Praktyka wczesnego przyjmowania Pierwszej Komunii Świętej, promowana przez Jana Pawła II, była żywym zjawiskiem w latach sześćdziesiątych XX wieku. Choć obecnie nie jest tak powszechna, wciąż jest praktykowana w niektórych parafiach z różnym natężeniem.
Kluczową zmianą w historii tej praktyki były dwa dekrety wydane przez papieża Piusa X: z 1905 roku dotyczący częstej Komunii Świętej oraz z 1910 roku, Quam singulari, który wprowadził wczesną Komunię Świętą, nakazując wcześniejsze dopuszczanie dzieci do Stołu Pańskiego.
Pius X podkreślał, że Komunia Święta jest nie tyle nagrodą za cnotę, jak twierdzili janseniści, ile raczej lekarstwem na błędy i słabości każdego człowieka. Istnieje wiele argumentów przemawiających za przyjmowaniem wczesnej Komunii Świętej.
Największą chwałą Bożą na ziemi jest godnie sprawowana ofiara Mszy Świętej i licznie przyjęte podczas niej Komunie Święte - każdego z obecnych, w tym także dzieci. Jak mówi Psalm 8: "Usta dzieci oddają Ci chwałę" (Ps 8,3).
Praktyka wczesnej Komunii Świętej w żaden sposób nie narusza postanowień Kościoła. Dokument Stolicy Apostolskiej Redemptionis Sacramentum przypomina, że nie należy odmawiać małym dzieciom, odpowiednio przygotowanym, Komunii Świętej.
Programem duszpasterskim dla całego Kościoła na początek nowego tysiąclecia, zapisanym w liście apostolskim Novo Millennio ineunte, jest wezwanie do świętości wszystkich, którzy należą do Kościoła, między innymi przez ożywienie i pogłębienie życia eucharystycznego. W sakramentach, najczęściej w pokuty i Eucharystii, otrzymujemy największe umocnienie łaską. Dlaczego pozbawiać dziecko tej sakramentalnej pomocy, skoro osiągnęło rozeznanie dobra i zła?
Doświadczenie pokazuje, że małe dziecko można nie tylko ochronić przed grzechem, ale przede wszystkim mobilizować do praktyki cnót, odpowiadających jego wiekowi. W przygotowaniu do wczesnej Komunii główne zadanie spoczywa w sposób naturalny na rodzicach, co staje się okazją i bodźcem do duchowego wzrostu także samych rodziców.
Można przytoczyć wiele konkretnych przykładów spełnionego powołania osób, które wcześniej przyjmowały Komunię Świętą. Nie bez znaczenia jest fakt, że decyzję o wcześniejszej Komunii Świętej podejmują zwykle rodzice o pogłębionym życiu religijnym.
Katechizm Kościoła Katolickiego wylicza różne owoce Komunii Świętej: pogłębia ona nasze zjednoczenie z Chrystusem, jest pokarmem duchowym, chroni przed grzechem, gładzi grzechy powszednie, tworzy Kościół i buduje jedność chrześcijan.
Najświętsza Eucharystia dopełnia wtajemniczenie chrześcijańskie. Ci, którzy przez chrzest zostali wyniesieni do godności królewskiego kapłaństwa, a przez bierzmowanie zostali głębiej upodobnieni do Chrystusa, za pośrednictwem Eucharystii uczestniczą razem z całą wspólnotą w ofierze Pana.
Eucharystia jest "źródłem i zarazem szczytem całego życia chrześcijańskiego", tak że jest wręcz niemożliwe, aby prowadzić życie chrześcijańskie bez częstego udziału w Eucharystii. Chrystus Pan powiedział wyraźnie: "Jeżeli nie będziecie spożywali Ciała Syna Człowieczego i nie będziecie pili Krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie."
Wszystkie sakramenty święte, posługi kościelne i dzieła apostolstwa są ściśle powiązane z Eucharystią i do niej zmierzają. Eucharystia jest znakiem jedności wiernych z Bogiem i braćmi. Jedność tę oznacza i ją urzeczywistnia, będąc skutecznym znakiem Bożego daru jedności.
Chrystus Pan ustanowił sakrament Eucharystii w Wieczerniku w czasie Ostatniej Wieczerzy, kiedy celebrował wraz z Apostołami tradycyjną Paschę żydowską. Jezus uprzedził swoją Paschę, czyli swoje przejście poprzez Mękę, Śmierć i Zmartwychwstanie do domu Ojca. To była Pascha Jezusa, w czasie której siebie złożył w ofierze jako Baranka niepokalanego za grzechy świata.
