Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny, znane również pod łacińską nazwą Assumptio Beatissimae Mariae Virginis in caelum, jest fundamentalnym artykułem wiary w chrześcijaństwie, szczególnie w obrządku katolickim i prawosławnym. Dotyczy ono wzięcia do nieba, z ciałem i duszą, Matki Jezusa Chrystusa, po zakończeniu jej ziemskiego życia. Tradycyjnie określane jest jako "mała Wielkanoc".
Przekonanie to, obecne u Ojców Kościoła Wschodu i Zachodu, od 1 listopada 1950 roku stanowi dogmat wiary w Kościele rzymskokatolickim, ogłoszony w drodze uroczystego nauczania przez papieża Piusa XII.
Zgodnie z przekazami katolickimi i prawosławnymi, Maryja, po zmartwychwstaniu Jezusa, pozostała w gronie uczniów. Po osiągnięciu sędziwego wieku, została zabrana przez Boga do nieba, podobnie jak Eliasz i Henoch, którzy zostali wzięci do Boga (Rdz 5,24).
Treść wiary w Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny wywodzi się ze starożytnej tradycji ustnej. Choć Nowy Testament nie zawiera dosłownych informacji o kresie życia Maryi, tradycja ustna jest uważana za wiarygodne źródło. Niektórzy dopatrują się niejasnych śladów tej tradycji w dwunastym rozdziale Apokalipsy.
Przekazy wewnątrz wspólnot chrześcijańskich wskazują, że Maryja zakończyła swoje dni w towarzystwie uczniów Chrystusa. Starożytne ikony przedstawiają ją leżącą na posłaniu, otoczoną czcią apostołów. W chwili "zaśnięcia" (dormition), Maryja została mocą Bożą zabrana do nieba, co interpretuje się jako wypełnienie słów z Pieśni nad pieśniami: "Pociągnij mnie za sobą, pobiegnijmy już teraz razem. Wprowadź mnie, królu, do swoich komnat" (Pnp 1,4).
Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny jest przedmiotem dogmatu Kościoła katolickiego, ogłoszonego przez papieża Piusa XII 1 listopada 1950 roku w konstytucji apostolskiej Munificentissimus Deus (Najszczodrobliwszy Bóg). Dogmat ten stwierdza, że po zakończeniu ziemskiego życia Najświętsza Maryja Panna została z ciałem i duszą wzięta do wiecznej chwały.
Definicja dogmatyczna nie rozstrzyga kwestii samej śmierci Maryi. Teologowie dzielą się na zwolenników ziemskiej śmierci (tzw. mortaliści) i ich przeciwników (tzw. immortaliści). Interpretacja mortalistyczna jest jednak silniej osadzona w tradycji Kościoła, zwłaszcza Wschodniego, i poparta jest przez literaturę apokryficzną oraz zabytki z Ziemi Świętej.
Starokatolicy nie uznają dogmatu o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny, argumentując brak podstaw biblijnych i nieogłoszenie go przez Sobór Powszechny. Obchodzą oni 15 sierpnia święto Zaśnięcia Bogurodzicy lub Święto Bogurodzicy, wspominając dzień śmierci Matki Jezusa i jej przejście do nieba, nie dogmatyzując sposobu, w jaki się to dokonało.
Kościoły wschodnie, w tym Cerkiew prawosławna, opierając się na Tradycji Apostolskiej, wyznają wiarę w Zaśnięcie Bogurodzicy i celebrują je poprzez odpowiednie święta, choć nie dogmatyzują tej nauki.
Wydarzenia związane z zakończeniem ziemskiego życia Maryi zaczęto upamiętniać w V wieku na Wschodzie poprzez obchody święta Zaśnięcia Matki Bożej, które stało się jednym z najstarszych świąt maryjnych. Obchodzone początkowo lokalnie, zyskało na zasięgu, przybierając różne nazwy, takie jak Zaśnięcie, Przejście czy Odpocznienie Maryi, aż do upowszechnienia się w całym Kościele.
W Polsce i innych krajach europejskich Matka Boska Wniebowzięta jest czczona jako patronka ziemi i jej roślinności. W polskiej tradycji ludowej święto znane jest jako Matki Boskiej Zielnej. W tym dniu święci się bukiety kwiatów, ziół, owoce, zboża i warzywa. Święto obchodzone jest 15 sierpnia i jest dniem wolnym od pracy.
