Królestwo Boże, znane również jako Królestwo Niebieskie, stanowi kluczowe pojęcie w teologii judaizmu i chrześcijaństwa, odnoszące się do odnowy świata zapowiadanej przez Mesjasza. Koncepcja ta jest obecna w różnych nurtach religijnych, takich jak katolicyzm, prawosławie, luteranizm czy ruch zielonoświątkowy, które rozpoznają jego urzeczywistnienie w postaci Jezusa Chrystusa i Kościoła.
W starożytnym Izraelu Królestwo Boże było rozumiane jako absolutne panowanie Boga nad swoim ludem. Okres wędrówki dwunastu plemion Izraela po pustyni pod wodzą Mojżesza i Jozuego, a także czas zdobywania ziemi Kanaan, były postrzegane jako okres wyższego porządku społecznego i panowania Pana - idealny, złoty wiek. Kontynuacją tej wizji był okres sędziów, którzy przewodzili Izraelowi.
Instytucja królewska, wprowadzona w Izraelu dla zapewnienia większej stabilności i obronności, ewoluowała od dziedzicznej władzy sędziów, jak w przypadku Gedeona i jego syna Abimeleka. Dążenie do ustanowienia króla było początkowo postrzegane jako sprzeczne z bezpośrednią władzą Pana nad ludem, jednak względy praktyczne przeważyły. Monarchia w Izraelu połączyła ustrój plemienny z rozwiązaniami zapożyczonymi od sąsiednich społeczeństw, kształtując się pod wpływem wzorców kananejskich, mezopotamskich i egipskich.
Król był postrzegany jako pomazaniec, wybrany przez Boga (hebr. Meshi'ah YHWH). Tradycyjnie podczas intronizacji nowego króla śpiewano Psalmy 20, 101 i 110. Namaszczenie oznaczało zmianę statusu, uświęcenie i osadzenie na urzędzie. Chociaż podobne zwyczaje namaszczania istniały w sąsiednich narodach, termin Mashi'ah (namaszczony, Mesjasz) w odniesieniu do króla posiadał szczególne znaczenie w judaizmie.
Jedną z głównych cech króla w wizji biblijnej było sądzenie w sposób prawy. Relacja między Bogiem a królem była opisywana jako relacja Ojciec-syn.
W judaizmie Królestwo Boże oznacza świat, który ma nastać jako królestwo samego Boga, nazywane również „Królestwem Wszechmogącego”. Wierzący Żydzi uważają, że ich posłannictwem jest „doskonalenie świata poprzez Królestwo Wszechmogącego” (L’takken olam b’malkut Szaddaj). Działania Żydów polegające na naprawianiu i doskonaleniu świata, takie jak etyczne postępowanie, dokonują się w odwołaniu do Bożej władzy nad światem i Jego pomocy. Przyjęcie Boga Abrahama, Izaaka i Jakuba oznacza przyjęcie Królestwa Bożego, które ma dopiero w pełni nadejść.
Żydzi skupiają się na działaniu tu i teraz w celu naprawiania świata poprzez korzystanie z wolnej woli i zbliżanie się do Boga. Życie zgodnie z prawem Mojżesza zapewnia udział w „świecie, który ma nadejść” (olam haba), a nie-Żydom życie zgodne z zasadami potomków Noego.
W czasach formowania się Ewangelii, Królestwo Boże istniało w dwóch znaczeniach: Bóg jako król swego ludu oraz jako coś, co ma się objawić.
Chrześcijaństwo rozwinęło nauczanie judaizmu na temat królestwa Bożego, wiążąc je z osobą i imieniem Jezusa Chrystusa. Zapowiadaną przez proroka Daniela interwencję Boga i Jego Mesjasza, mającą unicestwić bunt grzechu i zaprowadzić królowanie Boga, chrześcijanie uznali za spełnioną w Jezusie Chrystusie.
