Wojewódzka Stacja Ratownictwa Medycznego (WSRM) w Łodzi jest unikatową placówką na skalę województwa łódzkiego, pełniąc rolę jedynego dysponenta zespołów ratownictwa medycznego. Kluczowym elementem jej struktury jest jednostka odpowiedzialna za ciągłe doskonalenie zawodowe personelu medycznego. Mowa o Szkole Ratownictwa WSRM w Łodzi, która powstała 5 kwietnia 1973 roku, co czyni ją jedną z najstarszych, jeśli nie najstarszą tego typu instytucją w Polsce.
Początki Szkoły Ratownictwa WSRM w Łodzi sięgają utworzenia pierwszych zespołów reanimacyjnych w 1968 roku. Ich działalność, a także praca zespołów kardiologicznych powołanych w 1970 roku, zaowocowały opracowaniem licznych standardów postępowania terapeutycznego, szczególnie w kontekście obrażeń wielonarządowych.
Wraz z formalnym powołaniem Szkoły Ratownictwa 5 kwietnia 1973 roku, zespół specjalistów przekształcił się w Radę Programową, która przejęła odpowiedzialność za dydaktyczny wymiar działalności placówki. Początkowy sprzęt i pomoce naukowe zostały zakupione dzięki środkom pochodzącym z dywidend uzyskanych dzięki wsparciu Zarządu Głównego Związku Zawodowego Pracowników Przemysłu Włókienniczego.
Pierwsze szkolenia miały formę masowych prelekcji w zakładach pracy, połączonych z pokazami ratownictwa na fantomach. Pomimo szerokiego zasięgu, obejmującego grupy o różnorodnych profilach zawodowych, efektywność tych działań okazała się niższa od oczekiwanej. Wynikało to z trudności w indywidualnym kontakcie z uczestnikami licznych kursów oraz z szybkiego niszczenia pomocy naukowych, które były stale transportowane.
Z czasem Szkoła Ratownictwa rozszerzała zakres swojej działalności. Intensywna praca naukowo-dydaktyczna Rady Programowej i samej Szkoły zyskała uznanie na Konferencji Ekspertów Doraźnej Pomocy Krajów RWPG w Moskwie w 1978 roku. Doświadczenia łódzkiej placówki zostały wówczas rekomendowane do upowszechnienia w innych krajach socjalistycznych.
Na I Międzynarodowym Zjeździe Pierwszej Pomocy Ofiarom Wypadków Drogowych w Oslo w 1979 roku zaprezentowano dorobek naukowo-dydaktyczny łódzkiej Szkoły Ratownictwa oraz porównano go z osiągnięciami analogicznej placówki w Moguncji (RFN), stwierdzając nieporównywalność ich sukcesów. Osiągnięcia Szkoły zostały również wysoko ocenione przez Ministerstwo Zdrowia i Opieki Społecznej, co w 1978 roku zaowocowało rozpoczęciem organizacji kolejnych szkół ratownictwa na terenie całej Polski, opierając się na łódzkich doświadczeniach i nadając im odpowiednie ramy organizacyjne.
Członkowie Rady Programowej aktywnie uczestniczyli w krajowych i międzynarodowych sympozjach poświęconych doraźnej pomocy i szkoleniom w tym zakresie, publikując około 50 prac naukowych.
12 maja 2015 roku odnotowano 10. rocznicę działalności Portalu Ratownik-med.pl. Jego uruchomienie nastąpiło rok przed wejściem w życie Ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym, w okresie funkcjonowania karetek typu "W" (wypadkowe) i "R" (reanimacyjne). Personel karetki "R" składał się z lekarza, pielęgniarki, kierowcy i ratownika medycznego, często pełniącego rolę sanitariusza. W karetce "W" pracowali ratownik lub pielęgniarka oraz kierowca, a wkrótce potem wyłącznie wykwalifikowany personel medyczny.
Tempo reform w tym okresie było imponujące. Proces zmian był zróżnicowany i trwał nawet po 2006 roku, czyli po wejściu w życie Ustawy o PRM. W wielu regionach kraju przez wiele lat funkcjonowały zespoły cztero- i trzyosobowe, co obecnie jest rzadkością.
