Uroczystość Chrystusa Króla, obchodzona w ostatnią niedzielę roku liturgicznego, stanowi kulminację całego roku kościelnego. Jest to czas, w którym Kościół zaprasza nas do refleksji nad prawdami ostatecznymi i utwierdza nas w przekonaniu, że Jezus Chrystus jest Panem historii powszechnej, a jednocześnie każdej osobistej historii.
„Wszechmogący, wieczny Boże - modlimy się w modlitwie kolekcie - Ty postanowiłeś wszystko poddać umiłowanemu Synowi Twojemu, Królowi Wszechświata, spraw, aby całe stworzenie, wyswobodzone z niewoli grzechu, Tobie służyło i bez końca Ciebie chwaliło”. Słowa te podkreślają wszechogarniającą władzę Chrystusa, który rządzi wszystkim, a żadne nasze troski ani pragnienia nie są Mu obce.
Centralnym punktem rozważań podczas uroczystości Chrystusa Króla jest Ewangelia, która stawia pytanie: „Kim są najmniejsi bracia Jezusa?”. Z dziejów Kościoła znamy trzy główne interpretacje tego zagadnienia:
Każda z tych interpretacji wymaga od nas refleksji nad naszym stosunkiem do bliźnich, zwłaszcza do osób o odmiennym światopoglądzie, systemie wartości, czy też do współwyznawców przejawiających odmienną wrażliwość i pobożność.
W kontekście królewskości Chrystusa często pojawia się motyw pozornej słabości Jego władzy, kontrastującej z potęgą ziemskich królestw. Krótko przed śmiercią, przywódcy ludu i żołnierze szydzili z Jezusa: „Jeśli Ty jesteś królem żydowskim, wybaw sam siebie” (Łk 23, 37). Nie byli w stanie pojąć, że prawdziwa władza może objawiać się inaczej niż poprzez siłę i dominację.
Odpowiedź Jezusa na te szyderstwa jest wymowna: nie podejmuje obrony. Jego królowanie polega na oddaniu własnego życia i właśnie w ten sposób rozpoczyna się zbawienie. Pan Jezus „chce do końca wypełnić wolę Ojca i zaprowadzić swoje królestwo nie za pomocą broni i przemocy, lecz posługując się pozorną słabością miłości, która daje życie. Królestwo Boże jest całkowicie inne od królestw doczesnych”. To właśnie ta „pozorna słabość” podbija wolność dusz, tchnie życie w świat i ludzi, potrafi wydobyć dobro ze zła, niesie łaskę nie narzucając się.
Ta „słabość” podbiła serce „dobrego łotra”, który w chwili agonii odważył się zwrócić do Jezusa z prośbą: „wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa” (Łk 23, 42). Uznając Jego królewską godność, wiedział, że pochodzi ona z innego świata. Otrzymał od Króla coś cenniejszego niż mógł sobie wyobrazić: „Zaprawdę, powiadam ci: Dziś ze Mną będziesz w raju” (Łk 23, 43).
Każdy chrześcijanin jest wezwany, by być Chrystusem, który przechodzi między ludźmi. Wpatrywanie się w Jezusa na krzyżu prowadzi do oddania się, tak jak On, bezwarunkowej miłości. Uczymy się słuchania, doceniania dobra każdej osoby i dzielenia się radością, nie oczekując niczego w zamian.
W królestwie Chrystusa odkrywamy, jak niewielką wartość ma pragnienie posiadania racji lub narzucania swojej woli. Nawet dobro, które czynimy, traci wartość, jeśli nie jest poruszone szczerym pragnieniem służby, jak u Chrystusa w Jego Męce. Jak pisał św. Josemaría: „Służba - jakże lubię to słowo! Służyć mojemu Królowi, a dla Niego wszystkim tym, którzy zostali odkupieni Jego krwią. Gdybyśmy my, chrześcijanie, umieli służyć!”. Powierzamy Panu naszą decyzję, by nauczyć się pełnienia tego zadania służby, bo tylko służąc, będziemy mogli poznać i ukochać Chrystusa, a także ukazywać Go innym i sprawić, by bardziej Go kochali.
Święty Ludwik IX jest wzorem budowania Królestwa Bożego w rzeczywistości ziemskiego królestwa. Swoim życiem i słowem przypominał, że z tych dwóch królestw, Boże jest najważniejsze. Jego pobożność owocowała miłością bliźniego. Za wzorem św. Franciszka z Asyżu, pomagał ubogim i chorym, sam im usługiwał. Mimo krytyki ministrów, że poświęca zbyt wiele czasu praktykom religijnym i chorym, co mogło ubliżać powadze króla, Ludwik IX pozostał wierny swoim zasadom.
Jego panowanie obfitowało w reformy mające na celu sprawiedliwe rządy: ujednolicenie systemu monetarnego, reorganizacja finansów, usprawnienie administracji, kontrola urzędników, ustanowienie sądów królewskich, zakaz pojedynków i wojen prywatnych. Jednakże, mimo tych ziemskich osiągnięć, król bardziej cenił maleńką kaplicę pałacową niż przepiękną katedrę w Reims, ponieważ tam przyjął wiecznotrwałą godność chrześcijanina, podczas gdy w Reims jedynie przemijający urząd królewski.
