Święty Wincenty Pallotti, którego życie i dzieło stanowią inspirację dla wielu, był postacią niezwykłą, głęboko zaangażowaną w głoszenie Dobrej Nowiny i krzewienie miłości braterskiej. Jego życie przypada na okres intensywnych przemian społecznych i religijnych, a jego działalność apostolska wykraczała poza utarte schematy, skupiając się na jednoczeniu ludzi w Chrystusie i służbie potrzebującym.
Wincenty Pallotti urodził się 21 kwietnia 1795 roku w Rzymie. Jego rodzice, Magdalena de Rossi i Piotr Pallotti, wychowali go w głębokiej wierze. Matka była pobożną tercjarką franciszkańską, a ojciec - zamożnym kupcem i gorliwym miłośnikiem różańca. Wincenty, jako trzecie z dziesięciorga dzieci, otrzymał staranne wykształcenie. Po ukończeniu szkoły podstawowej i gimnazjalnej, podjął studia filozoficzne, a następnie teologiczne na papieskim uniwersytecie „Sapienza”, gdzie uzyskał podwójny doktorat.
W czasie studiów nawiązał znajomość ze św. Kasprem del Bufalo. Święcenia kapłańskie przyjął w Rzymie 16 maja 1818 roku. Posiadając doktoraty z filozofii i teologii oraz tytuł magistra filologii greckiej, w latach 1819-1829 wykładał na uniwersytecie. Następnie, od 1827 do 1840 roku, pełnił funkcję ojca duchownego w wyższym seminarium rzymskim. Krótko był również duszpasterzem wojskowym w Państwie Kościelnym.
Przełomowym momentem w jego życiu było założenie 4 kwietnia 1835 roku Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego. Dzieło to charakteryzowało się nowatorskim programem duszpasterskim, opartym na współpracy świeckich i duchownych. Na czele Zjednoczenia miała stać nowa rodzina zakonna, Stowarzyszenie Apostolstwa Katolickiego (SAC), której zadaniem było animowanie wszelkich dzieł katolickiego apostolatu.
Wincenty Pallotti związał członków tej rodziny zakonnej jedynie przyrzeczeniem i profesją. Do dziś centralną część tego dzieła stanowią księża i bracia pallotyni oraz siostry pallotynki. Stowarzyszenie zostało zatwierdzone przez Stolicę Apostolską w 1904 roku.
Jeszcze za życia Wincenty Pallotti zyskał zaszczytne tytuły „apostoła Rzymu” oraz „drugiego św. Filipa Nereusza”. Uznawany jest również za prekursora Akcji Katolickiej, której apogeum przypadło na okres pontyfikatu papieża Piusa XI. Święty jest także uważany za ojca współczesnego ruchu ekumenicznego, zapoczątkowując Oktawę Modlitw o jedność po uroczystości Objawienia Pańskiego.
Działalność Wincentego Pallottiego była naznaczona głoszeniem prawdy i miłości braterskiej. Jego przesłanie koncentrowało się na potrzebie jednoczenia ludzi i budowania wspólnoty opartej na wzajemnym szacunku i zrozumieniu.
Święty podkreślał znaczenie nabożeństwa do Matki Bożej, zachęcając do bycia jej „dziećmi i apostołami”. Wskazywał na potrzebę upodabniania się do Maryi w myślach, słowach i czynach, co miało prowadzić do głębszego życia duchowego i świętości.
Wśród materiałów związanych z czytaniami na uroczystość św. Wincentego Pallottiego znajdują się fragmenty z Pisma Świętego, które odzwierciedlają jego duchowość i nauczanie.
Fragment ten opisuje zazdrość króla Saula wobec Dawida, który zdobył większe uznanie ludu. Podkreśla złożoność relacji międzyludzkich, gdzie sukces jednego może budzić niechęć u drugiego. Pokazuje również siłę przyjaźni, jaką darzyli się Dawid i Jonatan, syn Saula, mimo przeciwności.
