Wieczerza wigilijna w polskich domach to czas pełen magii, ciepła i głęboko zakorzenionych tradycji. Kiedy na niebie zapala się pierwsza gwiazdka, a stół ugina się pod ciężarem dwunastu potraw, przychodzi moment na najważniejszy gest - dzielenie się opłatkiem. Ten niepozorny, cienki płatek chleba jest czymś znacznie więcej niż tylko symbolem. To serce wigilijnego wieczoru, chwila jedności, przebaczenia i miłości, która łączy pokolenia.
Historia opłatka sięga czasów wczesnego chrześcijaństwa. Jego pierwowzorem były tzw. eulogie - chleby ofiarne, którymi wierni dzielili się na znak duchowej komunii i braterstwa. Zwyczaj ten, symbolizujący jedność, z czasem zanikł w Europie Zachodniej, ale przetrwał i głęboko zakorzenił się na ziemiach polskich. Początkowo opłatki miały formę prostego chleba. Z biegiem lat przekształciły się w cienkie, białe wafle, wypiekane w specjalnych, zdobionych formach żelaznych. Na ich powierzchni często pojawiały się motywy religijne - sceny narodzenia Jezusa, postacie Świętej Rodziny czy symbole chrześcijańskie, co dodawało im sakralnego wymiaru.
Biały chleb na wigilijnym stole ma bogatą i wielowymiarową symbolikę. Przede wszystkim uosabia jedność i wspólnotę, przypominając, że w tym wyjątkowym dniu wszyscy domownicy stanowią jedną, kochającą się rodzinę. Łamanie się opłatkiem to fizyczny wyraz tej więzi. Gest ten jest również potężnym znakiem miłości, pokoju i gotowości do przebaczenia. W zgiełku codziennego życia łatwo o drobne urazy i nieporozumienia. Moment dzielenia się opłatkiem stwarza przestrzeń do puszczenia w niepamięć wszelkich zwad i złożenia sobie szczerych, płynących z serca życzeń. Dla osób wierzących opłatek nawiązuje bezpośrednio do Eucharystii, symbolizując duchową obecność Boga w życiu rodziny.
Wieczerza wigilijna rozpoczyna się od wspólnej modlitwy i odczytania fragmentu Ewangelii o narodzeniu Jezusa. Zaraz po tym następuje kulminacyjny moment wieczoru. Głowa rodziny bierze opłatek i dzieli się nim z każdym z obecnych, składając osobiste życzenia. Następnie wszyscy domownicy podchodzą do siebie nawzajem, odłamują kawałek opłatka i wymieniają się życzeniami zdrowia, pomyślności, radości i spełnienia marzeń. To chwila pełna wzruszeń, uścisków i ciepłych słów. Rytuałowi temu towarzyszą inne piękne zwyczaje, takie jak siano umieszczone pod obrusem, symbolizujące ubóstwo betlejemskiego żłóbka, oraz puste miejsce przy stole, przeznaczone dla niespodziewanego wędrowca lub jako znak pamięci o tych, którzy już odeszli.
Choć główny rytuał jest powszechny w całej Polsce, istnieją także ciekawe różnice regionalne. W dawnych czasach w wielu gospodarstwach kolorowym opłatkiem dzielono się również ze zwierzętami, wierząc, że zapewni to im zdrowie i ochroni gospodarstwo przed nieszczęściem. W niektórych regionach opłatki służyły też jako element dekoracyjny - wieszano je na belkach stropowych lub na gałązkach choinki, aby zapewnić domowi błogosławieństwo. Na wschodnich krańcach dawnej Rzeczypospolitej wieczerzy towarzyszyła także kutia, potrawa z pszenicy, maku i miodu, która również miała swoje symboliczne znaczenie.
Zakon Karmelitański należy do zakonów maryjnych i jest całkowicie poświęcony czci Matki Bożej. Zakonnicy nazywają się "Braćmi Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel". Matka Boża zajmuje centralną pozycję w życiu zakonu. Duchowe życie Karmelu jest inspirowane przez Maryję i maryjne w swoich początkach, tradycji, nazwie, modlitwie oraz apostolstwie. Karmelici widzieli w Maryi Matkę, dającą życie zakonowi, który całkowicie do Niej należy. Cała jego egzystencja sprowadza się do czci i naśladowania Maryi przez całkowite poświęcenie i oddanie się Bogu przez Maryję na mocy profesji zakonnej i przywileju szkaplerza św. Od XIII wieku zakonnicy składali swą profesję "Bogu i błogosławionej Maryi". Program szkoły karmelitańskich mariologów doby średniowiecza i renesansu utrwalony został w czasach nowożytnych w traktacie O. Michała od św. Augustyna (van Ballaerta) "De vita Mariaeformi et mariana in Maria Propter Mariam". Autor ukazał w nim życie maryjne Karmelu w formie ścisłego wykładu teologicznego. Mieszkańcy klasztoru św. Eliasza usiłowali wiernie zachować w codziennym życiu ogólne normy życia maryjnego w Karmelu, a przez swoją specyfikę klasztoru najpierw pustelniczego, a później kontemplacyjno-czynnego, pozostawili trwałe ślady intensywnej i autentycznej miłości do Matki Bożej.
