Droga życia zakonnego, jak każda inna, bywa zwyczajna, naznaczona jednak głębokim poczuciem wiary i powołania. W niniejszym artykule przyjrzymy się historiom osób, które odnalazły swoją ścieżkę w życiu zakonnym, zaczynając od domu rodzinnego, poprzez pierwsze doświadczenia duchowe, aż po pełne zaangażowanie w służbie Bogu.
W irradiated kujawskim, w domu rodzinnym, panowała religijna atmosfera. Rodzice, gorliwie praktykujący wiarę, przekazali swoim dzieciom głębokie wartości duchowe. Codzienny pacierz, niedzielna Msza Święta, udział w nieszporach, a w okresach Adwentu i Wielkiego Postu - roraty, Droga Krzyżowa i Gorzkie Żale, kształtowały duchowość młodych.
Wychowanie w wielodzietnej rodzinie, w cieniu klasztoru Ojców Franciszkanów Konwentualnych, stanowiło dodatkowy impuls do rozwoju duchowego. Klasztor ten w latach powojennych był centrum życia kulturalnego miasta, organizując akademie, jasełka i zbiórki „Milicji Niepokalanej”. Franciszkanie prowadzili również katechizację w szkole. Obecność zakonników i ich działalność wywarły znaczący wpływ na młode pokolenie.
Już od najmłodszych lat obecność w klasztorze, podglądanie życia zakonników, budziło fascynację i pociągało do życia duchowego. Przynależność do asysty kościelnej i bycie Rycerką Niepokalanej od najmłodszych lat świadczyły o wczesnym ukształtowaniu powołania.
Miłość do czytania, pielęgnowana dzięki obecności w domu całych roczników czasopism religijnych, również odgrywała ważną rolę. Wiedza o istnieniu cioci - zakonnicy, s. Anny Mielcarek we Włocławku, choć rzadkie odwiedziny, utrzymywała stały kontakt korespondencyjny. Podczas tych wizyt, bliskość cioci pozwalała dowiedzieć się więcej o jej życiu, co utwierdzało w postanowieniu zostania siostrą zakonną, jeszcze przed I Komunią Świętą.
Po ukończeniu szkoły powszechnej w Radziejowie, wbrew planom mamy i starszego rodzeństwa, pojawiło się pragnienie kontynuowania edukacji w szkole średniej we Włocławku. Dzięki pomocy cioci udało się pokonać trudności i zamieszkać przy klasztorze Sióstr Wspólnej Pracy od Niepokalanej Maryi, ponieważ szkoła nie posiadała internatu.
Przez cztery lata pobytu u sióstr, doświadczono wiele serca i troski, co pozwoliło na konsekwentne rozwijanie powołania. Okres ten charakteryzował się niecierpliwym oczekiwaniem na ukończenie szkoły i maturę.
Częste bywanie w kaplicy Sióstr na Mszy Świętej i nabożeństwach, a także zaproszenia na wspólne rekreacje i wycieczki do innych domów i sanktuariów, umacniały więź ze wspólnotą zakonną.
Lekcje religii prowadzone przy katedrze przez ks. Józefa Świniarskiego, byłego więźnia Dachau i kapelana domu generalnego Zgromadzenia, gromadziły młodzież chętnie, stanowiąc ważne spotkania cotygodniowe.
Po uzyskaniu matury w 1957 roku, natychmiast złożono prośbę o przyjęcie do Zgromadzenia. Jednakże, zamiast rozpocząć życie zakonne od razu, podjęto decyzję o pracy w celu przygotowania potrzebnej wyprawki.
16 października 1957 roku nastąpiło uroczyste przekroczenie progów klauzury zakonnej, z radością i nadzieją na przyszłość.
Z perspektywy przeżytych sześćdziesięciu lat w Zgromadzeniu, można wyrazić głęboką wdzięczność Bogu za postawienie na drodze życia życzliwych ludzi: gorliwych kapłanów, wychowawców i siostry zakonne. Pomimo trudności czasów wojny i powojennych niedostatków, zawsze czuło się opiekę Matki Najświętszej.
Historia życia zakonnego rozpoczyna się od rodziny i pierwszych dni w Zgromadzeniu. Salomea Łukaszewska urodziła się 25 grudnia 1915 roku w Helenowie, w parafii Licheń. Chrzest przyjęła w kościele parafialnym pw. św. Doroty w Licheniu.
Rodzice, Stanisław i Marianna, wychowywali ją w duchu wiary. Jako trzecie dziecko w rodzinie, od najmłodszych lat odczuwała pragnienie służby Matce Bożej Niepokalanej. Początkowo nie rozumiała, jak można jej służyć będąc na ziemi, co prowadziło do naiwnych przemyśleń.