W Kalwarii Zebrzydowskiej odbywają się inscenizacje Zaśnięcia i Wniebowzięcia Maryi. Na Jasną Górę zmierzają pielgrzymki z całej Polski.
Tytuł Matki Bożej jako Królowej Polski sięga drugiej połowy XVI wieku. Renesansowy poeta Grzegorz z Sambora nazywał Maryję "Królową Polski i Polaków". Wyrazicielem tego przekonania stał się król Jan Kazimierz, który 1 kwietnia 1656 roku w katedrze lwowskiej, przed cudownym obrazem Matki Bożej Łaskawej, obrał Maryję za Królową swoich państw i polecił jej szczególnej obronie Królestwo Polskie.
W czasie tej uroczystości król zszedł z tronu, złożył berło i koronę, i padł na kolana przed ołtarzem, rozpoczynając modlitwę słowami: "Wielka Boga-Człowieka Matko, Najświętsza Dziewico", ogłaszając Matkę Bożą szczególną Patronką Królestwa Polskiego. Zobowiązał się szerzyć Jej cześć, wystarać się o pozwolenie Stolicy Apostolskiej na obchodzenie Jej święta jako Królowej Korony Polskiej, a także zająć się losem chłopów i zaprowadzić sprawiedliwość społeczną.
Choć ślubowanie Jana Kazimierza odbyło się przed obrazem Matki Bożej Łaskawej we Lwowie, przekonanie o królewskości Maryi szybko związało się z obrazem Pani Częstochowskiej. Koronacja tego obrazu papieskimi koronami 8 września 1717 roku ugruntowała to przekonanie.
Śluby króla Jana Kazimierza nie zostały od razu w pełni spełnione. Dopiero po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 roku Episkopat Polski zwrócił się do Stolicy Apostolskiej z prośbą o wprowadzenie święta dla Polski pod wezwaniem "Królowej Polski". Papież Benedykt XV przychylił się do tej prośby w 1920 roku, zatwierdzając święto dla Kościoła w Polsce. Dzień 3 maja został zaproponowany jako data święta, aby upamiętnić uchwalenie Konstytucji 3 Maja.
Po reformie liturgicznej w 1969 roku święto zostało podniesione do rangi uroczystości. Święto wyraża wiarę Narodu w szczególną opiekę Bożą, której Polacy doświadczali za pośrednictwem Maryi.
Papież Pius X w 1908 roku zezwolił na wpisanie wezwania "Królowo Polski" na stałe do Litanii Loretańskiej. W 1962 roku papież Jan XXIII ogłosił Maryję Królową Polski "główną patronką kraju i niebieską Opiekunką naszego narodu".
Polski naród od wieków wyjątkowo czcił Maryję jako swoją Matkę i Królową. Bolesław Chrobry miał wystawić w Sandomierzu kościół pod wezwaniem Matki Bożej. Władysław Herman, po cudownym uzdrowieniu, wystawił ku Jej czci świątynię w Krakowie. Król Zygmunt I Stary przy katedrze krakowskiej wzniósł kaplicę Zygmuntowską.
Bolesław Wstydliwy wprowadził zwyczaj odprawiania Rorat. Jan Sobieski użył imienia Maryi jako zawołania do boju pod Wiedniem. Na pamiątkę tego wydarzenia papież Innocenty XI ustanowił święto Imienia Maryi (12 września).
Maryja była również Patronką polskiego rycerstwa. Stefan Czarniecki odmawiał modlitwę "Zdrowaś Maryja" przed każdą bitwą. Tadeusz Kościuszko poświęcił swoją szablę w kościele Matki Bożej Loretańskiej w Krakowie.
Mieszczaństwo zdobiło kamienice wizerunkami Matki Bożej, a figury i obrazy umieszczano na murach obronnych, jak w Barbakanie Krakowskim. Wiele przydrożnych kapliczek poświęcano Maryi.
Święto Zwiastowania lud polski nazywał Matką Bożą Wiosenną. Nabożeństwa majowe wypełniały kościoły. Matkę Bożą Wniebowziętą nazywano Zielną, ze względu na święcenie wianków z ziół. Siewy rozpoczynano z Matką Bożą Siewną (Narodzenie Matki Bożej). W wigilie świąt Matki Bożej pościli. Na piersiach noszono szkaplerz lub medalik Matki Bożej.
