Adwent, pochodzący od łacińskiego słowa „adventus” oznaczającego „przyjście”, to w Kościołach chrześcijańskich okres liturgiczny poprzedzający uroczystość Narodzenia Pańskiego. Trwa on od pierwszych nieszporów czwartej niedzieli poprzedzającej Boże Narodzenie do zmierzchu 24 grudnia. Jest to czas szczególnego oczekiwania na przyjście Jezusa Chrystusa, a jednocześnie przypomina historyczne oczekiwanie na Mesjasza. W tym okresie wierni przygotowują się duchowo do Świąt Bożego Narodzenia, co stanowi również początek nowego roku liturgicznego.
Początki obchodów Adwentu sięgają IV wieku, kiedy to w Kościele zachodnim zaczęto wprowadzać ten okres jako czas przygotowania do świąt Bożego Narodzenia. Pierwotnie Adwent miał charakter pokutny, podobnie jak Wielki Post, i był związany z postem, modlitwą oraz duchowym oczyszczeniem. Pierwsza wzmianka historyczna o Adwencie znajduje się w dekrecie Synodu w Saragossie w 380 roku. Na wzór Wielkiego Postu Adwent trwał w niektórych regionach 40 dni, stąd też był określany jako czterdziestnica. Z czasem, od czasów papieża Grzegorza Wielkiego (VI wiek), Adwent zaczął obejmować cztery niedziele przed Bożym Narodzeniem i stał się liturgicznym przygotowaniem na przyjście Chrystusa, z mniejszym naciskiem na praktyki pokutne.
W starożytności słowo „adventus” używano, gdy cezar miał przybyć z oficjalną wizytą. Dla Żydów oznaczało ono oczekiwanie na Zbawiciela. W wielu tekstach biblijnych, czytaniach w czasie Rorat (np. księga Izajasza) oraz w pieśniach przypisanych na mszę (cztery Wielkie Antyfony), wyczuwalna jest ogromna tęsknota ludu wybranego za swoim Odkupicielem. Adwent jest zatem swego rodzaju nauką cierpliwości, czekania na coś, czego nie można mieć od razu.
Adwent obfituje w symbole i tradycje pomagające wiernym w duchowym przygotowaniu do świąt. Jednym z najważniejszych symboli jest wieniec adwentowy. Zwykle wykonany z wiecznie zielonych liści, takich jak sosna lub jodła, symbolizuje nieskończoną i wieczną miłość Boga. Okrągły kształt wieńca symbolizuje wieczność i cykl życia, a zielone gałązki - nadzieję i życie. Wieniec zawiera cztery świece, które symbolizują cztery niedziele Adwentu. Zapala się je kolejno w każdą niedzielę adwentową. Pierwsza świeca często symbolizuje pokój, druga - wiarę, trzecia - miłość, a czwarta - nadzieję. Światło świec symbolizuje nadchodzącą Światłość.
Szczególnym nabożeństwem adwentowym są roraty, czyli msze święte wotywne odprawiane ku czci Najświętszej Maryi Panny. Nazwa pochodzi od pierwszych słów pieśni na wejście: „Rorate coeli, desuper…” (Niebiosa spuśćcie rosę…). Rosa symbolizuje łaskę, którą przynosi Zbawiciel. Podczas rorat wierni, zwłaszcza dzieci, przynoszą ze sobą lampiony. Lampion, często przypominający witraż z symbolami chrześcijańskimi, jest symbolem przypowieści Jezusa o roztropnych pannach, które z płonącymi lampami oczekiwały na przyjście Oblubieńca. Tradycyjnie zapala się również dodatkową, siódmą świecę, która symbolizuje Najświętszą Marię Pannę, niosącą ludziom Chrystusa - Światłość prawdziwą.
Kolejnym popularnym zwyczajem jest kalendarz adwentowy. Pomaga on dzieciom i dorosłym w codziennym odliczaniu dni do Bożego Narodzenia. Pierwsze kalendarze adwentowe miały pochodzenie chrześcijańskie i odgrywały kluczową rolę w przygotowaniach do Narodzenia Pańskiego. Kalendarze te mogą zawierać zadania duchowe, modlitwy lub drobne upominki, które pomagają w refleksji i przygotowaniu serca na przyjście Chrystusa.