Pierwsze próby stworzenia portalu miały miejsce już w marcu i kwietniu 2005 roku. Pomysł założenia strony poświęconej ratownictwu medycznemu, a przede wszystkim ratownikom medycznym, zrodził się z potrzeby wsparcia niestabilnej sytuacji zawodowej ratowników. Po 10 latach problematyka zawodu ratownika medycznego nadal wymagała wielu działań. W latach 2005-2006 w Polsce brakowało organizacji reprezentujących nową grupę zawodową ratowników medycznych. Jednocześnie dynamicznie rozwijały się uczelnie kształcące rzesze ratowników medycznych w nadziei na podjęcie pracy zgodnej z kwalifikacjami.
12 maja 2010 roku przypadała 5. rocznica obecności serwisu w sieci. Biorąc pod uwagę reformy w świecie ratownictwa, był to znaczący okres. W ciągu tych pięciu lat serwis również ewoluował. Pierwsze próby stworzenia serwisu miały miejsce już w marcu i kwietniu. W tamtym czasie praktycznie nie istniały znaczące organizacje ratownicze reprezentujące tę grupę zawodową. Istniały jednak szkoły i uczelnie kształcące kolejnych ratowników medycznych, żyjących nadzieją na znalezienie zatrudnienia.
Serwis cieszył się sporym zainteresowaniem, mimo trudnych początków związanych z samym projektem strony, wyborem taniego serwera i brakiem profesjonalnej domeny. Te przeszkody nie powstrzymały realizacji pomysłu. Pojawiły się pierwsze próby opanowania języka HTML i nowe pomysły na uatrakcyjnienie strony. W ciągu dwóch lat serwis odwiedziło 137 553 osoby, a miesięcznie stronę odwiedzało około 10 000 użytkowników. W księdze gości pojawiło się wiele wpisów. Serwis odwiedzali również użytkownicy z zagranicy, m.in. z Wielkiej Brytanii, Włoch, Niemiec, Holandii, Belgii i Irlandii. Z subskrypcji serwisu korzystało wówczas 280 osób, a na forum zarejestrowanych było 116 użytkowników, którzy napisali ponad 660 wiadomości. Moderatorzy Ania82, EMS i Pepkor22 dbali o wizerunek forum. Działalność serwisu była dowodem na jego potrzebę i istnienie odbiorców.
Portal Ratownik-med.pl, podobnie jak stacje i posterunki ratownictwa medycznego, był otwarty dla swoich odbiorców 24 godziny na dobę, 365 dni w roku. Serwis ewoluował z miesiąca na miesiąc, dbając o wizerunek ratowników i całego systemu ratownictwa medycznego, który dla przeciętnego obywatela był często niezrozumiały.
Obecnie ratownicy medyczni stanowią ważny element systemu ratownictwa w Polsce, są coraz bardziej rozpoznawalni i kojarzeni z profesjonalizmem. Coraz rzadziej są określani mianem sanitariuszy, a ich kwalifikacje stale rosną. W związku z wejściem Ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym wzrosła odpowiedzialność zawodowa ratowników, a powstały zespoły wyjazdowe bez lekarza. Zespoły Podstawowe, określane mianem zespołów z ratownikami na pokładzie, zyskały społeczną akceptację.
Pierwsze próby stworzenia serwisu miały miejsce już w marcu i kwietniu 2005 roku. Początki były trudne, ale z czasem strona zaczęła nabierać kształtu, pojawili się pierwsi internauci, mogli dopisać się do księgi gości, napisać do autora, a nawet obejrzeć zdjęcia. Kolejna odsłona strony, całkowicie przebudowana, była dostępna pod adresem www.ratownik-med.prv.pl. Powstały nowe działy, zaczęła działać statystyka, pojawiły się pierwsze odwiedziny z zagranicy, nowa galeria i rosnąca liczba użytkowników.
13 października obchodzony jest Dzień Ratownictwa Medycznego, święto osób zawodowo ratujących ludzkie życie. W czternastoletniej historii tego święta, rok 2020 był szczególny, dobitnie pokazując, jak ważny i trudny jest zawód ratownika medycznego, wykonywany w często ekstremalnych warunkach.
Państwowe Ratownictwo Medyczne zostało powołane do ratowania życia i zdrowia ludzkiego. Dzień Ratownictwa Medycznego został ustanowiony ustawą z dnia 8 września 2006 roku o Państwowym Ratownictwie Medycznym, aby przypominać o tej służbie. Po raz pierwszy święto polskiego ratownika medycznego uroczyście obchodzono w 2006 roku w Wyszkowie, z udziałem ówczesnego ministra zdrowia Zbigniewa Religi, celebrując jednocześnie 50-lecie istnienia wyszkowskiego pogotowia ratunkowego.
