Konstytucja dogmatyczna o Kościele „Lumen gentium” podkreśla, że biskup, jako posiadający pełnię sakramentu kapłaństwa, jest „szafarzem łaski najwyższego kapłaństwa”. Jego rola jest szczególnie widoczna w sprawowaniu Eucharystii, dzięki której Kościół żywi się i wzrasta. Biskup wypełnia posługę uświęcania powierzonego mu ludu w zastępstwie Chrystusa, Najwyższego Kapłana, co czyni go pierwszym liturgiem we własnej diecezji.
Dokumenty liturgiczne po Soborze Watykańskim II, w tym konstytucja o liturgii, akcentują, że wspólnota wiernych najpełniej objawia się w zgromadzeniu liturgicznym, zwłaszcza podczas celebrowania Eucharystii pod przewodnictwem biskupa w otoczeniu prezbiterów. Biskup ma obowiązek czuwać nad kultem Bożym i kierować wszelkimi przejawami życia liturgicznego w diecezji.
Posługę uświęcania ludu Bożego biskup sprawuje poprzez celebrowanie Eucharystii i innych sakramentów, modlitwę w Liturgii Godzin oraz przewodniczenie świętym obrzędom. Wspiera również życie liturgiczne i autentyczną pobożność ludową. Jak nauczał Sługa Boży Jan Paweł II, w tych czynnościach biskup jest widzialnym ojcem i pasterzem wiernych, „kapłanem wielkim” swojego ludu, modlącym się nauczycielem modlitwy, który wstawia się za swoimi braćmi i z ludem błaga oraz dziękuje Panu, wskazując na prymat Boga i Jego łaski.
Szczególne znaczenie w posłudze uświęcania biskupa ma sprawowanie sakramentów inicjacji chrześcijańskiej. Konstytucja „Lumen gentium” wskazuje, że biskupi kierują udzielaniem chrztu i są właściwymi szafarzami sakramentu bierzmowania.
Ze względu na stopniowy charakter wprowadzania w tajemnice wiary w Kościele partykularnym, inicjacja chrześcijańska wymaga obecności i posługi biskupa diecezjalnego, szczególnie w jej kulminacyjnej fazie, czyli podczas udzielania sakramentów: chrztu, bierzmowania i Eucharystii, zazwyczaj podczas Wigilii Paschalnej.
Jako właściwy szafarz sakramentu bierzmowania, biskup diecezjalny powinien, w miarę możliwości, udzielać go osobiście w swojej diecezji. Jego posługa sakramentalna jako pierwszego szafarza chrztu, bierzmowania i Eucharystii buduje Kościół powszechny i jednoczy przedstawicieli Kościoła partykularnego.
Ks. prof. UAM dr hab. Dariusz Kwiatkowski, urodzony w 1963 roku we Włocławku, jest teologiem, profesorem Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, kierownikiem Zakładu Teologii Praktycznej Wydziału Teologicznego.
Studia seminaryjne ukończył w Wyższym Seminarium Duchownym we Włocławku w 1991 roku, uzyskując magisterium z teologii na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Następnie odbył studia specjalistyczne w Pontificio Istituto Liturgico Sant’Anselmo (Anselmianum) i na Pontificia Universitá San Tommaso d’Aquino w Rzymie, gdzie w 1998 roku uzyskał doktorat z teologii w zakresie liturgiki. Nostryfikację doktoratu przeprowadził na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie.
W 2011 roku uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk teologicznych na Wydziale Teologicznym UAM w Poznaniu, a w 2014 roku tytuł profesora UAM. Od 2001 roku pracuje jako adiunkt na Wydziale Teologicznym UAM, gdzie pełnił funkcje kierownicze w zakładach naukowych i był członkiem rad wydawniczych.
Ks. Kwiatkowski wykładał liturgikę w Wyższym Seminarium Duchownym w Kaliszu, Instytucie Teologicznym Diecezji Kaliskiej oraz w Wyższym Seminarium Duchownym Ojców Franciszkanów we Wronkach. Prowadził wykłady, ćwiczenia, seminaria i konwersatoria, wykorzystując metody multimedialne.
Jest autorem 5 monografii autorskich i kilkunastu wieloautorskich, a także dwóch tomów „Materiałów do ćwiczeń dla studentów liturgiki”. Opublikował ponad 100 artykułów naukowych w czasopismach teologicznych oraz około 400 artykułów popularnonaukowych i 500 homilii.
Jego badania naukowe koncentrują się na teologii liturgii wszystkich sakramentów, roku liturgicznego, pobożności ludowej i historii liturgii, ze szczególnym uwzględnieniem józefologii. Był współorganizatorem sympozjów naukowych, w tym X Międzynarodowego Kongresu Józefologicznego w Kaliszu w 2009 roku.
Ks. Dariusz Kwiatkowski był również aktywny w pracy duszpasterskiej. Przez lata łączył pracę naukową z posługą jako kaznodzieja, rekolekcjonista i spowiednik. W latach 1999-2005 sprawował nabożeństwa i sakramenty w obrządku wschodnim w parafii neounickiej w Kostomłotach, wspierając tym samym posługę współbrata.
