Święta Jadwiga Śląska, urodzona między 1178 a 1180 rokiem na zamku nad jeziorem Amer w Bawarii, była córką hrabiego Bertolda IV i Agnieszki z rodu Andechs. Pochodziła z arystokratycznego rodu, który tytułował się również książętami Meranii, Chorwacji i Dalmacji. Otrzymała staranne wychowanie, najpierw na zamku rodzinnym, a następnie w klasztorze benedyktynek w Kitzingen nad Menem.
W 1190 roku, mając zaledwie około 12 lat, Jadwiga przeniosła się do Wrocławia na dwór księcia Bolesława Wysokiego. Została przeznaczona na żonę dla jego syna, Henryka. Data ich ślubu nie jest dokładnie znana, ale nastąpił on wkrótce po jej przybyciu. Henryk i Jadwiga stworzyli wzorowe małżeństwo, z którego narodziło się siedmioro dzieci: dwaj synowie - Bolesław i Henryk, oraz pięć córek - Agnieszka, Zofia, Gertruda, a także dwoje dzieci, które zmarły w dzieciństwie (jedno z nich miało na imię Władysław).
Niestety, troje z ich dzieci zmarło w młodym wieku. Po śmierci Bolesława (między 1206 a 1208 r.), Konrada (1213 r.), a także córek Agnieszki i Zofii (przed 1214 r.), dojrzałość osiągnęli jedynie Henryk i Gertruda. Ostatnie 28 lat wspólnego życia małżonkowie przeżyli wstrzemięźliwie, związani uroczystym ślubem czystości, który złożyli w 1209 roku.
Na dworze wrocławskim panowały zwyczaje polskie, a Jadwiga nauczyła się języka polskiego i chętnie się nim posługiwała. Jej dwór słynął z karności i dobrych obyczajów. Wyposażyła wiele kościołów w szaty liturgiczne, haftowane własnoręcznie i przez jej dwórki. W swoim postępowaniu wykazała wiele roztropności, wspaniałomyślności i miłosierdzia.
Zorganizowała szpitalik dworski, w którym codziennie znajdowało utrzymanie 13 chorych i kalek, co symbolicznie nawiązywało do Jezusa otoczonego dwunastoma apostołami. Podczas objazdów księstwa osobiście odwiedzała chorych i hojnie wspierała ubogich. Jadwiga popierała także szkołę katedralną we Wrocławiu, wspierając zdolnych, ubogich chłopców pragnących się uczyć. Starała się łagodzić dolę więźniów, posyłając im żywność, świece i odzież, a czasami zamieniając kary śmierci lub długoletniego więzienia na prace przy budowie kościołów i klasztorów.
W swoim życiu Jadwiga doświadczyła głębokiej tajemnicy Krzyża. Przeżyła śmierć męża i prawie wszystkich swoich dzieci. Po śmierci męża Henryka I Brodatego (19 marca 1238 r.), przekazała rządy jego synowi, Henrykowi II Pobożnemu, i zamknęła się w klasztorze sióstr cysterek w Trzebnicy, który sama wcześniej ufundowała. Tam, na ręce swojej córki Gertrudy, ksieni trzebnickiej, złożyła śluby zakonne w 1238 roku.
Naśladując surowe życie swojej siostrzenicy, św. Elżbiety z Turyngii, Jadwiga zaczęła dodawać do swoich cierpień osobistych pokuty, posty, biczowania, noszenie włosiennicy i czuwania nocne. Przez 40 lat życia spożywała pokarm tylko dwa razy dziennie, bez mięsa i nabiału. Wyczerpana surowym życiem mniszki, zmarła 14 października 1243 roku, mając ponad 60 lat.
Już wkrótce po jej śmierci do jej grobu w Trzebnicy zaczęły napływać liczne pielgrzymki ze Śląska, Wielkopolski, Łużyc i Miśni. W 1260 roku siostry z Trzebnicy wystąpiły z prośbą o kanonizację Jadwigi. Zabiegał o to również papież Urban IV, który jako legat papieski w latach 1248-1249 trzykrotnie przebywał we Wrocławiu i osobiście poznał Jadwigę. Papież Klemens IV w kościele dominikanów w Viterbo 26 marca 1267 roku ogłosił Jadwigę świętą.
Na prośbę króla Jana III Sobieskiego papież Innocenty XI w 1680 roku rozciągnął kult św. Jadwigi na cały Kościół. Ku jej czci powstała na Śląsku w 1848 roku we Wrocławiu rodzina zakonna - siostry jadwiżanki. Św. Jadwiga jest patronką Polski i całego historycznego Śląska, a także małżeństw i chrześcijańskich rodzin. W XX wieku czczona jest jako patronka pojednania polsko-niemieckiego. Województwo dolnośląskie ogłosiło ją swoją patronką.
W ikonografii św. Jadwiga przedstawiana jest zazwyczaj jako młoda mężatka w długiej sukni lub w książęcym płaszczu z diademem na głowie. Często ukazywana jest również w habicie cysterskim, choć historycznie nigdy nie złożyła ślubów zakonnych. Jej atrybutami są: model kościoła lub klasztoru (nawiązanie do fundacji), często figura ukrzyżowanego Chrystusa (nawiązanie do cudu, gdy figurka miała przemówić do modlącej się Jadwigi), a także gołąb symbolizujący Ducha Świętego lub pokój.
tags: #uroczystosc #swietej #jadwigi
Znaczenie prezentów – czy naprawdę podarunki są takie ważne?
W obecnych czasach, gdy dostęp do wszystkiego jeszcze nigdy nie był taki prosty, a sklepowe półki uginają się od przeróżnych przedmiotów, ciężko jest znaleźć coś, co nada się na prezent i uszczęśliwi drugą osobę. Wiele rzeczy obdarowany może po prostu kupić sobie sam, tak więc kupowanie komuś dziesiątego krawata, czy nowej patelni, zdaje się powoli tracić sens. Znaczenie podarunków ewoluowało i dzisiaj obdarowany oczekuje raczej rzeczy, która go zaskoczy i będzie absolutnie wyjątkowa. Może niech to będzie coś, na co nigdy by nie wpadł i nie domyśliłby się, że dostanie właśnie to?! Pozytywne zaskoczenie, radość, wdzięczność i wzruszenie, to emocje które idealnie określają to, jaki powinien być prezent idealny, na miarę XXI wieku.
Copyright ©2021 | niebanalne-prezenty.pl | Wszelkie prawa zastrzeżone.