Pytanie Piłata do Jezusa: „Czy Ty jesteś Królem żydowskim?” (J 18, 33) od dwudziestu wieków nieustannie stawia się Jezusowi. Jego proces trwa poprzez historię i rozgrywa się w sumieniu każdego z nas. Odpowiedź Jezusa jest jasna i jednoznaczna: „Królestwo moje nie jest z tego świata. Gdyby królestwo moje było z tego świata, słudzy moi biliby się, abym nie został wydany Żydom. Teraz zaś królestwo moje nie jest stąd” (J 18, 36).
Jezus wyjaśnia Piłatowi sens swojego królowania: „Na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie” (J 18, 37). Królowanie Chrystusa opiera się na prawdzie, którą objawił ludziom. Jedynym sposobem na wejście do tego królestwa jest otwarcie się na prawdę i pozwolenie się jej formować. „Każdy, kto jest z prawdy, słucha mojego głosu” (J 18, 37).
Przez chrzest staliśmy się obywatelami królestwa Chrystusowego. Naszym obowiązkiem jest być coraz bardziej człowiekiem i przyjacielem prawdy. Królestwo Jezusa rodzi się z wolnego wyboru Jego słowa, z dobrowolnego przylgnięcia do Jego Osoby. Prawda Boża to także prawda o człowieku. W życiu często wahamy się, nie widzimy jasno, gdzie jest prawda. Jednak kluczowe jest, czy jesteśmy uczciwi w jej poszukiwaniu.
Uroczystość Chrystusa Króla przypomina nam o Jego panowaniu, które nie jest władzą opartą na sile czy przymusie, lecz na miłości, miłosierdziu i wiernej trosce o każdego człowieka. Przygotowując się do Eucharystii, powinniśmy spojrzeć w ciszy naszych serc na Tego, który jest Dobrym Pasterzem, karmiącym nas swoim Ciałem, abyśmy nigdy nie zgubili drogi i aby Jego królowanie mogło rozkwitać w nas każdego dnia.
W obliczu historii pełnej zamachów terrorystycznych, jak ten w World Trade Center, gdzie zginął ojciec Mychal Judge, kapelan nowojorskich strażaków, widzimy konkretne przykłady służby i oddania. Ojciec Mychal, znany ze swej dobroci i gorliwej służby bliźniemu, poświęcał się bez reszty potrzebującym. Jego śmierć na miejscu tragedii, podczas pełnienia kapłańskiej posługi, jest świadectwem bezwarunkowej miłości i gotowości niesienia pomocy tam, gdzie była najbardziej potrzebna.
„Popatrzcie, jak ojciec Mychal zginął. Był zawsze tam, gdzie najbardziej potrzebowano jego pomocy. Tam też zawsze chciał być” - mówił jego współbrat. Jego życie i śmierć pokazują, że nawet w obliczu najstraszniejszych wydarzeń, można budować Królestwo Boże na ziemi, uznając Chrystusa za swojego Króla.
Fragmenty z Apokalipsy św. Jana zachęcają nas do kontemplacji czasów ostatecznych, które będą momentem weryfikacji i sądu, ale przede wszystkim czasem chwały i chwalebnego powrotu Zbawiciela. Jesteśmy zaproszeni do pogłębienia naszej wiary w obraz Jezusa Chrystusa, Zbawiciela świata, któremu przypisane są tytuły świadczące o Jego męce, zmartwychwstaniu i intronizacji: „świadek wierny”, „pierworodny umarłych”, „władca królów ziemi”.
Chrystus jest Królem, „który nas miłuje”, który „przez swą krew uwolnił nas od naszych grzechów”, „uczynił nas królestwem - kapłanami dla Boga i Ojca swego”. Jego miłość okazana w przeszłości, w odkupieńczej ofierze, uczyniła z wierzących uzdrowiony lud i królestwo kapłanów. Ta miłość rozciąga się w teraźniejszości, w zdarzeniach naszych czasów. Pytanie brzmi: czy naprawdę wierzymy w tę odwieczną i żywą miłość?
W kontekście uroczystości Chrystusa Króla, przychodzimy do stołu Chrystusa, naszego Króla, który nie objawia swego panowania poprzez dominację czy przymus, lecz przez miłość, pokorę i dar z samego siebie. W Eucharystii Pan uobecnia się pośród nas w swoim Ciele i Krwi, aby przemieniać nasze życie i odnawiać nasze serca. Jego panowanie objawia się w przebaczeniu, wierności i pokoju, który może zapanować w nas samych, ale także i wokół nas, jeśli przyjmiemy Go z wiarą.
tags: #komantarz #do #darow #na #uroczystosc #chrystusa
Znaczenie prezentów – czy naprawdę podarunki są takie ważne?
W obecnych czasach, gdy dostęp do wszystkiego jeszcze nigdy nie był taki prosty, a sklepowe półki uginają się od przeróżnych przedmiotów, ciężko jest znaleźć coś, co nada się na prezent i uszczęśliwi drugą osobę. Wiele rzeczy obdarowany może po prostu kupić sobie sam, tak więc kupowanie komuś dziesiątego krawata, czy nowej patelni, zdaje się powoli tracić sens. Znaczenie podarunków ewoluowało i dzisiaj obdarowany oczekuje raczej rzeczy, która go zaskoczy i będzie absolutnie wyjątkowa. Może niech to będzie coś, na co nigdy by nie wpadł i nie domyśliłby się, że dostanie właśnie to?! Pozytywne zaskoczenie, radość, wdzięczność i wzruszenie, to emocje które idealnie określają to, jaki powinien być prezent idealny, na miarę XXI wieku.
Copyright ©2021 | niebanalne-prezenty.pl | Wszelkie prawa zastrzeżone.