W czasie pandemii COVID-19, która postawiła przed ratownikami nowe, niespotykane wcześniej wyzwania, zbiorowe i huczne świętowanie nie było możliwe. Jednak władze Gdyni pamiętały o ratownikach i podkreślały ciężar, odpowiedzialność, stres oraz profesjonalizm i empatię wymagane w ich pracy, wykonywanej z narażeniem własnego zdrowia i życia.
Prezydent Gdyni Wojciech Szczurek i wiceprezydent ds. jakości życia Bartosz Bartoszewicz podpisali się pod życzeniami skierowanymi do ratowników: „Z okazji Dnia Ratownictwa Medycznego chcielibyśmy złożyć życzenia zdrowia i satysfakcji z pracy dla wszystkich osób związanych zawodowo z ratowaniem ludzkiego życia. Czas pandemii jeszcze bardziej pokazał nam, jako społeczeństwu, jak ważny i trudny jest zawód, który Państwo wykonujecie z oddaniem. Nie jest przesadzonym stwierdzenie, że w tym szczególnym czasie prawdziwi bohaterowie są wśród nas. Życzymy Państwu przede wszystkim zdrowia, nieustannej siły ducha, satysfakcji z wykonywanej pracy i faktu niesienia pomocy potrzebującym.”
W Gdyni działają dwie Stacje Pogotowia Ratunkowego: Miejska Stacja Pogotowia Ratunkowego w Gdyni SP ZOZ przy ul. Żwirki i Wigury 14 oraz Miejska Stacja Pogotowia Ratunkowego w Gdyni SP ZOZ - podstacja Obłuże przy ul. Białowieskiej 1. Miejska Stacja Pogotowia Ratunkowego w Gdyni dysponuje ośmioma zespołami ratownictwa medycznego: jednym zespołem specjalistycznym (w skład którego wchodzą co najmniej trzy osoby uprawnione do wykonywania medycznych czynności ratunkowych, w tym lekarz systemu oraz pielęgniarka systemu lub ratownik medyczny) oraz siedmioma zespołami podstawowymi (w skład których wchodzą co najmniej dwie osoby uprawnione do wykonywania medycznych czynności ratunkowych, w tym pielęgniarka systemu lub ratownik medyczny).
Zespoły stacjonują w różnych miejscach miasta, aby zminimalizować czas dojazdu do osoby potrzebującej nagłej pomocy medycznej. Działania MSPR w Gdyni obejmują zabezpieczenie medyczne mieszkańców i gości w ramach Państwowego Ratownictwa Medycznego, transport medyczny oraz zabezpieczenie imprez masowych. Ponadto MSPR w Gdyni prowadzi ambulatorium chirurgiczne (z RTG i USG), poradnię chirurgiczną, nocną i świąteczną opiekę chorych oraz poradnię medycyny pracy.
Historia lotnictwa sanitarnego w Polsce sięga okresu powojennego, kiedy zaczęto tworzyć pierwsze jednostki i konstrukcje przeznaczone do ewakuacji medycznej z powietrza. Zaprojektowany i zbudowany w Centralnym Studium Samolotów w Warszawie na podstawie licencji radzieckiego samolotu Po-2, CSS-13 był jedną z pierwszych polskich konstrukcji sanitarno-ratowniczych. Wersję sanitarną opracował mgr inż. Tadeusz Sołtyk. Samolot wyróżniał się krytą kabiną, mieszczącą pilota, lekarza oraz pacjenta umieszczonego na noszach w kadłubie maszyny. W latach 1954-1955 wyprodukowano 54 egzemplarze tej wersji.
Ae-145, dwu- lub czteroosobowy samolot pasażerski, zaprojektowany w Czechosłowacji przez inż. Jana Vlčeka, był produkowany przez zakłady Aero Vodochody. W Polsce używano go m.in. do transportu medycznego i zadań łącznikowych. Ae-145 charakteryzował się dużą niezawodnością, komfortem kabiny i możliwością dostosowania do misji sanitarnych.
Kolejna czechosłowacka konstrukcja, Let L-200A Morava, produkowana od końca lat 50. XX wieku przez zakłady Let Kunovice, wyróżniała się elegancką sylwetką, dwuśmigłowym napędem i doskonałymi właściwościami pilotażowymi. Wersje tego samolotu wykorzystywano do transportu medycznego, dyspozycyjnego i pasażerskiego.
Budowa systemu Polskiego Ratownictwa Medycznego rozpoczęła się w latach 90. XX wieku. Podstawowym celem systemu zdrowia publicznego jest ochrona zdrowia wszystkich obywateli. System ratownictwa medycznego, jako jeden z podsystemów tej struktury, ma za zadanie udzielanie świadczeń medycznych w przypadku nagłych sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia obywateli.
