Chrzest w chrześcijaństwie jest obrzędem nawrócenia i oczyszczenia z grzechów, sprawowanym na polecenie samego Jezusa Chrystusa (por. Mt 28,18-20). Stanowi on pierwszy z sakramentów wtajemniczenia chrześcijańskiego, będąc obmyciem wodą, któremu towarzyszy słowo (Ef 5,26) i stoi na początku drogi wiary każdego ucznia Chrystusa.
Deklaracja Światowej Rady Kościołów z 1982 roku wymienia następujące istotne elementy chrztu: wysłuchanie nauk Pisma Świętego dotyczących jego znaczenia, przyzywanie Ducha Świętego, wyrzeczenie się zła, wyznanie wiary w Trójcę Świętą oraz wykorzystanie wody. Osoba ochrzczona ma również wyrazić przekonanie, że chrzest da jej nową tożsamość syna lub córki Bożej i że jako członek Kościoła jest powołana, aby głosić Ewangelię. Obrzęd ten wciela daną osobę w Chrystusa - ukrzyżowanego i zmartwychwstałego Pana - i łączy z ludem Bożym Nowego Przymierza.
Pochodzenie polskiego słowa "chrzest" oraz pokrewnych słów w innych językach słowiańskich, takich jak "křest" w czeskim czy "Крещение" w rosyjskim, nie jest całkiem jasne. Wywodzi się je w ostatecznym rachunku od imienia Chrystusa (łac. Christus, greckie Khristos - od khrein - namaszczać). Słowo "chrzest" nie jest więc bezpośrednim przekładem greckiego i nowotestamentowego wyrazu báptisma, które w większości polskich przekładów Biblii tłumaczone jest na chrzest, a dosłownie znaczy "zanurzenie".
Chrześcijanie wierzą, że chrzest jednoczy z tajemnicą paschalną, męką, śmiercią i zmartwychwstaniem Chrystusa dla uzyskania przebaczenia wszystkich grzechów i odrodzenia do nowego życia w Duchu Świętym, a tym samym do życia w wieczności. Jest to obrzęd wyznania wiary, czyniący członkiem Kościoła-Ciała Chrystusa (por. Rz 11,9).
Według katolickich historyków chrześcijaństwa, takich jak J. Daniélou i I. Marrou, rytuał chrztu chrześcijańskiego ma swe odległe korzenie w chrzcie jordańskim udzielanym przez Jana Chrzciciela mieszkańcom Jerozolimy.
Poza chrześcijaństwem, formą zewnętrznie podobną do chrztu są obmycia rytualne. Do dziś w judaizmie praktykowane jest obmycie z rytualnej nieczystości, a chasydzi czynią to w specjalnie do tego przeznaczonym baseniku zwanym mykwą.
Używane w Nowym Testamencie na oznaczenie chrztu greckie słowo το βάπτισμα (to baptisma) (Mt 21,25 i par.; Mk 1,4; 10,39; Łk 3,3; 7,29; Rz 6,4; Ef 4,5 i in.), pochodzące od greckiego czasownika βαπτίζειν, oznacza zanurzenie ciała w znaczeniu religijnym. Jego duchowym skutkiem jest oczyszczenie, obmycie serca z brudów duchowych.
W Starym Testamencie można znaleźć obrzędy oczyszczeń, które stanowiły przygotowanie do nowotestamentalnego chrztu.
Chrzest Janowy rozpoczął publiczną działalność Jezusa. Jan Chrzciciel mówił: "Ja Go przedtem nie znałem, ale przyszedłem chrzcić wodą w tym celu, aby On się objawił Izraelowi" (J 1,31).
Jezus Chrystus, po swojej męce, śmierci i zmartwychwstaniu, przekazał Kościołowi władzę chrzczenia: "Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego" (Mt 28,19).
Apostołowie głosili i udzielali chrztu po Zesłaniu Ducha Świętego: "Nawróćcie się - powiedział do nich Piotr - i niech każdy z was ochrzci się w imię Jezusa Chrystusa na odpuszczenie grzechów waszych, a weźmiecie w darze Ducha Świętego" (Dz 2,38).
