Opowieść o setniku Korneliuszu i jego nawróceniu stanowi jeden z kluczowych momentów w dziejach pierwotnego Kościoła, ukazując stopniowe otwieranie się wspólnoty chrześcijańskiej na pogan. Postać Korneliusza, pobożnego i bogobojnego Rzymianina, który żył w Cezarei, jest symbolem przełomu, jaki dokonał się dzięki działaniu Boga.
Korneliusz, setnik z kohorty zwanej Italską, był człowiekiem wyróżniającym się pobożnością i oddaniem Bogu. Cały jego dom podzielał te same wartości. Jego życie charakteryzowało się wielkimi jałmużnami okazywanymi ludowi oraz nieustanną modlitwą. Około dziewiątej godziny dnia, czyli około godziny piętnastej według dzisiejszego czasu, Korneliusz miał wyraźne widzenie. Ukazał mu się anioł Boży, który wszedł do jego domu i zwrócił się do niego imieniem: „Korneliuszu!”. Ze zdumieniem i lękiem, zapytał: „Co, panie?”. Anioł odpowiedział, że jego modlitwy i jałmużny stały się ofiarą pamiętaną przez Boga. Następnie polecił mu wysłać ludzi do Jafy, aby sprowadzili Szymona, zwanego Piotrem, który gościł u Szymona garbarza, w domu położonym nad morzem.
Po zniknięciu anioła, Korneliusz natychmiast wezwał dwóch swoich domowników oraz jednego z pobożnych żołnierzy spośród podwładnych. Opowiedział im o widzeniu i wysłał ich do Jafy.
Następnego dnia, gdy wysłańcy Korneliusza zbliżali się do Jafy, Piotr wszedł na dach domu, aby się modlić. Była to mniej więcej szósta godzina, a Piotr odczuwał głód i pragnął zjeść. W trakcie przygotowywania posiłku wpadł w zachwycenie. Ujrzał niebo otwarte i coś w rodzaju wielkiego płótna, spuszczanego na ziemię czterema końcami. W płótnie tym znajdowały się wszelkie zwierzęta czworonożne, płazy naziemne i ptaki podniebne. Wtedy usłyszał głos: „Zabijaj, Piotrze, i jedz!”. Piotr, powołując się na Prawo, odpowiedział: „O nie, Panie! Bo nigdy nie jadłem nic skażonego i nieczystego”. Głos odpowiedział po raz drugi: „Nie nazywaj nieczystym tego, co Bóg oczyścił”.
Kiedy Piotr zastanawiał się nad znaczeniem tego widzenia, przed bramą domu pojawili się posłańcy Korneliusza, którzy dopytywali o dom Szymona. Piotr, wciąż pogrążony w rozmyślaniach nad widzeniem, usłyszał od Ducha Świętego wskazówkę: „Poszukuje cię trzech ludzi. Zejdź więc i idź z nimi bez wahania, bo Ja ich posłałem”. Piotr zszedł do przybyszów i zapytał, z jaką sprawą przybyli. Opowiedzieli mu o setniku Korneliuszu, człowieku sprawiedliwym i bogobojnym, o czym zaświadcza cała ludność żydowska. Oznajmili, że otrzymał on polecenie od anioła, aby wezwać Piotra do swego domu i wysłuchać jego słów.
Piotr zaprosił ich do wnętrza i ugościł. Następnego dnia wyruszył z nimi w towarzystwie kilku braci z Jafy.
Nazajutrz Piotr przybył do Cezarei. Korneliusz oczekiwał go, zwoławszy swoich krewnych i najbliższych przyjaciół. Na powitanie Piotr wyszedł mu na spotkanie, padł mu do stóp i oddał pokłon. Piotr podniósł go, mówiąc: „Wstań, ja też jestem człowiekiem”. Rozmawiając z nim, wszedł do domu i zastał licznie zgromadzonych. Piotr przemówił do zebranych, podkreślając, że wie, iż zabronione jest Żydowi przestawać z cudzoziemcem lub przychodzić do niego. Jednakże Bóg dał mu zrozumieć, że nie wolno żadnego człowieka uważać za skażonego lub nieczystego. Dlatego też, wezwany, przybył bez sprzeciwu i zapytał o powód jego sprowadzenia.
Korneliusz opowiedział o swoim widzeniu: cztery dni wcześniej, modląc się o dziewiątej godzinie, ujrzał męża w lśniącej szacie, który przekazał mu, że jego modlitwa została wysłuchana, a Bóg wspomniał na jego jałmużny. Nakazał mu wysłać do Jafy i wezwać Piotra, który gościł u Szymona garbarza nad morzem. Korneliusz dodał, że posłał natychmiast po niego, a jego przybycie jest dowodem Bożej woli. Zebrani zaś stali przed Bogiem, aby wysłuchać wszystkiego, co Piotr otrzymał od Niego.
Wówczas Piotr rozpoczął dłuższy wywód, w którym stwierdził: „Przekonuję się, że Bóg naprawdę nie ma względu na osoby. Ale w każdym narodzie miły jest Mu ten, kto się Go boi i postępuje sprawiedliwie”. Następnie opowiedział o Jezusie Chrystusie, Jego życiu, działalności, śmierci i zmartwychwstaniu, podkreślając, że Bóg ustanowił Go sędzią żywych i umarłych. Zaznaczył, że wszyscy prorocy świadczą o tym, że każdy, kto w Niego wierzy, przez Jego imię otrzymuje odpuszczenie grzechów.