Polscy święci uznawali Maryję za swoją szczególną Opiekunkę.
Na terenie Polski znajduje się kilkadziesiąt dużych i znanych sanktuariów maryjnych. Maryi poświęcono wiele utworów literackich. Za pierwszy utwór w języku polskim uważa się hymn "Bogurodzica", przypisywany XIII wiekowi, a przez niektórych wywodzący się z czasów św. Wojciecha. Od XIV wieku pojawiają się w muzyce polskiej tłumaczenia utworów gregoriańskich, a od XV wieku muzyka wielogłosowa.
Najdawniejsze polskie wizerunki Matki Bożej pochodzą z XI wieku (Ewangeliarz Emmeriański, Ewangeliarz Pułtuski, Sakramentarium Tynieckie). Arcydziełem rzeźby poświęconym Maryi jest ołtarz Wita Stwosza z lat 1477-1489, przedstawiający Zaśnięcie Matki Bożej.
Uroczystość Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski, obchodzona 3 maja, nawiązuje do ważnych wydarzeń z historii Polski: obrony Jasnej Góry przed Szwedami w 1655 roku, ślubów króla Jana Kazimierza oraz uchwalenia Konstytucji 3 Maja.
W 300. rocznicę królewskich ślubów, ich nową wersję opracował Prymas Polski kard. Stefan Wyszyński. Jasnogórskie Śluby Narodu zostały uroczyście złożone na Jasnej Górze 26 sierpnia 1956 roku przez Episkopat Polski w obecności miliona wiernych.
10 lat później, 3 maja 1966 roku, odbyły się tam centralne uroczystości milenijne chrztu Polski. W 1979 roku Jan Paweł II dokonał aktu zawierzenia Pani Jasnogórskiej.
Od 1992 roku dzień 3 maja jest świętem narodowym Polski, upamiętniającym uchwalenie Konstytucji 3 Maja. Nowy Akt Zawierzenia Narodu Polskiego Matce Bożej, z okazji 1050-lecia chrztu Polski, miał miejsce 3 maja 2016 roku.
Tytuł Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski ma szczególne znaczenie dla Polaków, symbolizując nieustanną obecność Matki Boga w historii narodu. Kult Królowej Korony Polskiej odegrał kluczową rolę w budzeniu świadomości i tożsamości narodowej w okresie zaborów.
W okresach zagrożeń dla ojczyzny, takich jak najazdy czy rozbiory, naród polski zawsze zwracał się do Maryi, Matki Boga i Królowej Polski. Każde zwycięstwo było przypisywane szczególnemu wstawiennictwu Maryi, czczonej w Obrazie Jasnogórskim jako Królowa Polski.
Wspominając i dziękując za tysiąc lat wiary i kultury chrześcijańskiej, naród polski wykuwał w cierpieniu wojen i niewoli, a także w radości zwycięstwa i wolności, swoją tożsamość jako narodu wiernego Bogu, Chrystusowi, Kościołowi i Maryi.
tags: #uroczystosc #najswientrzej #maryj #panny #kto #je
Znaczenie prezentów – czy naprawdę podarunki są takie ważne?
W obecnych czasach, gdy dostęp do wszystkiego jeszcze nigdy nie był taki prosty, a sklepowe półki uginają się od przeróżnych przedmiotów, ciężko jest znaleźć coś, co nada się na prezent i uszczęśliwi drugą osobę. Wiele rzeczy obdarowany może po prostu kupić sobie sam, tak więc kupowanie komuś dziesiątego krawata, czy nowej patelni, zdaje się powoli tracić sens. Znaczenie podarunków ewoluowało i dzisiaj obdarowany oczekuje raczej rzeczy, która go zaskoczy i będzie absolutnie wyjątkowa. Może niech to będzie coś, na co nigdy by nie wpadł i nie domyśliłby się, że dostanie właśnie to?! Pozytywne zaskoczenie, radość, wdzięczność i wzruszenie, to emocje które idealnie określają to, jaki powinien być prezent idealny, na miarę XXI wieku.
Copyright ©2021 | niebanalne-prezenty.pl | Wszelkie prawa zastrzeżone.