Walter Elias Disney (ur. 5 grudnia 1901 w Chicago, zm. 15 grudnia 1966 w Los Angeles) był amerykańskim animatorem, aktorem głosowym, producentem filmowym, przedsiębiorcą, wizjonerem i filantropem. Wraz ze swoim bratem, Royem Oliverem Disneyem, założył przedsiębiorstwo Walt Disney Productions, które później przekształciło się w The Walt Disney Company - obecnie drugą co do wielkości korporację mediową na świecie. Jest twórcą takich kultowych postaci jak Myszka Miki (której przez pewien czas sam podkładał głos), pies Pluto czy Kaczor Donald. W swojej bogatej karierze Walt Disney zdobył 26 Oscarów, w tym cztery honorowe, co czyni go rekordzistą pod względem liczby zdobytych nagród Akademii Filmowej.
Walter Elias Disney urodził się 5 grudnia 1901 roku w Chicago jako syn Eliasa Disneya i Flory Call. Jego rodzice pobrali się w 1888 roku i początkowo trudnili się uprawą farmy owocowej. Matka Walta Disneya miała angielskie i niemieckie korzenie, natomiast jego ojciec był potomkiem Jeana-Christophe’a d’Isigny, Normana, który przybył do Anglii wraz z Wilhelmem Zdobywcą w 1066 roku. Przodkowie Eliasa Disneya wyemigrowali do Kanady z Irlandii, a on sam w 1834 roku przeniósł się do Stanów Zjednoczonych po utracie rodzinnej farmy. Walter otrzymał imiona na cześć ojca oraz jego bliskiego przyjaciela, kaznodziei Waltera Parra.
Walter miał trzech starszych braci: Herberta, Raymonda i Roya Olivera, oraz młodszą siostrę, Ruth Florę. W 1906 roku rodzina przeniosła się na farmę w pobliżu miasta Marceline w stanie Missouri, którą sprzedali w 1909 roku. Następnie, w 1911 roku, przeprowadzili się do Kansas City.
Dzieciństwo Walta Disneya upłynęło pod znakiem surowego wychowania przez ojca, którego postrzegał jako patriarchalnego despotę. Od ósmej godziny życia był zmuszany do pracy na farmie, a za niezadowalające wyniki był karany fizycznie. Po przeprowadzce do Kansas City pracował przy rozprowadzaniu gazet, a także jako dostarczyciel recept do miejscowej drogerii. W wieku 17 lat podjął pracę jako obnośny sprzedawca w Międzystanowym Towarzystwie Informacyjnym Van Noyesa.
Uczęszczał do Benton School, gdzie aktywnie działał w szkolnym teatrze. W 1917 roku podjął naukę w McKinley High School w Chicago, jednocześnie uczęszczając na wieczorowe kursy w Chicagowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Aby opłacić naukę, podejmował dodatkowe prace, między innymi w należącej do ojca wytwórni galaretek, na poczcie i na stacji kolei nadziemnej.
W wieku 16 lat opuścił szkołę, aby zostać ochotniczym kierowcą ambulansu w I wojnie światowej, podając fałszywy rok urodzenia. Do 1919 roku służył w American Red Cross Ambulance Force. W międzyczasie tworzył obrazowe historyjki, które rozsyłał do redakcji amerykańskich czasopism, lecz jego prace były odrzucane.
Po zakończeniu służby wojskowej, w 1919 roku, Walt opuścił dom rodzinny, kierując się chęcią kontynuowania kariery artystycznej. Powrócił do Kansas City, gdzie jego aplikacja na stanowisko rysownika w czasopiśmie „Kansas City Star” została odrzucona. Następnie został zatrudniony w agencji reklamowej Pressman-Rubin, skąd jednak po miesiącu został zwolniony z powodu „braku podstawowych umiejętności rysowania”. Dorywczo pracował także na poczcie.
W 1920 roku, we współpracy z Ubbe Iwerksem, założył firmę Iwerks-Disney Commercial Artists. Otrzymywali pierwsze zlecenia, m.in. tworzyli rysunki dla wydawcy biuletynów związków zawodowych. Po rozwiązaniu spółki, Walt rozpoczął pracę jako rysownik w Towarzystwie Reklamy Filmowej w Kansas City. Tam dokształcał się w technice zdjęć poklatkowych i samodzielnie stworzył swoje pierwsze filmy animowane.