Ewangelie Nowego Testamentu zawierają opis chrztu Jezusa Chrystusa. Chrzest, którego udzielał Jan Chrzciciel nad Jordanem, odróżniał się od tradycyjnych żydowskich obmyć rytualnych, ale miał wiele wspólnych cech z praktykowanym w synagogach w I wieku chrztem prozelitów. Chrzest ten, przez który włączano dorosłych konwertytów w Lud Izraela, był ukierunkowany ku zewnętrznej, rytualnej czystości, a jednocześnie rozumiano, że dzięki niemu przyjmujący judaizm podejmuje nowe życie i staje się w stosunku do Prawa jak "nowonarodzone dziecko". Przed chrztem Janowym dokonywało się wyznanie grzechów.
W odróżnieniu od obmyć rytualnych, gdzie przychodzący do mykwy dokonuje samo-zanurzenia, w przypadku chrztu w Jordanie przystępujący byli zanurzani przez Jana. Według tradycji, chrzest Jezusa odbył się w tym samym miejscu, co przeprawa Izraela przez Jordan pod wodzą Jozuego.
Ewangelia Łukasza po chrzcie Jezusa umieszcza jego genealogię, która cofa się aż do Adama, ukazując uniwersalne znaczenie misji Jezusa dla całej ludzkości. Benedykt XVI zauważył, że w opisie tej ewangelii Jezus przyjmuje chrzest modląc się (Łk 3,21), podobnie jak w innych ważnych momentach swojej misji. Sens wejścia Jezusa do wód Jordanu okazał się w pełni dopiero po wydarzeniu krzyża. Było to wejście w śmierć, będącą skutkiem grzechów, które Jezus uczynił zamiast innych, biorąc na siebie konsekwencje zła.
Jeden z ważniejszych fragmentów mówiących o nauczaniu Jezusa na temat chrztu znajduje się w Ewangelii Jana (3,1-21), w rozmowie z faryzeuszem Nikodemem. Jezus starał się pomóc Nikodemowi zrozumieć konieczność powtórnego narodzenia "z góry" (gr. anothen), niezbędnego, by ujrzeć królestwo Boże i wejść do niego. Według Jezusa jest to możliwe dzięki chrztowi, który określił jako narodzenie się nie "z ciała", lecz "z wody i Ducha" (w. 3,5). Sprawcą tych nowych narodzin jest Duch Święty.
Augustyn Jankowski OSB zauważył, że "dwuznaczność przysłówka anothen połączyła tutaj w sposób nowy Boskie pochodzenie Syna Bożego - Logosa - sprzed Wcielenia, znane z Prologu (1,1.18), ze skutkiem chrztu sakramentalnego". W rozmowie zestawione zostaje naturalne wydarzenie narodzenia z łona matki i odrodzenie sakramentalne w chrzcie, narodziny "z wody i z Ducha".
Istotnym etapem w rozwoju nauczania Nowego Testamentu o chrzcie jest polecenie Jezusa Chrystusa dane uczniom po Jego śmierci i zmartwychwstaniu, a przed wniebowstąpieniem: "Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi. Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata" (Mt 28,18-20).
Formuła trynitarna w tym poleceniu może być śladem formuły liturgicznej używanej w Kościele apostolskim. Uczeni zwracają uwagę, że zarówno w Dziejach Apostolskich, jak i u św. Pawła, występuje formuła chrztu w "imię Jezusa", zawsze rozumiejąc związek chrztu także z Ojcem i Duchem.
Św. Piotr w swoim Pierwszym Liście pisze o chrzcie w kontekście potopu i arki: "Teraz również zgodnie z tym wzorem ratuje was ona we chrzcie (dosł. ...uratowanych przez wodę, i /przez/ którą was /jako/ odbicie teraz zbawia chrzest, gr. διεσώθησαν δι΄ύδατος) (1 P 3,20-21).
