W dniach 2-3 maja w Żeńskim Monasterze Narodzenia Bogurodzicy w Zwierkach odbyły się uroczystości poświęcone patronowi dzieci i młodzieży - świętemu męczennikowi młodzieńcowi Gabrielowi. W wydarzeniu uczestniczyli licznie zgromadzeni wierni z Polski i Rumunii, a także piesi pielgrzymi z Białegostoku, Supraśla, Hajnówki i Gródka.
Pierwszego dnia obchodów, 2 maja, sprawowane było świąteczne nabożeństwo Całonocnego czuwania. W nocy odśpiewano akatyst ku czci św. męcz. mł. Podczas uroczystej Boskiej Liturgii kazanie wygłosił proboszcz parafii św. Anny z Królowego Mostu, ks. prot. Radion Kondraciuk. W nabożeństwie uczestniczyło duchowieństwo z diecezji białostocko-gdańskiej, warszawsko-bielskiej, łódzko-poznańskiej i przemysko-gorlickiej.
Na zakończenie uroczystości Arcybiskup Jakub w słowie do zebranych podkreślił, że wiara w Zmartwychwstałego Chrystusa nadaje życiu sens. Jako dowód na to wskazał relikwie świętych, wyjaśniając, że choć ciało ludzkie ulega rozkładowi, Bóg w niektórych przypadkach zachowuje je nienaruszone jako świadectwo zmartwychwstania. Nienaruszone ciało św. Gabriela, spoczywające w monasterze w Zwierkach, przypomina o zmartwychwstaniu i życiu wiecznym, a także o powszechnym zmartwychwstaniu i sensie wiary.
Pozdrowienia od Zwierzchnika Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego, Metropolity Sawy, przekazał Arcybiskup Grzegorz.
Tekst zawiera również obszerny opis życia i duchowości błogosławionej Marii Gabrieli od Jedności, trapistki, która poświęciła swoje życie modlitwie i modlitwie o jedność chrześcijan.
Błogosławiona Maria urodziła się 17 marca 1914 roku na Sardynii, we Włoszech, w rodzinie pasterskiej. Początkowo charakteryzowała się uporem i własnym zdaniem, jednak z czasem stała się bardziej posłuszna i dokładna w wypełnianiu obowiązków. W wieku 18 lat, po śmierci siostry, przeszła głęboką przemianę. Stała się zamyślona i poważna, zaczęła zwracać uwagę na modlitwę, praktyki religijne i dzieła miłosierdzia, a także zapisała się do Akcji Katolickiej.
W wieku 21 lat, za wskazaniem kierownika duchowego, wstąpiła do klasztoru trapistek w Grottaferrata. Jej życie w klasztorze było podporządkowane dziękczynieniu za Boże miłosierdzie i powołanie do całkowitej zależności od Boga. Opatka klasztoru, Matka Pia Gullini, zaświadczyła o jej całkowitym darze z siebie, uległości, spokoju i wdzięczności.
Po ukończonym nowicjacie Maria Gabriela złożyła śluby zakonne. W liście do matki pisała o nieopisywalnej radości, jakiej doświadczała w klasztorze, podkreślając, że tylko Jezus może dać takie radości, które pozwalają zapomnieć o ziemskich trudach i rozpalają pragnienie Raju. Po ślubach zakonnych wyzbyła się obaw i mówiła Bogu: „Teraz działaj Ty we mnie i przeze mnie!”.
Współsiostry wspominały jej gotowość do oskarżania siebie samej, proszenia o wybaczenie za najdrobniejsze przewinienia, prostą i szczerą pokorę oraz dyspozycyjność.
W 1937 roku siostra Gabriela poznała potrzebę modlitwy i ofiar duchowych w intencji jedności Kościoła. Wciąż powtarzała akt strzelisty: „Wszyscy powinni stanowić jedno, Ojcze”. W 1938 roku postanowiła ofiarować swoje życie dla tej sprawy, mówiąc: „Moje życie nic nie znaczy, mogę je spokojnie ofiarować”.
W kwietniu 1938 roku zachorowała na gruźlicę i przez 40 dni przebywała w sanatorium. W tym czasie zrozumiała, że złożenie ofiary polega na poświęceniu siebie, a nie na czynieniu wielkich rzeczy. Po powrocie do klasztoru jej stan zdrowia się pogarszał. Ostatni rok życia spędziła w bólu fizycznym, ale nie poddawała się rozpaczy. Zmarła 23 kwietnia 1939 roku, w wieku 25 lat, w Niedzielę Dobrego Pasterza.
Proces beatyfikacyjny Marii Gabrieli rozpoczął się 15 lipca 1965 roku. Dekret o heroiczności cnót podpisano 4 maja 1981 roku. 25 stycznia 1983 roku papież Jan Paweł II ogłosił siostrę Marię Gabrielę od Jedności błogosławioną Kościoła. W encyklice „Ut unum sint” papież Jan Paweł II wskazał ją jako wzór do naśladowania w modlitwie o jedność chrześcijan.
W tekście wspomniano również o święcie archaniołów - Michała, Gabriela i Rafała, które przypada w środę. Są to istoty duchowe, które wielbią Boga i niosą pomoc ludziom. Podkreślono, że aniołowie posiadają rozum i wolę, są stworzeniami osobowymi i nieśmiertelnymi, które przewyższają doskonałością świat widzialny. Aniołowie towarzyszyli ludziom od początku historii zbawienia i służą wypełnieniu Bożego planu. W tradycji Kościoła obecność aniołów jest wielokrotnie przywoływana, m.in. w liturgii.
