W Kościele katolickim dzień 15 sierpnia jest poświęcony uroczystości Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Jest to jedno z najstarszych świąt maryjnych, upamiętniające koniec ziemskiego życia Matki Jezusa i Jej wzięcie do nieba z ciałem i duszą. Wydarzenie to, choć nie jest bezpośrednio opisane w Piśmie Świętym, stanowi jeden z czterech dogmatów maryjnych i jest głęboko zakorzenione w tradycji Kościoła.
Pierwotnie, jeszcze w VI wieku, dzień ten był czczony pod nazwą „Zaśnięcia Matki Bożej”. Święto szybko rozprzestrzeniło się na zachodzie Europy, a w VIII wieku stało się jedną z najważniejszych uroczystości, ustępując jedynie Bożemu Narodzeniu i Wielkanocy. W Polsce uroczystość ta jest ściśle związana ze zwyczajem święcenia kwiatów i ziół, które zgodnie z tradycją mają zapewniać ochronę przed chorobami i przynosić błogosławieństwo.
Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny ma swoje korzenie w V wieku w Palestynie. Pierwsze dokumenty historyczne nawiązują do pogrzebu Maryi w Dolinie Jozafata. Ówczesny kronikarz Pseudo-Dioskur opisywał, jak wierni zbierali się w kościele Matki Bożej na Polach Jozafata.
W prawosławiu Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny obchodzone jest jako Zaśnięcie Bogarodzicy i jest jednym z dwunastu wielkich świąt. Prawosławni wierzą, że Maryja zasnęła (umarła), po czym zmartwychwstała i dopiero wtedy została wzięta do nieba. Według katolików Matka Boża została z duszą i ciałem wzięta do nieba. Dogmat nie rozstrzyga definitywnie, czy Maryja przed wniebowzięciem zmarła. Jednakże w 1997 roku św. Jan Paweł II w katechezie stwierdził, że „Matka Boża zmarła, ponieważ zmarł i Chrystus. Przeszła przez śmierć, bo i On przeszedł przez śmierć”. Fakt śmierci Maryi, choć nie ogłoszony na zasadzie dogmatu, należy do tzw. zwyczajnego nauczania Kościoła katolickiego.
W Biblii żaden fragment nie mówi bezpośrednio o wniebowzięciu Maryi. Pierwsza wzmianka historyczna o odejściu Matki Bożej została przedstawiona w VI wieku przez biskupa Jana ze Scytopolis. Św. Grzegorz z Tours, żyjący w VI wieku, napisał utwór o śmierci Maryi, Matki Jezusa. O kresie ziemskiego życia Maryi opowiada również apokryf „Transitus” („Przejście”), który pochodzi z III-IV wieku. Dowiadujemy się z niego, że po śmierci Jezusa i Jego zmartwychwstaniu, apostoł Jan zamieszkał wraz z Maryją w Wieczerniku. Wskazano w dziele nawet jej grób - u stóp Góry Oliwnej, w Getsemani, gdzie miało znajdować się Jej ciało, a grób jest pusty.
Z końcem ziemskiego życia Maryi związane są dwie tradycje. Pierwsza - jerozolimska - mówi o tym, że Matka Jezusa została pochowana w Getsemani, a potem wniebowzięta na Syjonie. Druga - efeska - opowiada, że Maryja odeszła z tego świata w Efezie, gdzie, zgodnie z tradycją, św. Jan Apostoł przebywał w latach 37-45, uciekając przed prześladowaniami chrześcijan w Imperium Rzymskim.
Prawda o Wniebowzięciu Matki Bożej stanowi dogmat naszej wiary, choć formalnie ogłoszony stosunkowo niedawno - przez papieża Piusa XII 1 listopada 1950 roku. Orzeczenie to papież wypowiedział uroczyście w bazylice św. Piotra w obecności prawie 1600 biskupów i niezliczonych tłumów wiernych. Konstytucja Apostolska „Munificentissimus Deus” stwierdza: „Powagą Pana naszego Jezusa Chrystusa, świętych Apostołów Piotra i Pawła i Naszą, ogłaszamy, orzekamy i określamy jako dogmat objawiony przez Boga: że Niepokalana Matka Boga, Maryja zawsze Dziewica, po zakończeniu ziemskiego życia z duszą i ciałem została wzięta do chwały niebieskiej”.
Do ogłoszenia tego dogmatu miało dojść wcześniej, w czasie trwania Soboru Watykańskiego I (1869-1870), ale jego obrady zostały przerwane z powodu wybuchu wojny prusko-francuskiej w 1870 roku.