Uratowanie "ośmiu dusz" z wód potopu za pomocą arki było typem, figurą, proroczą zapowiedzią chrztu - anty-typu, "odbicia", doskonałego obrazu wód i zbawiennej łodzi. Stanisław Hałas SCJ zauważył, że przesłaniem tego fragmentu jest to, że "zbawienie eschatologiczne, które dokonuje się przez wodę chrztu, jest...".
Woda potopu, choć unicestwiła ludzi na ziemi, była zbawieniem dla Noego i jego rodziny. Podobnie wody Morza Czerwonego, rozstępując się, dla Izraela okazały się pomocne, Egipcjanom zaś zgotowały śmierć.
W egzegezie patrystycznej liczba osiem stała się symbolem doskonałości, poprzez nawiązanie do ósmego dnia, z którym przychodzi doskonała, spełniona rzeczywistość nowego stworzenia w zmartwychwstaniu.
Teologię chrztu św. Pawła z Tarsu należy rozumieć w kontekście jego podstawowego nauczania o wydarzeniu Chrystusa. W centrum apostolskiego przesłania Pawła było głoszenie, że Jezus umarł, został pochowany i powstał z martwych. Pawłowa soteriologia skupiała się na wyzwoleniu ludzi od mocy grzechu i śmierci, Prawa oraz życia według ciała (gr. sarks).
Chrystus, jako Nowy Adam, pierworodny z nowego stworzenia, stał się Głową nowej ludzkości, założycielem nowego rodzaju ludzkiego, uformowanego w jedno ciało. Wiara - kontrastująca z żydowską zasadą Prawa - jest formułą jedności (Ef 4,4-6).
Schnackenburg zwrócił uwagę, że "jako podstawa dla teologii chrztu, paralela Adam-Chrystus nabiera najwyższej wagi, ponieważ dzięki niej można wytłumaczyć, jak zbawienie uzyskane przez jednego człowieka, Jezu...".
Chrzest święty jest pierwszym sakramentem, jaki przyjmują katolicy. Gładzi grzech pierworodny, włącza ochrzczonego do wspólnoty Kościoła i czyni z niego dziecko Boga. Sakrament chrztu świętego może być udzielony każdemu, kto jeszcze nie został ochrzczony.
Przyjęcie chrztu wiąże się z wyznaniem wiary Kościoła. W przypadku chrztu dziecka, prośbę o chrzest wyraża jedno z rodziców lub prawny opiekun dziecka. Do chrztu wystarczy zgoda jednego z rodziców.
Aby zgłosić zamiar ochrzczenia dziecka, należy udać się do kancelarii parafialnej. Należy przedstawić akt urodzenia dziecka oraz dokument tożsamości jednego z rodziców zgłaszających chrzest. Jeśli rodzice dziecka mieszkają poza terenem parafii, wymagana jest pisemna zgoda proboszcza parafii zamieszkania na przyjęcie chrztu świętego.
Można wybrać dwoje rodziców chrzestnych albo tylko jednego lub jedną. Rodzice chrzestni powinni posiadać dobrą opinię w kwestiach wiary i moralności. Jeśli pochodzą z innej parafii, potrzebne jest zaświadczenie z ich parafii potwierdzające ich zdatność do pełnienia obowiązków rodzica chrzestnego.
Zgodnie z Kodeksem Prawa Kanonicznego i Katechizmem Kościoła Katolickiego, zdolny do przyjęcia chrztu jest każdy człowiek nieochrzczony. Instrukcje Episkopatu zaznaczają, że sakrament przyjąć może każde dziecko zgłoszone przez rodziców lub opiekunów, pod warunkiem, że te osoby są wierzące i zobowiązują się wychować dziecko w wierze katolickiej. Nawet rodzice żyjący w związku niesakramentalnym, o ile są wierzący i chcą wychować dziecko w wierze, mogą ochrzcić swoje dziecko.
Sakrament Chrztu Świętego jest zwykle częścią Mszy świętej. Na początku kapłan podchodzi do rodziców i chrzestnych, aby zadać im pytania dotyczące wybranego imienia dziecka, prośby o chrzest oraz świadomości obowiązków wychowania w wierze.
