Robert Schumann (ur. 8 czerwca 1810 w Zwickau, zm. 29 lipca 1856 w Endenich k. Bonn) był niemieckim kompozytorem, pianistą i wpływowym krytykiem muzycznym epoki romantyzmu.
Robert Schumann urodził się jako najmłodsze z pięciorga dzieci Augusta Schumanna, właściciela księgarni, pisarza i wydawcy, oraz Johanny Schumann z d. Schnabel. Regularne lekcje gry na fortepianie rozpoczął w wieku siedmiu lat u organisty Johanna Gottfrieda Kuntscha. Choć wykazywał talent muzyczny i wcześnie podejmował próby kompozytorskie, do dziewiętnastego roku życia nie pobierał lekcji kompozycji. W młodości określał siebie jako „poetę i kompozytora w jednej osobie”.
W 1828 roku rozpoczął studia prawnicze na uniwersytecie w Lipsku, jednak zaniedbywał wykłady. Po dwóch semestrach przeniósł się na uniwersytet w Heidelbergu. Tam, dzięki kontaktom z miłośnikami muzyki, powrócił do intensywnej gry na fortepianie. Podczas pobytu w Heidelbergu po raz pierwszy udało mu się ogłosić drukiem własną kompozycję - Wariacje Abegg op. 1.
W 1830 roku, w wieku dwudziestu lat, postanowił porzucić prawo. „Całe moje życie przez dwadzieścia lat było walką poezji z prozą, a raczej - powiedzmy wprost: walką między muzyką a prawoznawstwem” - pisał w liście do matki. Postanowił doskonalić swój warsztat pianistyczny w Lipsku pod okiem Friedricha Wiecka.
W 1831 roku poważna kontuzja trzeciego palca prawej dłoni, mimo wielu prób rehabilitacji, ostatecznie przekreśliła jego karierę pianisty-wirtuoza. W tym samym okresie opublikował dobrze przyjęte utwory Papillons op. 2.
Schumann był aktywnym krytykiem muzycznym, a jego recenzje, publikowane m.in. w założonym przez niego magazynie Neue Zeitschrift für Musik, odznaczały się charakterystycznym stylem literackim. Był jednym z pierwszych, którzy docenili talent kompozytorski Fryderyka Chopina, pisząc: „Czapki z głów, panowie, oto geniusz”.
Od 1833 roku regularnie spotykał się z przyjaciółmi-artystami w lipskiej kawiarni Zum Arabischen Coffe Baum, gdzie ich grupa towarzyska, Bractwo Dawida, posiadała swój stały stolik. W swoich publikacjach posługiwał się pseudonimami, ukazując różnorodne poglądy na sztukę: Mistrz Raro - dojrzały i spokojny, Florestan - młody i temperamentny, oraz Euzebiusz - rozmarzony romantyk.
Mimo różnicy wieku, Schumann podziwiał talent pianistyczny i kompozytorski Clary Wieck, córki swojego nauczyciela fortepianu. Choć listy wskazują na ogromną sympatię i zażyłość, jaka łączyła tych dwoje, Schumann początkowo zaręczył się z Ernestyną von Fricken, aby po dwóch latach zerwać zaręczyny i ostatecznie wybrać Clarę.
Friedrich Wieck przez wiele lat był przeciwny ich związkowi, obawiając się o karierę pianistyczną córki. Lata 1837-1840 to okres długich rozłąk i intensywnej wymiany korespondencji, ale także czas bardzo twórczy dla Schumanna. W 1840 roku, po procesie sądowym, Wieck wyraził zgodę na małżeństwo. Schumann skomponował cykl pieśni Myrthen op. 25 dedykowany żonie.
Schumann był mężem Klary Schumann z d. Wieck, znanej pianistki i kompozytorki, z którą miał ośmioro dzieci. Przyjaźnił się z Felixem Mendelssohnem, Johannesem Brahmsem i Josephem Joachimem.
Pierwsze lata małżeństwa to intensywne koncertowanie Klary i wspólne tournée po Rosji. Po powrocie do Drezna, Schumann doświadczał zawiedzionych nadziei zawodowych i pogarszającego się stanu zdrowia. Dręczyły go omamy słuchowe, bezsenność, depresja i lęki.
Mimo złego stanu zdrowia, pracował bardzo intensywnie, komponując m.in. symfonie, kwintety i oratoria. W 1850 roku objął stanowisko dyrektora programowego orkiestry w Düsseldorfie, jednak jego kierownictwo zostało ocenione jako rozczarowujące, a jego zachowanie podczas koncertów budziło kontrowersje.
W 1853 roku Schumannowie zaprzyjaźnili się z młodym Johannesem Brahmsem, któremu kompozytor przepowiedział wielką karierę w swoim artykule.
27 lutego 1854 roku, po ciężkim załamaniu nerwowym, Schumann targnął się na życie, skacząc z mostu do Renu. Cudem odratowany, dobrowolnie zgłosił się do kliniki dla nerwowo chorych w Endenich k. Bonn, gdzie spędził ostatnie dwa lata życia. Zmarł 29 lipca 1856 roku, otoczony opieką żony i Johannaesa Brahmsa.
Schumann komponował szybko, pracując bardzo intensywnymi, krótkimi zrywami. Jego muzyka charakteryzuje się osobistym, intymnym charakterem, a na jego twórczość silny wpływ wywarła fascynacja literaturą piękną.
Do najważniejszych kompozycji Schumanna należą:
Szczególnie warto zwrócić uwagę na cykl "Karnawał" op. 9, będący zbiorem 21 krótkich utworów fortepianowych. W utworach tych pojawiają się przyjaciele kompozytora oraz postacie z komedii dell’arte, tworząc barwną mozaikę muzyczną. Ten utwór, podobnie jak inne kompozycje fortepianowe Schumanna, bywał początkowo uważany za zbyt trudny i nowoczesny, jednak zyskał uznanie dzięki wykonaniom najwybitniejszych pianistów.
Sam temat karnawału był inspiracją dla wielu kompozytorów, nie tylko dla Roberta Schumanna. Warto wspomnieć o:
Za życia doceniono jedynie niewielką część kompozycji Roberta Schumanna. Nawet jego żona, Clara Schumann, musiała „przemycać” utwory męża w programach swoich recitali. Mimo to, twórczość Schumanna wywarła ogromny wpływ na rozwój muzyki romantycznej, a jego utwory fortepianowe i pieśni należą dziś do kanonu literatury muzycznej.
tags: #robert #schumann #karnawal
Znaczenie prezentów – czy naprawdę podarunki są takie ważne?
W obecnych czasach, gdy dostęp do wszystkiego jeszcze nigdy nie był taki prosty, a sklepowe półki uginają się od przeróżnych przedmiotów, ciężko jest znaleźć coś, co nada się na prezent i uszczęśliwi drugą osobę. Wiele rzeczy obdarowany może po prostu kupić sobie sam, tak więc kupowanie komuś dziesiątego krawata, czy nowej patelni, zdaje się powoli tracić sens. Znaczenie podarunków ewoluowało i dzisiaj obdarowany oczekuje raczej rzeczy, która go zaskoczy i będzie absolutnie wyjątkowa. Może niech to będzie coś, na co nigdy by nie wpadł i nie domyśliłby się, że dostanie właśnie to?! Pozytywne zaskoczenie, radość, wdzięczność i wzruszenie, to emocje które idealnie określają to, jaki powinien być prezent idealny, na miarę XXI wieku.
Copyright ©2021 | niebanalne-prezenty.pl | Wszelkie prawa zastrzeżone.