury, porzuć więc wyrodne obyczaje dawnego upodlenia i już do nich nie powracaj”. Tam, gdzie traci się szacunek dla Boga, traci się także zmysł godności człowieka.
Boże Narodzenie to przede wszystkim zaduma nad tajemnicą Miłości, która staje się maleńka i przystępna. To zachwyt nad Bogiem, który staje się Dzieckiem. Boże Narodzenie to wezwanie do wiary, do przyjęcia Boga, który stał się człowiekiem. Całe nasze życie jest naszym Betlejem, szopką, którą budujemy, aby Bóg był z nami.
Chrystus, prawdziwy Bóg i prawdziwy Człowiek, jest fundamentem nadziei dla świata i dla każdego człowieka. Każda Msza Święta jest ponowieniem dzieła narodzenia Jezusa. W każdej Mszy mamy rzeczywistą obecność Boga. Cud przeistoczenia podczas Mszy Świętej można porównać do nocy betlejemskiej. Kapłan, wypowiadając słowa konsekracji, rodzi Jezusa swoimi ustami. W Hostii ukrywa się Bóstwo i człowieczeństwo Jezusa, tak jak w żłóbku był On ukryty w ludzkiej postaci.
Dwa tysiące lat temu nieskończony Bóg stał się człowiekiem. W Mszy Świętej Bóg-Człowiek przyjmuje postać chleba, ukryty pod postacią małej hostii. Nie trzeba czekać na Pasterkę, aby świętować Boże Narodzenie - każda Msza jest Bożym Narodzeniem. Podobnie jak trzej królowie, pragniemy złożyć Dziecięciu nasze dary: serca, smutki, troski i talenty.
Ewangelia mówi, że Chrystus „do swoich przyszedł, ale swoi Go nie przyjęli”. Byli tacy, którzy ofiarowali Mu dary, ale nie siebie. Jednak „wszystkim tym jednak, którzy Je przyjęli, dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi”. Pasterze, choć niewiele rozumieli, odpowiedzieli na wezwanie Boga, przynosząc do stajenki siebie. Pytanie o korzyść z narodzenia Pana Boga w Betlejem staje się pytaniem o to, czy narodzi się On przez wiarę w nas.
Święty Grzegorz z Nyssy pisze o oszołomieniu patrzeniem na Boga, który jest „tak różny od wszystkiego, z czym spotykamy się na co dzień”. Spotkanie z Bogiem, który „jest odblaskiem Jego chwały i odbiciem Jego istoty” (Hbr 1, 3), jest największym cudem. Obecność Boga w ludzkim sercu jest cudem ukrytym pod osłoną codzienności.
Słowo Boże, które przełamuje ciemność, przypomina Boże stworzenie świata. Bóg przychodzi do nas ze „światłością prawdziwą, która oświeca każdego człowieka” (J 1, 9). Obraz Dzieciątka w żłobie nie odbiera ciepła opowieści wigilijnej, szopki czy choinki. Sam Bóg mówi do nas w swoim Słowie, troszcząc się, byśmy nie przegapili tego, co najważniejsze.
Logos Boży, który tworzy świat, określa miejsce człowieka w odniesieniu do Boga. Człowiek zaproszony jest do wspólnoty. Katastrofa przychodzi z chwilą wypróbowania ludzkich pomysłów na wolność, gdy kosmos zamienia się w chaos. Jednak w Wcieleniu Chrystusa następuje zmiana: Bóg staje się człowiekiem, by poznać i odmienić ludzki los. Bóg jest konsekwentny jedynie w kochaniu. Bezbronność tej miłości objawia się w Betlejem i w tajemnicy Golgoty.
Drogą do człowieka i ludzkiego serca jest Jezus Chrystus. Nie ma innego sposobu, by wrócić do bliskości z Ojcem Niebieskim. „I wszystkie krańce ziemi zobaczą zbawienie Boga naszego” - to dobra nowina dla każdego, bo dzisiaj objawił się współczujący Bóg, który zna nasz los.
Narodziny Jezusa w Betlejem oznaczają, że może On narodzić się wszędzie. Odkąd Bóg stał się człowiekiem, wszystko, co ludzkie, nabrało znaczenia. W doświadczeniu więzienia, tortur i samotności można przeżyć prawdziwy sens Wcielenia i Krzyża. Nie żywienie urazy do oprawców jest wyrazem przyjęcia tej prawdy.
Jezus jest nie tylko niezwykłym człowiekiem, ale także Synem Bożym, realizującym Boży zamysł bycia człowiekiem. Sens, który był na początku u Boga, staje się człowiekiem. Spotkanie z Nim nie jest tylko przypominaniem historii, ale przemianą. Bóg przemienił nasze człowieczeństwo przez swoją łaskawą życzliwość i wszczepił w nas zdolność poznania prawdy. Wielką i świętą rzeczą jest być człowiekiem.