Po kazaniu następuje Liturgia Sakramentu. Kapłan święci wodę i odmawia modlitwę dziękczynną. Matka chrzestna przygotowuje białą szatkę, a ojciec chrzestny gromnicę.
Po zadaniu rodzicom i chrzestnym szeregu pytań, kapłan przystępuje do polania główki dziecka wodą święconą, wypowiadając formułę chrzcielną: "[Imię dziecka], ja ciebie chrzczę w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego". Następnie kapłan namaszcza czoło dziecka Krzyżmem Świętym. Matka chrzestna kładzie na dziecko białą szatkę, symbolizującą czystość i nowe życie w Chrystusie.
Ojciec chrzestny zapala gromnicę od Paschału, symbolizując światło Chrystusa. Po zakończeniu obrzędu chrztu, rodzice i chrzestni wracają na swoje miejsca i aktywnie uczestniczą w dalszej części Mszy świętej, często przystępując do Komunii Świętej.
Po zakończeniu nabożeństwa rodzice wraz z chrzestnymi udają się do zakrystii, gdzie składają podpisy pod zaświadczeniem o udziale w sakramencie Chrztu Świętego.
Biała szatka i gromnica są symbolami Chrztu Świętego.
Nadanie dziecku imienia podczas chrztu jest znakiem zapoczątkowania nowego życia w wierze. Warto zwrócić uwagę, aby imię nie było przypadkowe lub niezwiązane z kulturą chrześcijańską, aby młody człowiek mógł liczyć na opiekę świętego patrona.
Chrzest święty przynosi szereg duchowych skutków:
Chrzest dziecka to ogromna odpowiedzialność dla rodziców i chrzestnych. Zobowiązują się oni do wychowania dziecka w wierze, przekazywania mu wartości chrześcijańskich, wprowadzania w życie modlitwy i dawania przykładu życia chrześcijańskiego.
Chrzest jest pierwszym krokiem na drodze sakramentalnej, przygotowując dziecko do przyjęcia kolejnych sakramentów. Wychowanie w wierze obejmuje regularną modlitwę, uczestnictwo w życiu Kościoła, katechezę domową i dawanie osobistego przykładu.
W dzisiejszym, coraz bardziej zsekularyzowanym świecie, chrzest i wychowanie w wierze mogą stanowić wyzwanie. Ważne jest budowanie wspólnoty, korzystanie z nowoczesnych narzędzi, otwarta rozmowa z dzieckiem i elastyczność w przekazie, przy jednoczesnym szacunku dla wolności wyboru.
Chrzest święty to znacznie więcej niż piękna tradycja czy okazja do rodzinnego spotkania. To sakrament o głębokim duchowym znaczeniu, który otwiera drzwi do życia w łasce Bożej, daje przynależność do wspólnoty Kościoła i stanowi fundament dla rozwoju wiary.
tags: #chrzest #swiety #szablon
Znaczenie prezentów – czy naprawdę podarunki są takie ważne?
W obecnych czasach, gdy dostęp do wszystkiego jeszcze nigdy nie był taki prosty, a sklepowe półki uginają się od przeróżnych przedmiotów, ciężko jest znaleźć coś, co nada się na prezent i uszczęśliwi drugą osobę. Wiele rzeczy obdarowany może po prostu kupić sobie sam, tak więc kupowanie komuś dziesiątego krawata, czy nowej patelni, zdaje się powoli tracić sens. Znaczenie podarunków ewoluowało i dzisiaj obdarowany oczekuje raczej rzeczy, która go zaskoczy i będzie absolutnie wyjątkowa. Może niech to będzie coś, na co nigdy by nie wpadł i nie domyśliłby się, że dostanie właśnie to?! Pozytywne zaskoczenie, radość, wdzięczność i wzruszenie, to emocje które idealnie określają to, jaki powinien być prezent idealny, na miarę XXI wieku.
Copyright ©2021 | niebanalne-prezenty.pl | Wszelkie prawa zastrzeżone.