Polecił, aby Kościół składał i ponawiał tę Ofiarę na Jego pamiątkę. Kościół, wierny poleceniu swego Zbawiciela, czyni to przez wszystkie wieki i będzie czynił aż do skończenia świata.
Zasadniczo liturgia zgromadzenia eucharystycznego w jej podstawowych ramach przetrwała nienaruszona przez wieki aż do naszych czasów. Chrześcijanie zbierali się "na łamanie chleba" (Dz 20,7), szczególnie w "pierwszym dniu tygodnia", to znaczy w niedzielę, w dniu zmartwychwstania Chrystusa. Od tamtych czasów aż do dzisiaj celebruje się Eucharystię, tak że dzisiaj spotykamy ją wszędzie w Kościele, w takiej samej podstawowej strukturze.
Kościół, wierny poleceniu Jezusa "To czyńcie na moją pamiątkę", celebruje Eucharystię nie tylko w niedziele, ale również każdego dnia w ciągu roku. Jest ona źródłem i centrum jego życia i działalności. Eucharystia winna również dla każdej rodziny stać się centrum i źródłem jej życia. Dobrze więc byłoby, aby rodziny wspólnie brały udział w Eucharystii.
Do owocnego udziału w niedzielnej Mszy Świętej trzeba się przygotować. Kodeks Prawa Kanonicznego określa zasady dopuszczania dzieci do Komunii Świętej:
Przyjęcie pierwszej komunii świętej przez dzieci odbywa się zazwyczaj w trzeciej klasie szkoły podstawowej i poprzedzone jest rocznym przygotowaniem poprzez katechezę szkolną i spotkania w parafii.
Wielu ludzi dzieli się swoimi przeżyciami związanymi z przyjęciem Komunii Świętej, podkreślając jej głębokie znaczenie:
Historia Kościoła zna przypadki osób, które przez długie lata żywiły się wyłącznie Eucharystią, co stanowi niezwykłe świadectwo mocy tego Boskiego Pokarmu.
Młoda dziewczyna z Portugalii, która w wieku czternastu lat, chcąc uchronić się przed gwałtem, wyskoczyła przez okno, doznając paraliżu. Przez lata prosiła Maryję o wstawiennictwo. W 1928 roku doszła do wniosku, że jej cierpienie stało się jej powołaniem. Po niemal trzynastu latach Bóg objawił jej, że umrze w ciągu roku. Po przyjęciu sakramentu namaszczenia chorych, zmarła 13 października 1955 roku. Jedne z jej ostatnich słów brzmiały: "Jestem szczęśliwa, bo idę do nieba". Została beatyfikowana przez papieża Jana Pawła II 25 kwietnia 2004 roku.
Po wypadku, w wyniku którego została sparaliżowana i straciła wzrok, Teresa Neumann została uzdrowiona w dniu beatyfikacji Teresy od Dzieciątka Jezus. Niedługo po uzdrowieniu otrzymała stygmaty oraz dar oglądania scen z życia Jezusa. Wraz z pierwszymi stygmatami zaczęła żywić się tylko Komunią Świętą. Mimo bólu była pełna energii. Ostatnie dni jej życia były przepełnione modlitwą. W 2005 roku rozpoczął się jej proces beatyfikacyjny.
Jako pięcioletnia dziewczynka Marta zadała ojcu pytanie o brak Jezusa na krzyżu, co skłoniło ją do refleksji. W wieku szesnastu lat ciężko zachorowała, po czym przestała jeść i pić, nie mogła też znieść światła. Po trzech latach objawiła się jej Matka Boża, po czym Marta wyzdrowiała, lecz bóle powróciły. Zapadła w śpiączkę, podczas której spotkała się ze świętymi. Zgodziła się na cierpienia w intencji Kościoła i życia chrześcijańskiego. Przez 52 lata życia Marta nie spała, nie jadła i nie piła, żywiąc się jedynie Ciałem Chrystusa, które przyjmowała w każdy czwartek. Obecnie trwa proces jej beatyfikacji.
Zmysły człowieka, opierając się na obserwacji, mogą być zwodnicze w kontekście Eucharystii. Jak pisał ks. Tomasz Stępień, pod przypadłościami chleba ukrywa się substancja Ciała Chrystusa, której rozum w żaden sposób nie jest w stanie wykryć. Przypadłości, czyli cechy zewnętrzne, takie jak wygląd, smak czy dotyk, nie prowadzą do poznania substancji, lecz mylą rozum, który z danych zmysłowych nie może poprawnie wywnioskować, co właściwie poznaje.