Według wiary chrześcijańskiej, Jezus nie tylko ogłosił bliskie nadejście królestwa Bożego, ale także je zrealizował. Uczynił to w sposób duchowy, a nie poprzez działania polityczne czy powstanie patriotyczne. Odniósł do siebie starotestamentalne tytuły „Syna Człowieczego” i „Sługi”, dokonując przez swoje Misterium Paschalne zbawienia i wyzwolenia ludzi spod władzy królestwa szatana.
Idea Boga jako króla nad Izraelem pojawiła się w Biblii po osiedleniu się Żydów w Kanaanie. Według autorów natchnionych, panowanie Boga jest odwieczne i obejmuje cały świat. Bóg króluje nad wszystkimi narodami, a szczególnie nad Narodem Wybranym - Izraelem. Na mocy przymierza na Synaju naród ten jest określany jako „królestwo kapłanów i lud święty”. Bóg, jako „Wielki Król”, panuje wśród swojego narodu w Jerozolimie. Jest to panowanie moralne, a nie polityczne.
W okresie rozpadu królestwa Izraela temat bezpośredniego panowania Boga ponownie zyskał na znaczeniu. Pojawiły się również przepowiednie dotyczące przyszłego Pomazańca-Mesjasza w czasach ostatecznych. Po niewoli babilońskiej idea ta jest opiewana w psalmach. W czasach prześladowań za panowania Antiocha Epifanesa, apokaliptyczne proroctwa Daniela odnowiły wiarę w spełnienie obietnic wcześniejszych proroków, zapowiadając zbudowanie królestwa Bożego nie ręką ludzką uczynionego, na ruinach imperiów ludzkich. Po zwycięstwie nad „Bestią”, symbolizującą ziemskie królestwa, dokona się sąd, a władza powszechna nad światem zostanie przekazana „Synowi Człowieczemu i ludowi świętych Najwyższego”.
Nauka o królestwie Bożym zajmowała centralne miejsce w misji Jezusa Chrystusa. Od samego początku swej publicznej działalności głosił on Dobrą Nowinę, Ewangelię o Królestwie. Liczne cuda, uzdrowienia, cudowne nakarmienie tłumów i wskrzeszenia były znakami potwierdzającymi nadejście królestwa.
Apostołowie byli tymi, których Jezus wybrał specjalnie po to, by w Jego imieniu głosili i urzeczywistniali Ewangelię o królestwie. Po zesłaniu Ducha Świętego cała ich działalność i nauczanie koncentrowały się wokół tematu królestwa ustanowionego przez Jezusa.
Centralne miejsce królestwa Bożego w działalności i nauczaniu św. Pawła Apostoła jest ukazane w Dziejach Apostolskich. Paweł w synagogach „przekonywał o królestwie Bożym”. Podsumowując swoje głoszenie, wymienił królestwo jako treść całego swojego nauczania.
W Liście do Galatów św. Paweł opisał występki, które uniemożliwią odziedziczenie królestwa Bożego, wskazując na nierząd, nieczystość, wyuzdanie, bałwochwalstwo, czary, nienawiść, spór, zawiść, wzburzenie, niewłaściwą pogoń za zaszczytami, niezgodę, rozłamy, zazdrość, pijaństwo, hulanki i tym podobne. Zapowiedział, że ci, którzy się takich rzeczy dopuszczają, królestwa Bożego nie odziedziczą.
Królestwo Boże, według słów samego Jezusa, jest rzeczywistością, którą nie wszyscy pojmują. Różni się od jakiegokolwiek innego ziemskiego królestwa, jest „nie z tego świata”. Rozumienie tajemnic królestwa wśród ludzi dokonywało się w trzech etapach: za życia Jezusa, przez przypowieści; po zmartwychwstaniu, gdy ukazywał się uczniom i mówił im o królestwie; oraz po Zesłaniu Ducha Świętego, który wprowadza uczniów w pełnię prawdy.
Królestwo Boże jest zasiewane w sercach ludzkich, gdy głoszone jest „słowo królestwa”, na wzór ziarna rzucanego w ziemię. Jest przyrównywane do małego ziarnka gorczycy, które rośnie niezależnie od świadomości siewcy, oraz do zaczynu dodanego do mąki świata, „aby się wszystko zakwasiło”.