Tekst zawiera również informacje o świętej Gabrielii (znanej także jako Gabriela od Najświętszej Maryi Panny), której życie stanowi inspirację dla wielu wiernych. Jest ona wybierana jako patronka bierzmowania i opiekunka młodzieży.
Święta Gabriela urodziła się 12 marca 1839 roku we Włoszech w zamożnej rodzinie. Była najmłodszym z trzynaściorga dzieci. Po śmierci matki w wieku 18 lat poczuła powołanie do życia zakonnego. W wieku 21 lat wstąpiła do zgromadzenia Sióstr Pasionistek, przyjmując imię Maria od Męki Pańskiej. Wyróżniała się pokorą, cierpliwością i miłością do innych. Zmarła w 1866 roku na gruźlicę w wieku 27 lat. Została beatyfikowana w 1908 roku, a kanonizowana w 1920 roku przez papieża Benedykta XV, który ogłosił ją patronką studentów, młodzieży i osób cierpiących na gruźlicę.
Święta Gabriela wywarła znaczący wpływ na Kościół katolicki. Jako mistyczka, poprzez swoje wizje i doświadczenia duchowe, wpłynęła na kształtowanie duchowości wielu osób. Jej nauczanie o miłości do Boga i bliźniego jest inspiracją do dziś. Przypomina, że świętość jest dostępna dla każdego, a prawdziwe szczęście można znaleźć w służbie Bogu i bliźnim.
W tekście pojawia się również postać Gabriela Possentiego, młodego włoskiego świętego, który żył zaledwie 24 lata, ale zyskał wieczność w Niebie. Jest on patronem młodzieży i inspiracją dla wielu młodych ludzi.
Misja Gabriela w Polsce: Arcybiskup Henryk Hoser, zainspirowany tym, jak Gabriel Possenti inspiruje włoską młodzież, postanowił stworzyć podobne miejsce w Polsce. Na Białołęce w Warszawie powstaje Centrum Młodych Świętych, które ma pomagać młodym ludziom w prawidłowym rozeznaniu drogi życiowej. W ramach Centrum działają już m.in. Małe Centrum Kultury, harcówka Skautów Europy oraz Małe Centrum Kultury. Ojcowie Pasjoniści sprawują opiekę nad formacją duchową grup ministrantów, harcerzy i Oratorium Św. Gabriela.
Fragment tekstu zawiera wspomnienia malarza Rajmunda Pietkiewicza o jego świątecznych obrazach, w tym o płótnie „Wieczór wigilijny” z 1973 roku. Obraz przedstawia rodzinę przy wigilijnym stole z widokiem na Gdańsk.
Dla ojca malarza, święta Bożego Narodzenia były czasem „zaczarowanym” i „cudownym”. Starał się nadrobić trudne dzieciństwo, celebrując święta z rodziną z wielkim zaangażowaniem. Dekorowanie domu, zwłaszcza ubieranie choinki, było dla niego rytuałem, któremu towarzyszyła muzyka Bacha. Szczególną uwagę zwracał na światło - płynące z wnętrza domu, odbijające się w bombkach.
Wspomnienia te podkreślają znaczenie rodzinnych tradycji i atmosfery świąt, która przenika sztukę i pozostaje w pamięci. Podobnie jak w obrazach, tak i w życiu, ważny jest nastrój, budowanie świątecznej atmosfery i wspólne przeżywanie tych chwil.
Tekst zawiera również refleksje kobiety imieniem Gabriela, która żyje w Niemczech, ale pochodzi z Polski. Porównuje ona niemiecki i polski sposób obchodzenia Wigilii Bożego Narodzenia.
Gabriela podkreśla, że chce, aby jej córka znała oba porządki świąt, aby wiedziała, że mogą mieć różne oblicza. Choć różnice kulinarne i społeczne istnieją, przy wspólnym stole przestają dzielić.
W tekście wspomniano również o inicjatywie „Niedziela dla Rodziny”, która doprowadziła do wprowadzenia prawa zakazującego handlu w niedzielę w sklepach wielkopowierzchniowych w Polsce. Inicjatywa ta zrodziła się z aktywnej postawy lokalnej społeczności w Warszawie, związanej z Centrum Młodych Świętych.
tags: #wigilijny #wieczor #gabriela
Znaczenie prezentów – czy naprawdę podarunki są takie ważne?
W obecnych czasach, gdy dostęp do wszystkiego jeszcze nigdy nie był taki prosty, a sklepowe półki uginają się od przeróżnych przedmiotów, ciężko jest znaleźć coś, co nada się na prezent i uszczęśliwi drugą osobę. Wiele rzeczy obdarowany może po prostu kupić sobie sam, tak więc kupowanie komuś dziesiątego krawata, czy nowej patelni, zdaje się powoli tracić sens. Znaczenie podarunków ewoluowało i dzisiaj obdarowany oczekuje raczej rzeczy, która go zaskoczy i będzie absolutnie wyjątkowa. Może niech to będzie coś, na co nigdy by nie wpadł i nie domyśliłby się, że dostanie właśnie to?! Pozytywne zaskoczenie, radość, wdzięczność i wzruszenie, to emocje które idealnie określają to, jaki powinien być prezent idealny, na miarę XXI wieku.
Copyright ©2021 | niebanalne-prezenty.pl | Wszelkie prawa zastrzeżone.