Pierwotny obraz Matki Bożej Szkaplerznej w Czernej był obrazem malowanym techniką olejną na płótnie w pierwszej połowie XVII wieku przez nieznanego malarza. Był darem klasztoru Karmelitów Bosych św. Michała i św. Józefa z Krakowa dla nowego klasztoru w Czernej. Pustelnicy otaczali obraz wielkim pietyzmem. Z uwagi jednak na wielką wilgotność nieogrzewanego kościoła obraz zaczął butwieć i się rozpadać. Z tego powodu obraz przeniesiono w bardziej suche miejsce, a kapituła klasztoru zamówiła nowy obraz malowany na miedzianej blasze przez artystę krakowskiego Pawła Gołębiewskiego. Po otwarciu wielkiej klauzury rozpoczęły się liczne pielgrzymki do tego obrazu, zarówno z okolicy, jak i w wielkiej liczbie ze Śląska. Liczne łaski, jakich doznawali pielgrzymi w Czernej, zaowocowały składaniem przez nich wotów dziękczynnych. Z tych wotów wykonano ozdobną sukienkę i korony, które nałożono na obraz w 1974 roku. Narastający z roku na rok kult obrazu umożliwił podjęcie starań o koronację obrazu Matki Bożej koronami papieskimi. Ojciec Święty Jan Paweł II Apostolskim Brewe z dnia 7 listopada 1987 roku zezwolił na ukoronowanie słynącego łaskami obrazu i mianował arcybiskupa krakowskiego ks. Kard. Franciszka Macharskiego dla dokonania aktu koronacji. Uroczysta koronacja dokonała się 17 lipca 1988 roku z udziałem członków Episkopatu, duchowieństwa i wiernych z całej Polski.
Obraz jest malowany według wzoru bizantyjskiej madonny Salus Populi Romanum z bazyliki Santa Maria Maggiore w Rzymie. Madonna jest ukazana frontalnie. Jezus wznosi rękę w geście błogosławienia. Matka Boża odziana jest w piękną ugrową suknię. Jej głowę i ramiona okrywa ciemnoniebieski płaszcz z kapturem podbity zielenią. Kolor zielony symbolizuje obecność Ducha Świętego. Siedmioramienna gwiazda na prawym ramieniu Maryi oznacza dziewictwo, doskonałość i pełnię łask. Twarz Matki Chrystusa przenika pobożność, głębokie skupienie i zatroskanie. Oczy Maryi są duże i szeroko otwarte, szukające i widzące każdego z nas. Wpatrując się w Jej oczy, każdy może odzyskać siłę duchową i nadzieję. Maryja w prawej dłoni trzyma szkaplerz - znak przymierza. Jest zatroskana o nasze zbawienie, a podając go, zachęca wszystkich bez wyjątku, aby go przyjąć jako znak zbawienia.
Przepiękny i zabytkowy obraz, tak bardzo bogaty duchowo, wymaga ciągłych zabiegów konserwatorskich ze strony konwentu, aby jego piękno i wymowa teologiczna mogły cieszyć oczy i umacniać ducha wszystkich przybywających przez wieki do Czernej. Stąd podejmowane ciągłe prace renowacyjne, mające na celu zabezpieczenie obrazu przed zniszczeniem. Konserwacji (a raczej przemalowań) podejmowano się już w roku 1886, potem 1904 i 1913. Gruntowna konserwacja wykonano dopiero w roku 1958. Ostatnie prace konserwatorskie zostały przeprowadzone bezpośrednio przed koronacją w roku 1988. Artystka konserwator p. Bożena Mucha - Sowińska z Krakowa oczyściła obraz, naprawiła liczne ubytki, wypunktowała mocno zniszczone tło i przeprowadziła właściwą kosmetykę dzieła. Również obecnie, po 28 latach od ostatnich poważnych prac renowacyjnych, podjęto dzieło konserwacji obrazu. W pierwszym etapie obraz został poddany procesowi gazowania specjalnym środkiem w tzw. komorze gazowej. Dezynfekcja miała na celu usunięcie wszelkich grzybów i bakterii powodujących niszczenie obrazu i ozdobnej sukienki. Dokonano także gazowania samego kościoła oraz wnęki ołtarzowej, gdzie obraz jest umieszczony na stałe. W drugim etapie przeprowadzono kompleksowe prace konserwatorskie w pracowni p. konserwator Izabeli Kłeczek. Wykonano pełną konserwację techniczną i estetyczną. Zdezynsekowano i oczyszczono parkietaż wzmacniający miedziane podobrazie, podklejono odspajającą się warstwę zaprawy, oczyszczono lico obrazu, usunięto przemalowania oraz niewłaściwe złocenia, uzupełniono warstwę zaprawy, zaizolowano obraz werniksem, a następnie uzupełniono warstwę malarską metodą scalającą przez punktowanie. Wszystkie elementy metalowe (korony, kłosy, chmury, listwę obrazu) oczyszczono z produktów korozji, uzupełniono złocenia i zabezpieczono. Zmieniono także oświetlenie w ołtarzu na LED-owe, aby uniknąć przede wszystkim efektu nagrzewania przez standardowe świetlówki obrazu, gdyż zmiany temperatury powodują odpryskiwanie farby z miedzianej blachy, na której namalowany jest obraz. Również promieniowanie UV starych świetlówek wpływało niekorzystnie na kolory obrazu.