Gdy Dawid wracał po zabiciu Filistyna, kobiety ze wszystkich miast wyszły ze śpiewem i tańcami naprzeciw króla Saula, przy wtórze bębnów, okrzyków i cymbałów. I zaśpiewały kobiety wśród grania i tańców: «Pobił Saul tysiące, a Dawid dziesiątki tysięcy». A Saul bardzo się rozgniewał, bo nie podobały mu się te słowa. Mówił: «Dawidowi przyznały dziesiątki tysięcy, a mnie tylko tysiące. Brak mu jedynie królowania». Saul namawiał syna swego, Jonatana, i wszystkie sługi swoje, by zabili Dawida. Jonatan jednak bardzo upodobał sobie Dawida. Uprzedził więc Jonatan Dawida, mówiąc: «Ojciec mój, Saul, pragnie cię zabić. Od rana miej się na baczności; udaj się do jakiejś kryjówki i pozostań w ukryciu. Tymczasem ja pójdę, by stanąć przy mym ojcu na polu, gdzie ty się będziesz znajdował. Ja sam porozmawiam o tobie z ojcem». Jonatan mówił życzliwie o Dawidzie ze swym ojcem, Saulem; powiedział mu: «Niechaj nie zgrzeszy król przeciw swojemu słudze, Dawidowi! Nie zawinił on przeciw tobie, a czyny jego są dla ciebie bardzo pożyteczne. On przecież swoje życie narażał, on zabił Filistyna, dzięki niemu Pan dał całemu Izraelowi wielkie zwycięstwo. Patrzyłeś na to i cieszyłeś się. Zawołał Jonatan Dawida i powtórzył mu całą rozmowę. Potem zaprowadził Dawida do Saula i Dawid został u niego jak poprzednio.
Psalm ten jest modlitwą ufności w Bożą pomoc w obliczu przeciwności i zagrożeń. Podkreśla, że nawet w najtrudniejszych chwilach można znaleźć schronienie w Bogu.
Fragment ten ukazuje Jezusa jako postać cieszącą się ogromnym zainteresowaniem tłumów. Ludzie przybywali do Niego z daleka, pragnąc doświadczyć Jego uzdrowień i nauk. Ewangelia podkreśla również, że Jezus surowo zabraniał duchom nieczystym ujawniać Jego tożsamość, co świadczy o Jego pokorze i pragnieniu działania w zgodzie z wolą Ojca.
Jezus oddalił się ze swymi uczniami w stronę jeziora. A przyszło za Nim wielkie mnóstwo ludzi z Galilei. Także z Judei, z Jerozolimy, z Idumei i Zajordania oraz z okolic Tyru i Sydonu szło do Niego mnóstwo wielkie na wieść o tym, jak wiele działał. Toteż polecił swym uczniom, żeby łódka była dla Niego stale w pogotowiu ze względu na tłum, aby na Niego nie napierano. Wielu bowiem uzdrowił i wskutek tego wszyscy, którzy mieli jakieś choroby, cisnęli się do Niego, aby Go dotknąć. Nawet duchy nieczyste, na Jego widok, padały przed Nim i wołały: «Ty jesteś Syn Boży». Lecz On surowo im zabraniał, żeby Go nie ujawniały.
To czytanie przedstawia historię Dawida, który, choć młody i niedoświadczony, pokonuje potężnego Goliata dzięki swojej wierze w Boga. Podkreśla odwagę, ufność w Bożą moc i determinację w obliczu pozornie niemożliwych wyzwań.