Po ukończeniu szkoły podstawowej, ojciec odradził jej pójście do szkoły zawodowej, obawiając się wybuchu wojny. W listopadzie 1938 roku, podczas rekolekcji parafialnych, usłyszała wyraźny głos: „Idź do zakonu”. Była zdziwiona, gdyż o zakonie nie myślała.
Po ponownym usłyszeniu głosu „To jest od Boga” i otrzymaniu „dziwnego światła”, przyrzekła Bogu, że jeśli tego chce, pójdzie do zakonu. Po tych chwilach poczuła się ponownie wśród ludzi w kościele.
Zaczęła rozmyślać, jak zrealizować swoje postanowienie. Nie znała żadnych sióstr zakonnych i nie myślała o życiu zakonnym. Obawa przed reakcją rodziców była ogromna.
Podczas kolejnej modlitwy usłyszała szept: „Idź do spowiedzi, poproś o to księdza, a będziesz służyć Bogu, nie ludziom”. Oświecona, poczuła moc i siłę, tęsknotę za życiem zakonnym i szczęście z możliwości służenia Bogu.
Po spowiedzi i rozmowie z księdzem, otrzymała skierowanie do Zgromadzenia Sióstr Wspólnej Pracy od Niepokalanej Maryi we Włocławku. Wówczas zrozumiała swoje pragnienia od dzieciństwa, by służyć Matce Bożej Niepokalanej.
Rodzice, mimo że byli katolikami, nie rozumieli powołania. Ojciec nazwał zakon „więzieniem”, a mama była przeciwna, pragnąc, aby córka założyła rodzinę.
Wstąpiła do zakonu w marcu 1939 roku. Postulat odbyła na ul. Seminaryjskiej, a nowicjat na Glinkach. Czas ten przypadł na okres wojny.
W listopadzie, gdy Niemcy zaczęli wywozić młode siostry na przymusową pracę, Matka Generalna Walter pozwoliła siostrom nowicjuszkom, które miały rodziców, na wyjazd do domu. Salomea, mieszkając blisko, skorzystała z przepustki.
W styczniu 1941 roku została zabrana na przymusowe roboty do Austrii. Tam, pracując przez 4 lata i 6 miesięcy, miała dobrych gospodarzy i mogła uczęszczać do kościoła w święta i niedziele.
W 1945 roku, po wkroczeniu wojsk amerykańskich do Austrii, wszyscy cudzoziemcy zostali wywiezieni do swoich krajów. Po powrocie, na Leśnej odbyła postulat, a w lipcu rozpoczęła nowicjat.
Następnie pracowała w Lipnie, Lublinie, Uniejowie i Zgierzu. W Zgierzu przez 20 lat pracowała jako kucharka, ogrodniczka i pomagała w kuchni. W chwilach trudnych wspomnienie powołania było siłą i pomocą.
Zawsze czuła opiekę Matki Bożej Niepokalanej, która przychodziła z pomocą. Wyraża głęboką wdzięczność Opatrzności Bożej za szczęśliwe przeżycie czasu wojennego i całego życia.
Obecnie, z perspektywy przeżytych lat w Zgromadzeniu, wyraża się głęboką wdzięczność Dobremu Bogu za postawienie na drodze życia życzliwych ludzi. Wśród nich byli gorliwi kapłani, wychowawcy i siostry zakonne. Od początku czuła się otoczona troskliwą opieką Matki Najświętszej.
Każdego roku stara się odwiedzać w okresie wakacji rodzinę. Miasto pięknieje i się zmienia, jednak jedno miejsce pozostaje niezmienne - to samo, w którym z radością klękała jako dziecko, by patrzeć w oczy Maryi, Niepokalanej Matki, zawsze troskliwej i czuwającej nad życiem swoich dzieci.
tags: #szedl #dalej #i #dalej #i #w
Znaczenie prezentów – czy naprawdę podarunki są takie ważne?
W obecnych czasach, gdy dostęp do wszystkiego jeszcze nigdy nie był taki prosty, a sklepowe półki uginają się od przeróżnych przedmiotów, ciężko jest znaleźć coś, co nada się na prezent i uszczęśliwi drugą osobę. Wiele rzeczy obdarowany może po prostu kupić sobie sam, tak więc kupowanie komuś dziesiątego krawata, czy nowej patelni, zdaje się powoli tracić sens. Znaczenie podarunków ewoluowało i dzisiaj obdarowany oczekuje raczej rzeczy, która go zaskoczy i będzie absolutnie wyjątkowa. Może niech to będzie coś, na co nigdy by nie wpadł i nie domyśliłby się, że dostanie właśnie to?! Pozytywne zaskoczenie, radość, wdzięczność i wzruszenie, to emocje które idealnie określają to, jaki powinien być prezent idealny, na miarę XXI wieku.
Copyright ©2021 | niebanalne-prezenty.pl | Wszelkie prawa zastrzeżone.