17 lipca 1988 roku odbyła się uroczysta koronacja obrazu Matki Bożej w Czernej. Uroczystości koronacyjne rozpoczęły się już w sobotę, 16 lipca. Mszę świętą o godzinie 18:00 celebrował ks. abp Jerzy Ablewicz, ordynariusz tarnowski, a pasterkę maryjną o północy odprawił o. Eugeniusz Morawski, III definitor generalny zakonu. Przez całą noc trwała adoracja Najświętszego Sakramentu, a kościół był wypełniony wiernymi. Plac koronacyjny znajdował się na południowym kwadracie klasztoru, obok cmentarza. Zbudowano tam drewniane podium, które obito czerwonym materiałem. Na podium ustawiono ołtarz i zadaszony tron dla obrazu. Cały ogród klasztorny został przygotowany na przyjęcie wiernych. Procesja liturgiczna na plac koronacyjny wyruszyła z kościoła o godzinie 10:30. Uczestniczyło w niej 16 biskupów, na czele z ks. kard. Franciszkiem Macharskim, metropolitą krakowskim, koronatorem. Brali w niej udział także 4 opaci, przełożeni generalni i prowincjalni wielu zakonów i zgromadzeń zakonnych w Polsce, a także goście zagraniczni. Po dojściu procesji do ołtarza i ustawieniu obrazu na tronie rozpoczęła się uroczysta Msza święta koronacyjna. Ks. kardynał Macharski wygłosił kazanie. Następnie o. Benignus Wanat, kustosz czerneńskiego sanktuarium, zwrócił się z prośbą do ks. kardynała koronatora o ukoronowanie cudownego obrazu. Odczytał też breve papieskie, zezwalające ks. kard. Macharskiemu na koronację obrazu. Następnie ks. kardynał ubrał się w kapę koronacyjną królów polskich i zaprosił na współkoronatorów ks. abp Jerzego Ablewicza i ks. bpa Mariana Jaworskiego. Poświęciwszy korony, nałożył je w milczeniu na głowę Dzieciątka i Matki Bożej. Był to kulminacyjny moment uroczystości, po którym wierni odśpiewali dziękczynne Magnificat. Na zakończenie o. kustosz podziękował serdecznie ks. kardynałowi i pozostałym uczestnikom Mszy świętej koronacyjnej. Po biskupim błogosławieństwie uroczystość zakończono odśpiewaniem „Boże, coś Polskę”. Wierni jeszcze długo śpiewali pieśni i modlili się przed nowo ukoronowanym obrazem Matki Bożej.
Wiele osób doznaje łask za przyczyną Matki Bożej Czerneńskiej, składając wota dziękczynne. Jedno z nich to podziękowanie za urodzenie dziecka, które przyszło na świat bardzo słabe, lecz dzięki modlitwom ocalało. Inne świadectwo opisuje dziękczynienie za ocalenie z wypadku samochodowego. Kobieta z Krakowa przywiozła wotum z prośbą o umieszczenie go na obrazie, który już dawno uchodził między ludem za cudowny. Osoba ze Śląska Pruskiego zeznała, że doznała łaski w Czernej, gdy jej bardzo chora osoba, której nie mogła wyleczyć, została polecona Matce Bożej. S. Maria Agnieszka od Jezusa, wielce zasłużona dla klasztoru SS. Karmelitanek Bosych w Krakowie, zawdzięczała swoje powołanie do Karmelu Matce Bożej Czerneńskiej. Przyjeżdżała do Czernej od 1911 roku i w wigilię Matki Bożej Szkaplerznej doznała łaski oglądania żywego oblicza Matki Bożej w obrazie czerneńskim i zapewnienia, że zostanie karmelitanką.