Dawid rzekł do Saula: «Niech niczyje serce się nie trapi! Twój sługa pójdzie stoczyć walkę z tym Filistynem». Saul odpowiedział Dawidowi: «To niemożliwe, byś stawił czoło temu Filistynowi i walczył z nim. Powiedział Dawid: «Pan, który wyrwał mnie z łap lwów i niedźwiedzi, wybawi mnie również z ręki tego Filistyna». Filistyn przybliżał się coraz bardziej do Dawida, a giermek jego szedł przed nim. Gdy Filistyn popatrzył i przyjrzał się Dawidowi, wzgardził nim dlatego, że był młodzieńcem, i to rudym, o pięknej powierzchowności. I rzekł Filistyn do Dawida: «Czyż jestem psem, że przychodzisz do mnie z kijem?» Złorzeczył Filistyn Dawidowi, przyzywając na pomoc swoich bogów. Dawid odrzekł Filistynowi: «Ty idziesz na mnie z mieczem, dzidą i zakrzywionym nożem, ja zaś idę na ciebie w imię Pana Zastępów, Boga wojsk izraelskich, którym urągałeś. Dziś właśnie wyda cię Pan w moje ręce, pokonam cię i utnę ci głowę. Dziś oddam trupy wojsk filistyńskich na żer ptactwu podniebnemu i dzikim zwierzętom: niech się przekona cały świat, że Bóg jest w Izraelu. Niech wiedzą wszyscy zebrani, że nie mieczem ani dzidą Pan ocala. Dawid podbiegł i stanął nad Filistynem, chwycił jego miecz i dobywszy z pochwy, dobił go; odrąbał mu głowę. Gdy spostrzegli Filistyni, że ich wojownik zginął, rzucili się do ucieczki.
Ten fragment Ewangelii ukazuje Jezusa uzdrawiającego człowieka w dzień szabatu, co wywołuje sprzeciw faryzeuszów. Jezus broni swojego działania, podkreślając, że czynienie dobra jest ważniejsze niż przestrzeganie sztywnych przepisów. Pokazuje to Jego miłosierdzie i priorytet, jakim jest ratowanie życia.
W dzień szabatu Jezus wszedł do synagogi. Był tam człowiek, który miał uschniętą rękę. On zaś rzekł do człowieka z uschłą ręką: «Podnieś się na środek!» A do nich powiedział: «Co wolno w szabat: uczynić coś dobrego czy coś złego? Życie uratować czy zabić? » Lecz oni milczeli.
Święty Wincenty Pallotti zmarł 22 stycznia 1850 roku z powodu choroby, której nabawił się, spowiadając w zimnym kościele, oddając swój płaszcz żebrakowi. Jego proces beatyfikacyjny rozpoczął się dwa lata po śmierci, ale trwał długo ze względu na rozległość jego działalności apostolskiej. Błogosławionym ogłosił go papież Pius XII 22 stycznia 1950 roku, a do chwały świętych wyniósł go papież Jan XXIII 20 stycznia 1963 roku.
tags: #czytania #na #uroczystosc #sw #wincentego #pallottiego
Znaczenie prezentów – czy naprawdę podarunki są takie ważne?
W obecnych czasach, gdy dostęp do wszystkiego jeszcze nigdy nie był taki prosty, a sklepowe półki uginają się od przeróżnych przedmiotów, ciężko jest znaleźć coś, co nada się na prezent i uszczęśliwi drugą osobę. Wiele rzeczy obdarowany może po prostu kupić sobie sam, tak więc kupowanie komuś dziesiątego krawata, czy nowej patelni, zdaje się powoli tracić sens. Znaczenie podarunków ewoluowało i dzisiaj obdarowany oczekuje raczej rzeczy, która go zaskoczy i będzie absolutnie wyjątkowa. Może niech to będzie coś, na co nigdy by nie wpadł i nie domyśliłby się, że dostanie właśnie to?! Pozytywne zaskoczenie, radość, wdzięczność i wzruszenie, to emocje które idealnie określają to, jaki powinien być prezent idealny, na miarę XXI wieku.
Copyright ©2021 | niebanalne-prezenty.pl | Wszelkie prawa zastrzeżone.