W maju 1922 roku dla sieci kinoteatrów w Kansas City stworzył swoją pierwszą jednominutówkę pod szyldem własnego przedsiębiorstwa „Laugh-O-Grams”, dla której stworzył postać Profestora Whosisa. W tym czasie odszedł z pracy w Towarzystwie Reklamy Filmowej i zaczął udzielać korepetycji z rysunku filmowego. Stworzył filmy rysunkowe do bajek: „Czerwony Kapturek” i „Kot w butach”, które wydał pod szyldem „Newman Laugh-O-Grams”. Nawiązał także współpracę z towarzystwem Pictorial Clubs, dla którego stworzył kolejne filmy wyświetlane w teatrze „Isis”. Kręcił również filmy krótkometrażowe dla kronik filmowych wytwórni Selznick International Pictures, Pathé i Universal Pictures.
Po zakończeniu współpracy z Pictorial Clubs, stworzył film „Ząbek Tomcia Żarłoczka” i rozpoczął pracę nad filmem „Alicja w Krainie Czarów”, w którym zastosował technikę umieszczenia animowanych postaci w rzeczywistym świecie. 16 października 1923 roku podpisał kontrakt z Margaret Winkler, dołączając do sieci producentów filmów rysunkowych.
Razem z bratem, Royem, uruchomił firmę produkcyjną Disney Brothers i zrealizował filmy krótkometrażowe: „Alicja na morzu”, „Alicja na polowaniu w Afryce” i „Upiorne przygody Alicji”, które w marcu 1924 roku trafiły do dystrybucji kinowej. Przed rozpoczęciem prac nad kolejnymi filmami z serii Alicja, Walt ponownie nawiązał współpracę z Ubbe Iwerksem oraz kilkoma dawnymi animatorami z „Laugh-O-Gram”.
Na początku 1926 roku zmienił nazwę swojej firmy na Walt Disney Studio. W 1927 roku stworzył animowaną serię o Króliku Oswaldzie, za której dystrybucję odpowiadały Universal Pictures. W 1928 roku, po utracie praw do Królika Oswalda na rzecz dystrybutora, Walt wymyślił postać Myszki Miki (narysowaną przez Ubbe Iwerksem), której przez siedem lat użyczał głosu. Pierwowzorem postaci Mikiego był Charlie Chaplin, idol z dzieciństwa Disneya.
W 1932 roku za film „Kwiaty i drzewa” z serii „Głupiutkie symfonie” Walt Disney otrzymał Oscara za najlepszy krótkometrażowy film animowany. W tej samej kategorii nominowany był także za film „Sieroty Myszki Miki”. Dodatkowo otrzymał honorowego Oscara za stworzenie postaci Myszki Miki.
W 1935 roku premierę miał pierwszy i zarazem ostatni film w reżyserii Disneya - „Złote dotknięcie”, który po artystycznej porażce został wycofany z dystrybucji. W tym samym roku Disney wymyślił postać Kaczora Donalda, który z założenia miał być przeciwieństwem Myszki Miki.
W 1937 roku, przed premierą filmu „Królewna Śnieżka i siedmiu krasnoludków”, Disney udał się w trasę promocyjną do Europy, gdzie został przyjęty przez brytyjską rodzinę królewską oraz uczestniczył w prywatnej audiencji u papieża Piusa XI i Benito Mussoliniego. W 1938 roku otrzymał honorowego Oscara za film „Królewna Śnieżka i siedmiu krasnoludków” (1937), który uznano za „znaczącą innowację w dziedzinie kinematografii”. W tym samym roku otrzymał tytuły honorowe Mistrza Sztuk Pięknych od Uniwersytetu Yale oraz Mistrza Sztuk od Uniwersytetu Harvarda.
W listopadzie 1938 roku zmarła matka Walta Disneya w wyniku zatrucia gazem z niesprawnego podgrzewacza wody. Artysta obwiniał się za jej śmierć, ponieważ nie zauważył usterki piecyka. Po śmierci matki, która zbiegła się z produkcją „Pinokia”, wyrzucił ze scenariusza filmu wszystkie sceny z żoną Gepetta. Filmoznawcy sugerują, że właśnie z powodu śmierci matki bohaterowie produkcji Disneya tak często są pół-sierotami lub sierotami. Disney w swoich filmach często ukazywał także konsekwencje szargania świętości rodziny.
W listopadzie 1940 roku Walt Disney rozpoczął współpracę z FBI jako szpieg rządu Stanów Zjednoczonych. W 1942 roku na rozdaniu Oscarów otrzymał nagrodę im. Irvinga Thalberga za „wyjątkową konsekwencję w produkowaniu filmów wysokiej jakości”, a także Oscara za najlepszy krótkometrażowy film animowany („Pluto i kotek”) i honorowego Oscara za realizację pełnometrażowego filmu animowanego „Fantazja” (1940).