Kiedy Piotr jeszcze mówił, Duch Święty zstąpił na wszystkich słuchających nauki. Wierni pochodzenia żydowskiego, którzy przybyli z Piotrem, zdumieli się, widząc, że dar Ducha Świętego został wylany także na pogan. Słyszeli bowiem, jak mówią językami i wielbią Boga.
Wtedy Piotr odezwał się: „Któż może odmówić chrztu tym, którzy otrzymali Ducha Świętego tak samo jak my?”. Rozkazał więc ochrzcić ich w imię Jezusa Chrystusa. Po tym wydarzeniu poprosili go, aby pozostał u nich jeszcze kilka dni.
Opowiadanie o Korneliuszu jest ostatnim z cyklu wydarzeń ukazujących włączenie do Ludu Bożego osób, które wcześniej znajdowały się poza nim. Po Samarytanach i dworzaninie etiopskim, nawrócenie Korneliusza, jako poganina, stanowi dowód, że przeszkody dotychczasowe przestają być barierą.
Momentem kulminacyjnym jest zstąpienie Ducha Świętego i chrzest Korneliusza, do czego prowadzi całe opowiadanie: od widzenia Korneliusza, przez wizję Piotra, przybycie posłańców i katechezę Piotra.
Widzenie oczyszczonych zwierząt, które miał Piotr, służy uświadomieniu Apostołowi, że to, co było nieczyste w Starym Testamencie, zostało oczyszczone przez Boga. Ta wizja, odnosząca się początkowo do pokarmów, została przez Piotra trafnie zinterpretowana jako wskazówka dotycząca ludzi - pogan, którzy przestali być uważani za nieczystych.
Określenie „bojący się Boga” odnosiło się do poganina, który wierzył w Boga prawdziwego, ale nie przyjął obrzezania i tym samym nie należał do Ludu Bożego Starego Testamentu. Był to symboliczny krok w kierunku otwarcia Kościoła na wszystkich ludzi, niezależnie od ich pochodzenia etnicznego.
Imię Korneliusz ma rzymskie pochodzenie, wywodząc się od rodu Cornelia, i oznacza „rogowaty”. Jako setnik, dowodził kohortą złożoną z żołnierzy rzymskich.
Określenie „bojący się Boga” wskazuje na Korneliusza jako na sympatyka judaizmu, który wierzył w Boga Izraela, ale nie przeszedł obrzezania. Był zatem zaliczany do pogan.
„Dziewiąta godzina” (około 15:00) była czasem składania ofiary wieczornej w świątyni jerozolimskiej i często godziną działania Bożego.
Cezarea Nadmorska była ważnym miastem portowym, siedzibą rzymskiego zarządcy Judei. Jafa, również miasto portowe, była odległa od Cezarei o około 50 km.
Podział na zwierzęta czyste i nieczyste, opisany w Księdze Kapłańskiej i Powtórzonego Prawa, miał istotne znaczenie dla prawa żydowskiego. Dotyczył on nie tylko pokarmów, ale także osób i przedmiotów, które mogły stać się nieczyste przez kontakt z czymś skażonym.
Chrzest Korneliusza i jego domu przez Piotra jest wydarzeniem przełomowym, które otworzyło Kościół na pogan. Piotr, choć sam był Żydem, otrzymał od Boga objawienie, że nie należy uważać żadnego człowieka za skażonego lub nieczystego. To widzenie, powtarzane trzykrotnie, podkreśla jego znaczenie i trudność w przyswojeniu przez Piotra.
Wyrażenie „nie mieć względu na osoby” oznacza, że w Kościele Chrystusa nikt nie ma uprzywilejowanej pozycji ze względu na swoje pochodzenie.
Zstąpienie Ducha Świętego na pogan, podobne do tego, które miało miejsce w dniu Pięćdziesiątnicy, stanowiło Boże potwierdzenie, że są oni dziedzicami obietnic danych Abrahamowi i mogą stać się częścią Ludu Bożego Nowego Testamentu.
Pytanie Piotra: „Któż może odmówić chrztu tym, którzy otrzymali Ducha Świętego tak samo jak my?” jest retoryczne i podkreśla oczywistość przyjęcia pogan do Kościoła.
Wydarzenie to zapoczątkowało debatę w Kościele na temat drogi pogan do Ludu Bożego NT, która później została podjęta na Soborze Jerozolimskim (Dz 15).
Kluczowe terminy: Korneliusz, chrzest święty, Piotr Apostoł, Duch Święty, poganie, widzenie, nieczystość, czystość, odpuszczenie grzechów, nie mieć względu na osoby, Dzieje Apostolskie.
tags: #korneliusz #i #chrzest #swiety
Znaczenie prezentów – czy naprawdę podarunki są takie ważne?
W obecnych czasach, gdy dostęp do wszystkiego jeszcze nigdy nie był taki prosty, a sklepowe półki uginają się od przeróżnych przedmiotów, ciężko jest znaleźć coś, co nada się na prezent i uszczęśliwi drugą osobę. Wiele rzeczy obdarowany może po prostu kupić sobie sam, tak więc kupowanie komuś dziesiątego krawata, czy nowej patelni, zdaje się powoli tracić sens. Znaczenie podarunków ewoluowało i dzisiaj obdarowany oczekuje raczej rzeczy, która go zaskoczy i będzie absolutnie wyjątkowa. Może niech to będzie coś, na co nigdy by nie wpadł i nie domyśliłby się, że dostanie właśnie to?! Pozytywne zaskoczenie, radość, wdzięczność i wzruszenie, to emocje które idealnie określają to, jaki powinien być prezent idealny, na miarę XXI wieku.
Copyright ©2021 | niebanalne-prezenty.pl | Wszelkie prawa zastrzeżone.