Jedynym ratunkiem jest słuchanie słów Bożych, które potwierdzają, że jest to Ciało i Krew Jezusa. Tylko słuch, niepodparty bezpośrednim doświadczeniem zmysłowym, może przekazać prawdę i pozwolić przez wiarę dotrzeć do istoty rzeczy.
Nauka o Eucharystii opiera się na rozróżnieniu między substancją a przypadłościami. Postaci eucharystyczne posiadają wszystkie przypadłości chleba i wina, co oznacza, że wyglądają, smakują i pachną jak chleb i wino. Jednakże, mimo tych pozornych cech, ich substancją jest Ciało i Krew Chrystusa. Jest to cud eucharystii, niemożliwy do wyjaśnienia z perspektywy filozofii Arystotelesa, gdzie nadprzyrodzone działanie Boże sprawia, że substancja nie zgadza się z przypadłościami.
Odkrycie tej prawdy o przeistoczeniu (transsubstancjacji) jest możliwe tylko poprzez wiarę, która uzupełnia rozum, gdy ten napotyka na swoje granice. Rozum dostarcza narzędzi do precyzyjnego opisu przemiany, podczas gdy wiara przynosi prawdę.
Ustanowienie uroczystości ku czci Najświętszego Sakramentu przez papieża Urbana IV w 1264 roku miało na celu nadanie powszechnego charakteru kultowi Eucharystii. Rozkwit pobożności eucharystycznej w XIII wieku był odpowiedzią na twierdzenia Albigensów, którzy negowali rzeczywistość materii.
Kluczowym wydarzeniem, które skłoniło papieża do działania, był "cud z Bolsena", gdzie podczas Mszy Świętej kapłan ujrzał krew płynącą z hostii. Ten korporał został zaniesiony papieżowi, co zainspirowało go do ustanowienia święta Bożego Ciała.
Papież Urban IV poprosił św. Tomasza z Akwinu o napisanie oficjum na tę uroczystość. Powstałe wtedy teksty, którymi Kościół modli się do dziś, odzwierciedlają geniusz teologa i jego osobistą pobożność eucharystyczną.
Hymn Adoro Te devote, przypisywany św. Tomaszowi z Akwinu, zawiera głębokie refleksje na temat tajemnicy Eucharystii. Wers z hymnu: "Visus, tactus, gustus, in Te fallitur Sed auditu solo tuto creditur" (Wzrok, dotyk, smak mylą się w Tobie, lecz tylko słuchem bezpiecznie się wierzy) podkreśla rolę wiary w obliczu zmysłowego doświadczenia.
Choć zmysły mogą być zwodnicze w poznawaniu substancji Ciała Chrystusa, to słuchanie słów Chrystusa pozwala na przyjęcie prawdy o Jego obecności. Święty Tomasz podkreśla, że intelekt, choć ma za przedmiot właściwy substancję, przez wiarę zostaje ustrzeżony przed błędem.
Święty Tomasz darzył Eucharystię szczególną czcią, podkreślając duchową rozkosz przyjmowania "Chleba Aniołów". Uważał, że Komunia Święta nie oznacza, że my jednoczymy się z Chrystusem, lecz że to On pociąga nas i "łączy nas ze sobą samym".
W swoich dziełach teologicznych, Tomasz z Akwinu ukazuje harmonię wiary i rozumu we wspólnym odkrywaniu tajemnicy Eucharystii. Rozum dostarcza narzędzi do opisu, a wiara przynosi prawdę.
Kościół Ewangelicki naucza, że Komunia Święta jest Sakramentem ustanowionym przez Jezusa Chrystusa. Według Małego Katechizmu Marcina Lutra, jest to "prawdziwe ciało i prawdziwa krew Chrystusa Pana w chlebie i winie i pod postacią chleba i wina przez Słowo Chrystusa nam chrześcijanom ku spożywaniu i piciu ustanowiona".
W Wieczerzy Pańskiej Chrystus jest obecny realnie, a chleb i wino są ciałem i krwią Pańską tak długo, jak są używane Sakramenty. Reformacja odrzuciła średniowieczną naukę o przeistoczeniu (transsubstancjacja), uznając ją za zbędne wywody filozoficzne.
Komunia Święta jest darem Bożym, który można przyjąć jedynie przez wiarę. Skutki Sakramentu obejmują odpuszczenie grzechów, życie i zbawienie. Luter podkreślał, że Komunia Święta jest "pokarmem duszy, który żywi i umacnia nowego człowieka".