W styczniu 1945 roku zrezygnował ze stanowiska prezesa Walt Disney Productions, podając jako powód „potrzebę uwolnienia się od wyczerpującej go pracy administracyjnej”. W tym okresie ograniczył działalność w firmie, skupiając się na życiu rodzinnym. Zaczął uzależniać się od leków nasennych i alkoholu, jednak podczas wakacji udało mu się uporać z nałogami.
W 1949 roku za krótkometrażowy film przyrodniczy „Wyspa fok” (1948) otrzymał Oscara za najlepszy krótkometrażowy film na dwóch rolkach. W marcu 1953 roku został uhonorowany przez francuski rząd Officier d’Academie, najwyższym odznaczeniem w dziedzinie kultury. W 1954 roku otrzymał Oscary za: najlepszy pełnometrażowy film dokumentalny („Żyjąca pustynia”), najlepszy krótkometrażowy film dokumentalny („The Alaskan Eskimo”), najlepszy krótkometrażowy film na dwóch rolkach („Bear Country”) i najlepszy krótkometrażowy film animowany („Przygody z muzyką”). W listopadzie 1956 roku został uhonorowany nagrodą Milestone za „wielkie osiągnięcia zawodowe”.
Od połowy lat 50. Walt Disney uskarżał się na nieustanne bóle gardła, a w ostatnich miesiącach życia cierpiał także na chroniczną bezsenność i bóle nerek. Aby uśmierzyć ból, zażywał wiele leków przeciwbólowych, które popijał alkoholem. Od młodości nałogowo palił papierosy. Pod koniec 1966 roku zdiagnozowano u niego szybko postępującego raka lewego płuca. W listopadzie przeszedł operację wycięcia lewego płuca, jednak nastąpiły przerzuty do gruczołów limfatycznych. Zmarł 15 grudnia 1966 roku wskutek zatrzymania akcji serca.
Po śmierci Walta krążyły legendy o jego rzekomej hibernacji, które zostały zdementowane przez jego córkę. Zaledwie kilka tygodni po operacji, ciało Walta Disneya zostało poddane kremacji, a jego prochy złożono na cmentarzu Forest Lawn Memorial Park w Kalifornii.
13 lub 25 lipca 1925 roku, po trzech miesiącach znajomości, Walt Disney ożenił się z Lillian Marie Bounds, którą zatrudnił w charakterze rysowniczki w Disney Brothers Cartoon Studio. 19 grudnia 1933 roku urodziła im się jedyna córka, Diane Marie.
W trakcie swojej niemal 45-letniej kariery Walt Disney był producentem prawie 700 filmów, głównie krótkometrażowych. Jego studio wydało produkcje takie jak „Królewna Śnieżka i siedmiu krasnoludków”, „Pinokio”, „Dumbo” i „Bambi”. W latach 50. XX wieku otworzył pierwszy park rozrywki - Disneyland w Kalifornii, który stał się wzorem dla parków na całym świecie. Walt Disney jest postacią, która wywarła ogromny wpływ na rozwój animacji i przemysłu filmowego, a jego postacie i historie nadal bawią i inspirują kolejne pokolenia widzów na całym świecie.
tags: #na #pierwszy #roczek #disneya
Znaczenie prezentów – czy naprawdę podarunki są takie ważne?
W obecnych czasach, gdy dostęp do wszystkiego jeszcze nigdy nie był taki prosty, a sklepowe półki uginają się od przeróżnych przedmiotów, ciężko jest znaleźć coś, co nada się na prezent i uszczęśliwi drugą osobę. Wiele rzeczy obdarowany może po prostu kupić sobie sam, tak więc kupowanie komuś dziesiątego krawata, czy nowej patelni, zdaje się powoli tracić sens. Znaczenie podarunków ewoluowało i dzisiaj obdarowany oczekuje raczej rzeczy, która go zaskoczy i będzie absolutnie wyjątkowa. Może niech to będzie coś, na co nigdy by nie wpadł i nie domyśliłby się, że dostanie właśnie to?! Pozytywne zaskoczenie, radość, wdzięczność i wzruszenie, to emocje które idealnie określają to, jaki powinien być prezent idealny, na miarę XXI wieku.
Copyright ©2021 | niebanalne-prezenty.pl | Wszelkie prawa zastrzeżone.