Królestwo jest początkowo w posiadaniu „małej trzódki”, lecz z czasem staje się ogromną rzeczywistością ogarniającą wszystkie narody, przyrównaną do wielkiego drzewa. Według Jezusa, królestwo Boże nie jest rzeczywistością widzialną, lecz wewnętrzną. Można je jednak dostrzec, odróżniając dobrą pszenicę od kąkolu.
Widzialnym obliczem królestwa jest Kościół, choć jego struktura nie jest strukturą królestwa ziemskiego. Kościół w osobie apostoła otrzymał od Chrystusa klucze, którymi może otwierać lub zamykać dostęp do królestwa niebieskiego. Kościół jest powołany do dawania świadectwa o królestwie w czasie pośrednim, między wniebowstąpieniem Jezusa a jego powtórnym przyjściem na sąd.
Uczniowie modlą się o nadejście pełni królestwa w Modlitwie Pańskiej, wołając do Ojca: „Przyjdź królestwo Twoje!”. Wraz z nadejściem pełni królestwa dokona się misterium paschalne. Będzie miała miejsce uczta eschatologiczna, podczas której zaproszeni ze wszystkich narodów „zasiądą za stołem w królestwie Bożym” z Abrahamem, patriarchami i prorokami. Ci, którzy okażą się godni poprzez czyny miłosierdzia względem „najmniejszych braci Jezusa”, odziedziczą królestwo.
Według Katechizmu Kościoła Katolickiego, Kościół jest zalążkiem i początkiem tego królestwa. Jego klucze zostały powierzone Piotrowi. Wszyscy ludzie są powołani przez Boga do uczestnictwa w królestwie. Warunkiem uczestnictwa jest przyjęcie słowa Jezusa.
Współczesna myśl posoborowa czerpie z wizji ojców Kościoła, którzy utożsamiali Chrystusa i Kościół z królestwem Bożym. „Obecny Kościół jest królestwem Chrystusa i królestwem Boga”. W tej syntetycznej wizji Kościół jest utożsamiany z Chrystusem, który sam w sobie stanowi królestwo (autobasileia).
Jan Paweł II w encyklice Redemptoris missio pisał, że królestwo Boże utożsamia się z osobą Chrystusa. Po zmartwychwstaniu Bóg zapoczątkował w Nim królestwo zapowiadane przez proroków, które „budowane jest stopniowo w człowieku i w świecie poprzez tajemniczą więź z Jego osobą”.
Dla Marcina Lutra Królestwo Boże jest tożsame ze zbawczym działaniem Boga w Chrystusie, aktualizującym się poprzez moc Ducha Świętego. Królestwo Boże ma zarówno wymiar teraźniejszy, jak i przyszły. W teraźniejszości realizuje się poprzez wiarę w Słowo Boże i wyzwolenie człowieka od władzy szatana, w wieczności poprzez ostateczne pokonanie śmierci, grzechu i piekła.
Luter podkreślał teraźniejszy charakter królestwa, odróżniając go od późnośredniowiecznego wykładu akcentującego wymiar eschatologiczny i konieczność zasłużenia na przyszłe królestwo. Sferą, w której realizuje się królestwo Boże w wymiarze doczesnym, jest Kościół. Luter akcentował, że królestwo Boże jest dziełem Bożym, a nie ludzkim.
Protestancka teologia liberalna XIX i początku XX wieku uważała królestwo Boże za wielkość rozwijającą się w świecie, utożsamiając je z postępem kulturowym dokonanym dzięki nauce Ewangelii. Krytykiem tej teologii był Karl Barth, według którego królestwo Boże jest wyłącznym i powszechnym panowaniem Boga, Jego Słowa i Ducha w całej sferze stworzenia. Panowanie to urzeczywistnia się w świecie w Jezusie Chrystusie.