W Polsce istnieją również inne, charakterystyczne dla naszego regionu tradycje. Na Podlasiu i w niektórych wsiach Lubelszczyzny początek adwentu obwieszczało głośne granie na ligawach (drewnianych instrumentach podobnych do klarnetu). Zwyczaj ten nazywano „trąbieniem na adwent” i oznajmiał konieczność rezygnacji z hucznych wesel i zabaw. Na Kaszubach popularna jest tzw. gwiôzdka - grupy kolędników odwiedzające domostwa od początku Adwentu do Bożego Narodzenia.
Wiele rodzin kupuje lub buduje szopki do domu jako znak okresu oczekiwania i przygotowania na Jezusa. Budowanie szopki może być również wspólnym, rodzinnym zajęciem, angażującym wszystkich domowników. Uroczyste włożenie figurki Pana Jezusa do żłóbka w Wigilię Bożego Narodzenia, często z jednoczesnym śpiewem pierwszej kolędy, jest ważnym momentem tego zwyczaju.
Adwent jest okresem przygotowań i pokuty, podobnie jak Wielki Post. Kolor fioletowy, dominujący w liturgii Adwentu, symbolizuje te duchowe wartości. Jednakże, w przeciwieństwie do Wielkiego Postu, Adwent nie ma charakteru wyłącznie pokutnego, lecz jest przepełniony radosną nadzieją. Kościół poprzez liturgię tego okresu budzi w nas uczucia nadziei, tęsknoty i radosnego oczekiwania na przyjście Chrystusa.
W tym czasie rozważamy Ewangelię św. Mateusza, która jest odczytywana podczas każdej mszy w okresie Adwentu. Teksty biblijne czytane w tym okresie wzywają nas do pokuty, nawrócenia i odnowy. Modlimy się o przygotowanie naszych serc, aby były jak żłób, w którym wkrótce będzie leżał Chrystus - otwarte i pokorne. Modlimy się o cierpliwość, uzdrowienie, przemianę i pokój, ponieważ nasz świat, czasem pustoszony przez wojnę i zamieszanie, potrzebuje Jezusa.
Szczególnie ważna jest trzecia niedziela Adwentu, nazywana niedzielą Gaudete (Radości). W tym dniu szaty liturgiczne mogą mieć różowy kolor, podkreślając rosnącą radość ze zbliżających się świąt. Adwent przypomina nam, że całe nasze życie jest oczekiwaniem. Pierwsze przyjście Chrystusa, budzące tyle nadziei i radości, jest zapowiedzią Jego drugiego przyjścia w chwale, na końcu czasów.
W Adwencie Kościół katolicki zachęca do udziału w rekolekcjach oraz przystąpienia do sakramentu pokuty i pojednania. Codzienna Msza Święta, lektura Pisma Świętego, modlitwa i uczynki miłosierdzia to sposoby na pogłębienie duchowego wymiaru tego okresu. Warto kultywować piękne polskie zwyczaje adwentowe, takie jak udział w roratach, śpiewanie pieśni adwentowych, czy wspólna modlitwa i rozmowy na tematy religijne.
Adwent jest czasem, który zachęca do wewnętrznej refleksji i nawrócenia. Poprzez symbole, takie jak wieniec adwentowy, oraz tradycje, takie jak Roraty i kalendarze adwentowe, wierni są prowadzeni przez cztery tygodnie radosnego oczekiwania na narodziny Zbawiciela. Jest to czas przygotowania nie tylko na narodziny Chrystusa, ale także na początek nowego roku.
tags: #co #sie #robi #w #adwent
Znaczenie prezentów – czy naprawdę podarunki są takie ważne?
W obecnych czasach, gdy dostęp do wszystkiego jeszcze nigdy nie był taki prosty, a sklepowe półki uginają się od przeróżnych przedmiotów, ciężko jest znaleźć coś, co nada się na prezent i uszczęśliwi drugą osobę. Wiele rzeczy obdarowany może po prostu kupić sobie sam, tak więc kupowanie komuś dziesiątego krawata, czy nowej patelni, zdaje się powoli tracić sens. Znaczenie podarunków ewoluowało i dzisiaj obdarowany oczekuje raczej rzeczy, która go zaskoczy i będzie absolutnie wyjątkowa. Może niech to będzie coś, na co nigdy by nie wpadł i nie domyśliłby się, że dostanie właśnie to?! Pozytywne zaskoczenie, radość, wdzięczność i wzruszenie, to emocje które idealnie określają to, jaki powinien być prezent idealny, na miarę XXI wieku.
Copyright ©2021 | niebanalne-prezenty.pl | Wszelkie prawa zastrzeżone.