Dogmat nie przesądza, czy Maryja zmarła, czy też została wzięta do nieba bez umierania. W Kościołach wschodnich tradycja mówi o "zaśnięciu" Maryi. Jan Paweł II w katechezie z 26 czerwca 1997 roku wyraził przekonanie, że Matka Boża doświadczyła naturalnej śmierci, podobnie jak Jej Syn.
Najbardziej znanym zwyczajem związanym z Wniebowzięciem Najświętszej Maryi Panny jest święcenie tego dnia ziół oraz kwiatów. Poświęcone w kościele pierwociny zbóż, kwiatów i ziół zabiera się do domu i suszy. Zgodnie z ludową tradycją mają one zapewnić domownikom ochronę przed chorobami, nieszczęściami oraz przynieść błogosławieństwo. W tradycji ludowej święto 15 sierpnia jest dziękczynieniem za zebrane plony. Tego dnia przynosi się do kościoła do poświęcenia bukiety złożone ze zbóż, warzyw, owoców, kwiatów i ziół. Wokół święta powstało w kulturze polskiej wiele zwyczajów związanych z poświęconymi w ten dzień wiankami uplecionymi ze świeżych ziół, które miały zabezpieczać przed wieloma chorobami.
Według starej tradycji, w bukiet przynoszony do poświęcenia w Matkę Boską Zielną wiązano siedem lub 77 różnych ziół i zbóż, później także kwiatów. Do wiązanki wplatano rumianek, miętę, melisę, bazylię, rozmaryn, lubczyk i nasturcję. W innych regionach dodawano m.in. macierzankę, piołun, paproć, rumianek, estragon, a koriander, kwiaty wierzby i dziewięciornik błotny. Poświęcone wiązanki wieszano w izbach - miały chronić dom przed piorunami, a mieszkańców przed chorobami.
Do dziś w wielu miejscach w Polsce odbywają się inscenizacje zaśnięcia Matki Bożej oraz jej wniebowzięcia. Jedne z największych obchodów są w Kalwarii Zebrzydowskiej, Kalwarii Pacławskiej oraz na Jamnej. W tych miejscach organizowane są pogrzeby Matki Boskiej lub procesje jej Zaśnięcia, gromadzące tysiące pielgrzymów.
Święto Wniebowzięcia NMP miało swoją oktawę liturgiczną, ustanowioną przez papieża Leona IV w 874 roku. Oktawa obejmuje dzień świąteczny i siedem dni po nim następujących, świętowanych podobnie jak uroczystość główna. Oktawa Wniebowzięcia została jednak zniesiona w 1955 roku wraz z innymi oktawami. Do dziś zachowały się tylko oktawy Wielkanocy i Bożego Narodzenia.
Ikonografia przedstawia wniebowziętą Maryję unoszoną przez aniołów w promienistym świetle. Jednym z najsłynniejszych dzieł o tej tematyce jest „Assunta” Tycjana w weneckim kościele Santa Maria Gloriosa. Liczne dzieła sztuki, przede wszystkim na barokowych freskach kościołów Bawarii, przedstawiają Maryję unoszącą się na obłoku. Wśród nich znajdują się obrazy takich artystów jak Murillo (1675 r.), Rubensa (1626 r.), a także dzieła znajdujące się w Ermitażu w Petersburgu i w Bazylice Santa Maria Gloriosa dei Frari w Wenecji.
Największym dziełem polskiej sztuki rzeźbiarskiej związanym z tematyką maryjną jest ołtarz Wita Stwosza w Kościele Mariackim w Krakowie (XV w.), który przedstawia scenę zaśnięcia, wniebowzięcia i ukoronowania Matki Bożej.
W wielu krajach, w tym w Austrii, Belgii, Niemczech, Francji, Włoszech, Hiszpanii, Polsce, na Litwie i w Słowenii, Wniebowzięcie NMP jest dniem wolnym od pracy. We Włoszech święto to, znane jako Ferragosto, jest nie tylko okazją do religijnych uroczystości, ale również dniem odpoczynku, zabaw i spotkań dla przyjaciół i rodziny, mającym korzenie w starożytnym Rzymie.
W Portugalii, w nadmorskich miejscowościach, w dzień Wniebowzięcia NMP święci się łodzie rybackie. W alpejskiej części Francji proboszczowie jeżdżą z pastwiska na pastwisko, udzielając błogosławieństwa gospodarzom i ich zwierzętom.