Karl Barth podzielał ujęcie Orygenesa, według którego Chrystus jest autobasileia (samym Królestwem). W Chrystusie Król i królestwo, Pan i panowanie stanowią jedno. Barth rozważał również związek pomiędzy Królestwem Bożym a Kościołem, podkreślając, że Królestwo Boże nie jest tożsame z Kościołem, a panowanie Boże nie urzeczywistnia się w nim w sposób doskonały.
Królestwo Boże jest najogólniej panowaniem Boga w świecie i w człowieku - w jego myślach, słowach i czynach. Jezus, aby wypełnić wolę Ojca, zapoczątkował Królestwo Boże na ziemi. Swoją publiczną działalność rozpoczął wówczas, gdy Jan Chrzciciel został uwięziony, głosząc Ewangelię Bożą: „Czas się wypełnił i bliskie jest Królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię”.
W osobie Jezusa Chrystusa, w Jego słowach i czynach, Królestwo Boże wkracza w dzieje człowieka i świata. Ma swój początek w Starym Testamencie, w obietnicach i zapowiedziach prorockich. Staje się centralnym tematem przepowiadania Jezusa, który naucza o nim przede wszystkim w przypowieściach. Jezus głosi w nich, że pierwszym i najważniejszym warunkiem wejścia do Królestwa Bożego jest nawrócenie.
Zbawiciel słowem i czynem ukazuje bezgraniczne miłosierdzie Ojca wobec grzeszników i ogromną radość w niebie, gdy choćby jeden z nich się nawraca. Największym dowodem tej miłości będzie ofiara Jego życia na odpuszczenie grzechów.
Męka, krzyż i zmartwychwstanie Jezusa potwierdzą prawdę wszystkich słów i czynów Jezusa. W Ewangelii Jezus mówi do uczniów: „przyszło do was królestwo Boże”; „królestwo Boże jest pośród was” i „królestwo Boże przyjdzie”. Królestwo Boże już przyszło, ponieważ między ludźmi jest Zbawiciel, w którym sam Bóg staje się obecny. Królestwo Boże dopiero przyjdzie, ponieważ Jezus nie doprowadził jeszcze dzieła zbawienia do końca.
Wszyscy ludzie są powołani do tego królestwa. Jego konstytucją są błogosławieństwa Jezusa. Jest ono otwarte dla ubogich w duchu, zasmuconych, cichych, łaknących i pragnących sprawiedliwości, miłosiernych, dla osób czystego serca, wprowadzających pokój i cierpiących prześladowanie dla sprawiedliwości.
Królestwo Boże zostało zapoczątkowane na ziemi przez Chrystusa. Zajaśniało ono ludziom w Jego Osobie, słowie i czynach. Warunkiem wejścia do niego jest nawrócenie i wiara w Ewangelię. Kościół jest zalążkiem i początkiem tego Królestwa.
Według Ewangelii, program Jezusowej działalności sprowadza się do zdania: "Czas się wypełnił i bliskie jest Królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię". Najbliżej określił je św. Paweł, pisząc: "Królestwo Boże to nie jest sprawa tego, co się je i pije, ale to sprawiedliwość, pokój i radość w Duchu Świętym".
Orygenes, jeden z Ojców Kościoła, wyjaśniał, że sam Jezus jest Królestwem, dlatego nadejście Królestwa Chrystus mógł głosić z taką pewnością.
Jezus nauczał, że Królestwo Boże odziedziczą nie ci, co sami budują swoje szczęście, lecz smutni, łaknący i pragnący sprawiedliwości, miłosierni, czystego serca i ci, co sami czynią pokój. Królestwo Boże należy do ubogich i do maluczkich, to znaczy do tych, którzy przyjęli je pokornym sercem.
Jezus utożsamia się z wszelkiego rodzaju ubogimi, a aktywną miłość do nich czyni warunkiem wejścia do swojego Królestwa. Szczególne miejsce mają w Królestwie nawracający się grzesznicy.
Syn Boży, inaczej niż chciała tradycja żydowska, głosił, że Królestwo Boże jest już obecne. Wzywał swoich słuchaczy, by wzbudzili je w swoim sercu przez to, że już dzisiaj pozwolą Bogu całkowicie władać ich życiem. Równocześnie ten sam Jezus wyjaśniał, że Królestwo Boże musi nadejść i kazał się swoim uczniom nieustannie modlić: Przyjdź Królestwo Twoje.