Droga poszukiwania Boga jest przez Jezusa ukierunkowana ku drugiemu człowiekowi. Odkrywając w nim życzliwą obecność Boga, możemy uwierzyć, że każdy człowiek pochodzi od Boga.
Jan Paweł II w encyklice „Redemptor hominis” pisze: „Tajemnica człowieka wyjaśnia się naprawdę dopiero w tajemnicy Słowa Wcielonego”. Dzięki Wcieleniu Syna Bożego każdy człowiek od momentu poczęcia ma nieskończoną godność i wartość. Ta sama godność przysługuje każdemu, niezależnie od pochodzenia, stanu czy zdolności. O godności człowieka decyduje jego człowieczeństwo, które jest świętością, ponieważ zjednoczone jest z nim Jezus Chrystus.
Tylko prości pasterze oddali pokłon narodzonemu Jezusowi, podczas gdy wykształceni Go odrzucili. Ta historia powtarza się w naszych czasach. Wielu ludzi nie zauważa Go lub przeszkadza im Jego obecność. Dla wielu ciekawszy jest aniołek niż Nowonarodzony Król Wszechświata.
Przychodząc na spotkanie z Bożym Dzieciątkiem, dziękujemy Mu za to, że stał się jednym z nas, aby obdarzyć nas Bożym życiem. Uczmy się od Maryi ufnej wiary i posłuszeństwa Bogu, a od Świętego Józefa dojrzałego ojcostwa. Zabierzmy Nowonarodzonego w sercach do naszych domów, aby ugasił spory, umocnił miłość i napełnił nas Bożą radością.
Święty Jan Paweł II mówił: „Tajemnica nocy betlejemskiej trwa bez przerwy. Napełnia ona dzieje świata i zatrzymuje się na progu każdego ludzkiego serca”. Chociaż świat Go nie poznaje, On jest. Świętujemy dziś Boże Narodzenie, ponieważ w naszych sercach również dzisiaj narodził się Zbawiciel. Poczujmy się kochani przez Jezusa Chrystusa i przyjmijmy Go do swojego życia.
„Oto zwiastuję wam radość wielką..., dziś w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel, którym jest Mesjasz Pan” (Łk 2, 10-11). Jeszcze niedawno zasiadaliśmy przy wigilijnym stole, a teraz przyszliśmy na najważniejszy posiłek dla wyznawców Chrystusa - Eucharystię. Żyjemy w czasach, które mogą zniechęcać, ale Gwiazda Betlejemska zawsze wskazuje nam na Chrystusa. Wskazuje na Jezusa, ale także na Wiary, Nadzieję i Miłość - dary od Boga, które prowadzą do Niego.
W dzisiejszym świecie brakuje zachwytu nad darem życia, wdzięczności Bogu, radości w domu rodzinnym. Życie staje się udręką i walką z powodu braku odniesienia do Tego, który nadaje sens wszystkiemu. Usuwanie Boga z życia domowego, szkolnego i publicznego prowadzi do samotności i braku poczucia własnej wartości. Największym skarbem, jaki rodzice mogą przekazać dzieciom, jest wiara.
Potrzeba duchowej odnowy, nowego zwrócenia się z ufnością do Nowonarodzonego Dziecięcia. Potrzeba szczerości, pokornego spojrzenia na własne słabości i odważnego budowania na nich. Droga Jezusowa to droga Bożego dziecięctwa, droga zaufania Jemu w każdej sytuacji życiowej. To droga trudna, wymagająca ofiary, ale jedyna wartościowa.
Niech Boże Dziecię narodzi się w naszych sercach przez wiarę, niech da nam siłę do nadziei i moc do miłości. Niech Chrystus uczyni nasze życie pięknym i pełnym Bożej obecności.
tags: #kazanie #na #boze #narodzenie #rok #c
Znaczenie prezentów – czy naprawdę podarunki są takie ważne?
W obecnych czasach, gdy dostęp do wszystkiego jeszcze nigdy nie był taki prosty, a sklepowe półki uginają się od przeróżnych przedmiotów, ciężko jest znaleźć coś, co nada się na prezent i uszczęśliwi drugą osobę. Wiele rzeczy obdarowany może po prostu kupić sobie sam, tak więc kupowanie komuś dziesiątego krawata, czy nowej patelni, zdaje się powoli tracić sens. Znaczenie podarunków ewoluowało i dzisiaj obdarowany oczekuje raczej rzeczy, która go zaskoczy i będzie absolutnie wyjątkowa. Może niech to będzie coś, na co nigdy by nie wpadł i nie domyśliłby się, że dostanie właśnie to?! Pozytywne zaskoczenie, radość, wdzięczność i wzruszenie, to emocje które idealnie określają to, jaki powinien być prezent idealny, na miarę XXI wieku.
Copyright ©2021 | niebanalne-prezenty.pl | Wszelkie prawa zastrzeżone.