W Niemczech, podobnie jak w Polsce, święci się w tym dniu zioła, a wierni przynoszą do kościołów barwne bukiety ziół, kwiatów i snopów dożynkowych.
W Sienie, we Włoszech, 15 sierpnia odbywa się święto zwane palio - wyścigi zaprzęgów konnych wokół głównego rynku, upamiętniające zwycięstwo miasta nad Florencją w 1260 roku.
W Hiszpanii obchody Wniebowzięcia Matki Bożej mają długą tradycję i są bogate w liczne miejscowe zwyczaje, m.in. „La Verbena de la Paloma” w Madrycie i misterium z Elche.
Wśród Węgrów Wniebowzięcie NMP obchodzone jest z wielką powagą jako wielkie święto narodowe. Według legendy pierwszy król Węgier, św. Stefan, w 1038 roku ofiarował koronę królewską Maryi, wybierając ją na niebiańską królową i patronkę całego państwa. Matka Boża określana jest mianem „Wielkiej Pani Węgrów”.
W Polsce uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, obchodzona 15 sierpnia, jest jednym z najstarszych świąt maryjnych. W polskiej tradycji znane jest jako święto Matki Bożej Zielnej. W kościołach święci się wówczas zioła, kwiaty i snopy dożynkowe.
Święto to jest również dniem wolnym od pracy. Decyzją komunistycznych władz, dzień ten przestał być dniem wolnym w 1955 roku, ale w maju 1989 roku Sejm przywrócił go jako dzień ustawowo wolny od pracy.
15 sierpnia jest także rocznicą „Cudu nad Wisłą”, czyli zwycięstwa wojska polskiego nad sowieckimi hordami w 1920 roku i ocalenia Europy od zalewu bolszewizmu. Czciciele Maryi w Polsce przypisują to zwycięstwo szczególnemu wstawiennictwu Matki Bożej.
Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny to największy odpust na Jasnej Górze. Na obchody co roku przybywają setki tysięcy uczestników pieszych pielgrzymek z całego kraju. W tradycji ludowej święto 15 sierpnia jest dziękczynieniem za zebrane plony.
Uroczystość upamiętnia prawdę wiary, że Maryja, Matka Jezusa Chrystusa, po zakończeniu ziemskiego życia została wzięta z ciałem i duszą do nieba. Wydarzenie to rozumiane jest jako Jej bezpośrednie uczestnictwo w Zmartwychwstaniu Chrystusa. Nowy Testament nie wspomina o ostatnich dniach życia Maryi, Jej śmierci ani wniebowzięciu. Jednak brak grobu i relikwii Matki Bożej od początku skłaniał chrześcijan do przekonania, że Jej ciało nie pozostało na ziemi, lecz zostało przemienione na wzór ciała zmartwychwstałego Jezusa i zabrane do nieba. Wniebowzięcie Maryi potwierdza misję, którą Bóg powierzył Jej w dziele zbawienia.
Pamiątka wniebowzięcia znajduje się w katedrze pw. św. Szczepana we włoskim Prato, w kaplicy Del Sacro Cingolo. Można tam zobaczyć przepaskę oprawioną w złoty relikwiarz. Według tradycji sięgającej V wieku, Maryja przekazała św. Tomaszowi Apostołowi szarfę. Jako świadectwo wniebowzięcia jest ona pokazywana wiernym pięć razy w roku.
tags: #marcowa #uroczystosc #matki #bozej
Znaczenie prezentów – czy naprawdę podarunki są takie ważne?
W obecnych czasach, gdy dostęp do wszystkiego jeszcze nigdy nie był taki prosty, a sklepowe półki uginają się od przeróżnych przedmiotów, ciężko jest znaleźć coś, co nada się na prezent i uszczęśliwi drugą osobę. Wiele rzeczy obdarowany może po prostu kupić sobie sam, tak więc kupowanie komuś dziesiątego krawata, czy nowej patelni, zdaje się powoli tracić sens. Znaczenie podarunków ewoluowało i dzisiaj obdarowany oczekuje raczej rzeczy, która go zaskoczy i będzie absolutnie wyjątkowa. Może niech to będzie coś, na co nigdy by nie wpadł i nie domyśliłby się, że dostanie właśnie to?! Pozytywne zaskoczenie, radość, wdzięczność i wzruszenie, to emocje które idealnie określają to, jaki powinien być prezent idealny, na miarę XXI wieku.
Copyright ©2021 | niebanalne-prezenty.pl | Wszelkie prawa zastrzeżone.