Misterium Królestwa Bożego Jezus przybliżał słuchaczom w przypowieściach. Niektóre z nich poświęcił potrzebie pielęgnowania ziaren Królestwa, w innych wyjaśniał, że jego wzrost nie zależy wyłącznie od gleby (człowieka). Cudowny plon zależy od miłosiernego Boga.
Jezus przyłączył do siebie uczniów, którzy dalej głosili Królestwo. „Wysłał ich, aby głosili Królestwo Boże i uzdrawiali chorych”. Jako misję uczniowie otrzymali: „Przekazuję wam Królestwo, jak Mnie przekazał je mój Ojciec: abyście w Królestwie moim jedli i pili przy moim stole oraz żebyście zasiadali na tronach, sądząc dwanaście pokoleń Izraela”.
Królestwo niebieskie swoje wypełnienie znalazło w śmierci i zmartwychwstaniu Syna Bożego. „Królestwo Boże będzie ostatecznie utwierdzone przez krzyż Chrystusa: „Bóg zakrólował z krzyża”. Odtąd Kościół oczekuje Jego powtórnego przyjścia w chwale, również jako swojego wypełnienia.
Królestwo Boże jest tożsame z królestwem niebios. Mówiąc ogólnie, królestwo Boże to panowanie wiecznego, suwerennego Boga w całym wszechświecie. Pan jest suwerenem we wszechświecie i w tym sensie jego królestwo jest uniwersalne. W węższym znaczeniu, królestwo Boże jest duchowym panowaniem w sercach i życiach tych, którzy dobrowolnie poddali się Bożemu autorytetowi.
W tym sensie, królestwo Boże jest duchowe - Jezus powiedział, że jego królestwo nie jest z tego świata i głosił, że pokuta jest konieczna, aby stać się częścią królestwa Bożego. Królestwo Boże można zrównać/połączyć ze sferą zbawienia, co jest widoczne w Ew. Jana 3.5-7, gdzie Jezus mówi, że wejście do królestwa Bożego jest możliwe poprzez narodzenie na nowo/duchowe odrodzenie.
Istnieje też inne znaczenie, w którym królestwo Boże jest przedstawione w Piśmie Świętym: dosłowne panowanie Chrystusa na ziemi podczas tysiąclecia/millenium. Wielu proroków przepowiadało tą samą rzecz.
Królestwo Boże ma kilka aspektów. Pan jest suwerenem we wszechświecie i w tym sensie jego królestwo jest uniwersalne. Równocześnie, królestwo Boże obejmuje pokutę i nowe narodzenie, gdy Bóg rządzi w sercach swoich dzieci na tym świecie, przygotowując je na przyszłość.
tags: #bo #krolestwo #boze #to #nie #sprawa
Znaczenie prezentów – czy naprawdę podarunki są takie ważne?
W obecnych czasach, gdy dostęp do wszystkiego jeszcze nigdy nie był taki prosty, a sklepowe półki uginają się od przeróżnych przedmiotów, ciężko jest znaleźć coś, co nada się na prezent i uszczęśliwi drugą osobę. Wiele rzeczy obdarowany może po prostu kupić sobie sam, tak więc kupowanie komuś dziesiątego krawata, czy nowej patelni, zdaje się powoli tracić sens. Znaczenie podarunków ewoluowało i dzisiaj obdarowany oczekuje raczej rzeczy, która go zaskoczy i będzie absolutnie wyjątkowa. Może niech to będzie coś, na co nigdy by nie wpadł i nie domyśliłby się, że dostanie właśnie to?! Pozytywne zaskoczenie, radość, wdzięczność i wzruszenie, to emocje które idealnie określają to, jaki powinien być prezent idealny, na miarę XXI wieku.
Copyright ©2021 | niebanalne-prezenty.pl | Wszelkie prawa zastrzeżone.