Kościół Ewangelicki szanuje starochrześcijańskie zwyczaje, które zalecają post przed przyjęciem Komunii Świętej, jednak właściwym przygotowaniem jest rozgrzanie wiary. Częste korzystanie z Komunii Świętej jest zachęcane jako wielki skarb chrześcijan.
Współczesne dyskusje dotyczące przyjmowania Komunii Świętej często dotyczą postawy ciała. Kardynał Joseph Ratzinger w książce "Duch Liturgii" podkreśla znaczenie postawy klęczącej, która ma swoje korzenie w Biblii i jest wyrazem uwielbienia Boga.
Słowa z Listu do Filipian: "aby na imię Jezusa zgięło się każde kolano istot niebieskich i ziemskich, i podziemnych" (Flp 2, 8-10) wskazują na należny Jezusowi szacunek. Postawa klęcząca symbolizuje siłę człowieka, która jest oddawana na służbę Bogu.
W historii Kościoła znane są przykłady świętych, którzy z powodu ciągłego klęczenia mieli zgrubiałe kolana, co świadczy o głębokiej pokorze i uwielbieniu.
Chociaż Kościół dopuszcza przyjmowanie Komunii Świętej na stojąco w pewnych okolicznościach, postawa klęcząca jest uznawana za najbardziej wyraz pokory i szacunku wobec obecności Chrystusa.
Argumentem za przyjmowaniem Komunii Świętej do ust jest troska o pogłębienie wiary w sakramentalną obecność Chrystusa. Choć w Kościele Pierwotnym praktykowano przyjmowanie Komunii na rękę, forma ta stopniowo ewoluowała.
Od V-VI wieku wydawano zakazy udzielania Komunii Świętej na rękę, a Synod w Kordobie w 839 roku uzasadniał to niebezpieczeństwem zbezczeszczenia Ciała Pańskiego. Ostatecznie Sobór w Rouen w 878 roku zabronił udzielania świeckim Ciała Chrystusa na rękę, uważając tę formę za obraźliwą.
Obecnie Kościół zaleca przyjmowanie Komunii Świętej do ust, co jest wyrazem szacunku i pokory wobec Chrystusa.
Spożywanie Ciała Chrystusa w chlebie symbolizuje, że Jego obecność nadaje strukturę naszemu istnieniu. Picie wina oznacza radość z bycia razem, dzielenie się przyjaźnią i uniesieniem.
Krew Chrystusa, w mentalności semickiej symbolizująca zasadę życia, jest w Eucharystii wylana "za nas i za wielu na odpuszczenie grzechów". Jest to krew, która wypłynęła z boku Chrystusa, symbolizując Jego ofiarę i miłość.
Eucharystia jest nie tylko komunikowaniem w Chrystusie, ale przede wszystkim w Chrystusie, który ofiarował się za nas na krzyżu. Przyjmowanie konsekrowanego Chleba oznacza przyjmowanie Ciała Chrystusa "za nas wydanego", Jego ciała ukrzyżowanego i rozdartego.
Krew Chrystusa wylana za nas jest symbolem Jego duszy, życia i miłości. Jest ona wylana "na odpuszczenie grzechów", co podkreśla zbawczy wymiar Eucharystii.
tags: #komunia #swieta #nie #jest #zwyklym #pokarmem
Znaczenie prezentów – czy naprawdę podarunki są takie ważne?
W obecnych czasach, gdy dostęp do wszystkiego jeszcze nigdy nie był taki prosty, a sklepowe półki uginają się od przeróżnych przedmiotów, ciężko jest znaleźć coś, co nada się na prezent i uszczęśliwi drugą osobę. Wiele rzeczy obdarowany może po prostu kupić sobie sam, tak więc kupowanie komuś dziesiątego krawata, czy nowej patelni, zdaje się powoli tracić sens. Znaczenie podarunków ewoluowało i dzisiaj obdarowany oczekuje raczej rzeczy, która go zaskoczy i będzie absolutnie wyjątkowa. Może niech to będzie coś, na co nigdy by nie wpadł i nie domyśliłby się, że dostanie właśnie to?! Pozytywne zaskoczenie, radość, wdzięczność i wzruszenie, to emocje które idealnie określają to, jaki powinien być prezent idealny, na miarę XXI wieku.
Copyright ©2021 | niebanalne-prezenty.pl | Wszelkie prawa zastrzeżone.