W latach 2006-2009 pracował w Rzymie jako archiwista w domu generalnym marianów, a także był delegatem przełożonego generalnego do prowadzenia procesu beatyfikacyjnego sług Bożych ze zgromadzenia. Od 2009 roku pracował w duszpasterstwie emigracji w Londynie, w parafii na Ealingu, gdzie opiekował się nadzwyczajnymi szafarzami Eucharystii, przygotowywał rodziców do chrztu, chrzcił dzieci i przygotowywał dorosłych do bierzmowania.
Ks. Kwiatkowski pasjonował się przekazywaniem wiedzy filozoficznej i biblijnej, prowadząc katechezy biblijne i rozważania „lectio divina”. Założył klub filozoficzny dla młodych Polaków pragnących rozwijać swoją kulturę intelektualną. W opinii wiernych był mądrym i roztropnym spowiednikiem oraz głosicielem Dobrej Nowiny.
Sakrament bierzmowania jest drugim z sakramentów wtajemniczenia chrześcijańskiego, który umacnia łaskę chrztu świętego. Poprzez ten sakrament ochrzczony zostaje jeszcze ściślej związany z Kościołem i otrzymuje szczególną moc Ducha Świętego, co zobowiązuje go do bycia świadkiem Chrystusa słowem i uczynkiem oraz do bronienia wiary.
Przygotowanie do bierzmowania powinno mieć na celu doprowadzenie chrześcijanina do głębszego zjednoczenia z Chrystusem, do większej zażyłości z Duchem Świętym, Jego działaniem, darami i natchnieniami, aby mógł lepiej podjąć apostolską odpowiedzialność życia chrześcijańskiego. Katecheza przed bierzmowaniem powinna także obudzić zmysł przynależności do Kościoła Jezusa Chrystusa, zarówno do Kościoła powszechnego, jak i wspólnoty parafialnej.
Katechizm Kościoła Katolickiego naucza, że Duch Święty w bierzmowaniu umacnia chrześcijanina, aby wiarę swoją mężnie wyznawał, bronił jej i według niej żył. Wymaga to trzech wymiarów świadectwa: wyznania wiary, obrony wiary i świadectwa wiary danego czynem.
Znakiem sakramentu bierzmowania jest gest nałożenia rąk biskupa na kandydata oraz namaszczenie jego czoła świętym olejem - krzyżmem. Namaszczenie to symbolizuje obfitość i szczególne Boże błogosławieństwo. Biskup, namaszczając czoło bierzmowanego, wypowiada słowa: „Przyjmij znamię Ducha Świętego”. Jest to istota sakramentu, po którym Duch Święty wyciska na człowieku niezatarte znamię towarzyszące mu przez całą wieczność.
Duch Święty, który zstępuje na nas w sakramencie bierzmowania, obdarza nas siedmioma darami: mądrością, rozumem, radą, męstwem, umiejętnością, pobożnością oraz bojaźnią Bożą. Dary te stanowią fundament naszego życia chrześcijańskiego, uzdalniając do głębszego zrozumienia prawd wiary, dostrzegania Boga w otaczającym świecie, rozwijania miłości do Boga i bliźnich oraz okazywania Mu głębokiego szacunku.
Owoce Ducha Świętego to cnoty, które rozwijają się w nas pod wpływem Jego działania. Przyjęcie sakramentu bierzmowania zobowiązuje do odnalezienia swojego miejsca we wspólnocie kościelnej i pełniejszego udziału w mesjańskich funkcjach Jezusa. Brak zaangażowania młodych ludzi w życie parafii po przyjęciu bierzmowania może wynikać z niedostatecznego przygotowania do tego sakramentu lub niewłaściwego rozumienia jego istoty.
Współczesne przygotowanie do bierzmowania powinno koncentrować się na doprowadzeniu chrześcijanina do głębszego zjednoczenia z Chrystusem i większej zażyłości z Duchem Świętym, aby mógł on podjąć odpowiedzialność za życie chrześcijańskie i apostolskie. Należy unikać traktowania sakramentu bierzmowania jako formalności, a skupić się na jakościowym przygotowaniu, które obudzi wiarę i poczucie przynależności do Kościoła.
tags: #ks #dariusz #kwiatkowski #bierzmowanie
Znaczenie prezentów – czy naprawdę podarunki są takie ważne?
W obecnych czasach, gdy dostęp do wszystkiego jeszcze nigdy nie był taki prosty, a sklepowe półki uginają się od przeróżnych przedmiotów, ciężko jest znaleźć coś, co nada się na prezent i uszczęśliwi drugą osobę. Wiele rzeczy obdarowany może po prostu kupić sobie sam, tak więc kupowanie komuś dziesiątego krawata, czy nowej patelni, zdaje się powoli tracić sens. Znaczenie podarunków ewoluowało i dzisiaj obdarowany oczekuje raczej rzeczy, która go zaskoczy i będzie absolutnie wyjątkowa. Może niech to będzie coś, na co nigdy by nie wpadł i nie domyśliłby się, że dostanie właśnie to?! Pozytywne zaskoczenie, radość, wdzięczność i wzruszenie, to emocje które idealnie określają to, jaki powinien być prezent idealny, na miarę XXI wieku.
Copyright ©2021 | niebanalne-prezenty.pl | Wszelkie prawa zastrzeżone.