Proces tworzenia systemu w Polsce odbywał się na kilku etapach. Obecnie wykorzystywana koncepcja pochodzi z lat 90. XX wieku. Polska, wzorując się na doświadczeniach innych państw, wprowadziła konstytucyjny zapis o obowiązku zorganizowania przez państwo pomocy w sytuacji zagrożenia życia obywateli. W ten sposób powstał program „Zintegrowane Ratownictwo Medyczne na lata 1999-2003”. W tym okresie utworzono również Szpitalne Oddziały Ratunkowe, często poprzez przekształcenie istniejących izb przyjęć.
25 lipca 2001 roku uchwalono w Polsce ustawę o Państwowym Ratownictwie Medycznym, zapoczątkowującą nową erę w rozwoju ratownictwa w kraju. Ustawa określała postępowanie w nagłych przypadkach, czynności i ich wykonawców w procesie udzielania pierwszej pomocy, skład załóg ambulansów, wyodrębniono stanowisko dysponenta jednostki, ratownika przedmedycznego, lekarza ratunkowego oraz definiowała zespół jednostki ratunkowej i przysługujące świadczenia.
Ustawa ta uznana jest za przełomową, jednak jej dysfunkcyjność doprowadziła do prac nad nowelizacją. 6 września 2006 roku Prezydent RP podpisał nową ustawę o Ratownictwie Medycznym. Ustawa o Państwowym Ratownictwie Medycznym umożliwiła utworzenie jednolitego systemu ratownictwa medycznego w Polsce, zapewniając takie same standardy w dużych miastach, gminach i powiatach. Wprowadziła również zapis o Zespole "P" - podstawowym zespole składającym się z co najmniej dwóch osób uprawnionych do wykonywania medycznych czynności ratunkowych, z możliwością zatrudnienia dodatkowej osoby, np. kierowcy.
Celem ustawy było wprowadzenie funkcjonowania systemu ratownictwa medycznego poprzez podwyższenie standardu świadczeń, opartego na obowiązujących zasadach, i zapewnienie pożądanych rozwiązań. 28 sierpnia 2009 roku weszła w życie ustawa wykonawcza, dotycząca składu i wyposażenia zespołów ratownictwa medycznego.
Od stycznia 2014 roku obowiązuje ustawa z dnia 22 listopada 2013 roku o systemie powiadamiania ratunkowego (CPR), stanowiąca kluczowe ogniwo łańcucha ratowniczego. Reguluje ona techniczne aspekty funkcjonowania systemu, w tym podział funkcji dysponowania zasobami ratowniczymi oraz odbierania zgłoszeń/zleceń. Głównym założeniem było stworzenie profesjonalnego Centrum Powiadamiania Ratunkowego i ustrukturyzowanie działań oraz procedur wszystkich placówek w kraju.
System Państwowe Ratownictwo Medyczne powstał, aby zapewnić pomoc każdej osobie znajdującej się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego. Dysponent jednostki systemu PRM musi zapewnić gotowość ludzi, zasobów i jednostek organizacyjnych.
Firma Aquamed.pl oferuje kursy pierwszej pomocy dla osób indywidualnych oraz dla firm, dostosowane do potrzeb zarówno początkujących, jak i zaawansowanych kursantów.
tags: #70 #rocznica #ratownictwa #medycznego
Znaczenie prezentów – czy naprawdę podarunki są takie ważne?
W obecnych czasach, gdy dostęp do wszystkiego jeszcze nigdy nie był taki prosty, a sklepowe półki uginają się od przeróżnych przedmiotów, ciężko jest znaleźć coś, co nada się na prezent i uszczęśliwi drugą osobę. Wiele rzeczy obdarowany może po prostu kupić sobie sam, tak więc kupowanie komuś dziesiątego krawata, czy nowej patelni, zdaje się powoli tracić sens. Znaczenie podarunków ewoluowało i dzisiaj obdarowany oczekuje raczej rzeczy, która go zaskoczy i będzie absolutnie wyjątkowa. Może niech to będzie coś, na co nigdy by nie wpadł i nie domyśliłby się, że dostanie właśnie to?! Pozytywne zaskoczenie, radość, wdzięczność i wzruszenie, to emocje które idealnie określają to, jaki powinien być prezent idealny, na miarę XXI wieku.
Copyright ©2021 | niebanalne-prezenty.pl | Wszelkie prawa zastrzeżone.