Siostry ze Zgromadzenia Sióstr Pasterek od Opatrzności Bożej w Poznaniu zajmują się wypiekiem opłatków i komunikantów od 1917 roku. Ich założycielka, błogosławiona Maria Karłowska, poszukiwała maszyn do wypieku opłatków, co nie było łatwe w czasach nastawionych na przemysł zbrojeniowy. Do wypieku używa się najlepszej mąki tortowej i wody. Do opłatków wigilijnych można dodać barwnik spożywczy. Wypieczone opłatki poddawane są nawilżeniu, aby stały się bardziej elastyczne. Następnie są przycinane, układane i pakowane. Pierwsze opłatki wypiekane są latem, a szczyt pracy przypada na listopad i grudzień. Dochód ze sprzedaży opłatków przeznaczany jest na utrzymanie zabytkowego domu, własne potrzeby sióstr oraz ich podopiecznych. Opłatki te są sprzedawane głównie księżom do rozprowadzania w kościołach, a także misjonarzom. Siostry pracują przy wypieku opłatków, modląc się za tych, którzy będą je spożywać, co stanowi formę apostolstwa. Opłatek sprzedawany w parafiach, po poświęceniu, staje się sakralium i ma wymiar duchowy, przypominając o duchowości i prawdziwości świąt Bożego Narodzenia.
Medaliki maryjne od wieków stanowią ważny element duchowego życia katolików. Noszenie medalika maryjnego to wyraz oddania, wiary i pobożności. Dla wielu osób stanowi on codzienne przypomnienie o boskiej miłości, opiece i wstawiennictwie Maryi. Historia medalików sięga pierwszych wieków chrześcijaństwa, a ich znaczenie duchowe rosło w średniowieczu. Jednym z najważniejszych wydarzeń było objawienie Cudownego Medalika w 1830 roku. W XX i XXI wieku medaliki maryjne nadal cieszą się popularnością, dostępne są w różnych kształtach i materiałach. Centralnym elementem każdego medalika jest wizerunek Matki Boskiej, np. Matki Boskiej z Dzieciątkiem Jezus (symbolizującej macierzyństwo i miłość) lub Matki Boskiej Niepokalanej. Krzyż symbolizuje mękę, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa. Złoto symbolizuje boskość, srebro czystość. Noszenie medalika maryjnego to akt wiary, symbol ochrony i miłości Matki Boskiej.
Matka Boska Częstochowska od wieków otaczana jest przez Polaków szczególnym uwielbieniem i szczerem szacunkiem. Przed Cudownym Wizerunkiem Maryi modlą się tysiące wiernych pielgrzymów. Obraz Matki Boskiej w Częstochowie przedstawia wizerunek Matki z Synem w koronie i pięknych szatach. Jasnogórską Maryję obrano za Królową Polski i wiele razy powierzano jej losy kraju. Po wojnie bardzo popularne stało się nabożeństwo do Matki Boskiej Częstochowskiej. Wyjątkowym na skalę światową jest fakt peregrynacji kopii Cudownego Obrazu Maryi do polskich parafii. Kult Matki Boskiej Częstochowskiej jest widoczny w każdej dziedzinie polskiego życia. Matka Boska Częstochowska jest dla Polaków Królową i Matką, która wspiera i dokonuje cudów.
Tekst wspomina o różnych zjawiskach uznawanych przez niektórych za cuda lub objawienia. Wśród nich znajdują się:
tags: #oplatek #z #matka #boska
Znaczenie prezentów – czy naprawdę podarunki są takie ważne?
W obecnych czasach, gdy dostęp do wszystkiego jeszcze nigdy nie był taki prosty, a sklepowe półki uginają się od przeróżnych przedmiotów, ciężko jest znaleźć coś, co nada się na prezent i uszczęśliwi drugą osobę. Wiele rzeczy obdarowany może po prostu kupić sobie sam, tak więc kupowanie komuś dziesiątego krawata, czy nowej patelni, zdaje się powoli tracić sens. Znaczenie podarunków ewoluowało i dzisiaj obdarowany oczekuje raczej rzeczy, która go zaskoczy i będzie absolutnie wyjątkowa. Może niech to będzie coś, na co nigdy by nie wpadł i nie domyśliłby się, że dostanie właśnie to?! Pozytywne zaskoczenie, radość, wdzięczność i wzruszenie, to emocje które idealnie określają to, jaki powinien być prezent idealny, na miarę XXI wieku.
Copyright ©2021 | niebanalne-prezenty.pl | Wszelkie prawa zastrzeżone.