Pamiętniki Adama i Ewy to metaforyczna opowieść o relacjach między kobietą i mężczyzną, przedstawiająca w odmienny sposób postrzeganie przez tytułowych bohaterów powstania świata, Raju, grzechu i wygnania z Edenu. Książka stanowi skarbnice wiedzy o potrzebie dotarcia do sensu istnienia, o samotności, miłości i rodzinie, mając wymiar ponadczasowy.
Adam opisuje swoje pierwsze chwile w nowym świecie, pełne odkryć i zdumienia. Początkowo cenił sobie samotność, nie lubiąc towarzystwa. Jego uwadze nie umknęły zjawiska przyrody, takie jak wspaniały wodospad, który nazwał ogrodem Edenu, choć nowe stworzenie nadało mu nazwę Parku Wodospadu Niagara.
Pojawienie się Ewy, nowego stworzenia z długimi włosami, początkowo budziło w Adamie niechęć. Opisywał ją jako natrętną, kręcącą się ustawicznie wokół niego. Adamowi nie podobało się jej towarzystwo i niechętnie dzielił się swoim schronieniem. Zirytowany był również jej skłonnością do nadawania nazw wszystkim napotkanym rzeczom i stworzeniom, często bez jego zgody i w sposób, który uważał za nieprzemyślany. Przykładem jest nazwanie dronta „drontem” lub wodospadu „Niagarą”.
Adam podkreślał, że nowe stworzenie „gada bez przerwy”, a jego głos, w uroczystej ciszy puszczy, brzmiał dla niego fałszywie i niepokojąco. Mimo protestów Adama, Ewa nie przestawała nadawać wszystkiemu niemądrych przezwisk. Adam nazwał miejscowość „ogrodem Edenu”, ale Ewa nadała jej nazwę „Parku Wodospadu Niagara”, co Adam uznał za zbyt śmiałe.
Z czasem Adam zaczął przyzwyczajać się do obecności Ewy i nawet do jej sposobu mówienia, czego dowodem jest używanie przez niego słowa „nam”. Zauważył, że Ewa zjada przerażającą ilość owoców, co budziło w nim obawy o ich rychłe wyczerpanie. Opisuje również jej skłonność do wychodzenia na dwór bez względu na pogodę i przynoszenia do ich schronienia zabłoconych nóg.
Adam zauważył, że Ewa nazwała siebie imieniem „Ewa”, aby Adam mógł ją zawołać. Początkowo uznał to za zbyteczne, ale przyznał, że imię to jest dźwięczne i ładne. Ewa oznajmiła, że nie jest „Ono”, lecz „Ona”, co Adam uznał za wątpliwe, ale nie miało dla niego znaczenia.
Punktem zwrotnym w ich historii jest rozmowa z wężem, który namówił Ewę do spróbowania owoców z zakazanego drzewa. Adam ostrzegał ją przed tym, sugerując, że może to przynieść śmierć. Jego słowa, które miały być przestrogą, skierowały myśli Ewy ku możliwości ocalenia chorego puchacza i dostarczenia świeżego mięsa lwom i tygrysom. Adam ponownie radził jej, by nie dotykała drzewa, ale Ewa nie zgodziła się, co zapowiadało przyszłe kłopoty.
Wydarzenia potoczyły się zgodnie z obawami Adama. Wkrótce po tym, jak Ewa spróbowała owocu, w świecie zapanował chaos i zamieszanie. Zwierzęta zaczęły rzucać się na siebie, a tygrysy zjadły konia Adama. Adam zrozumiał, że Ewa spróbowała zakazanego owocu i śmierć zjawiła się na świecie.
Adam zdołał uciec, ale Ewa odnalazła go, nadając nowej miejscowości nazwę „Tonawanda”. Mimo głodu, Adam musiał zjeść jabłka, które przyniosła Ewa. Następnie, zawstydzona i zaczerwieniona, Ewa przykryła się liśćmi. Adam, choć początkowo zdezorientowany jej zachowaniem, kazał jej się ubrać, a następnie wspólnie wykonali ubrania ze skór zwierząt.
Adam przyznał, że Ewa stała się dla niego pożyteczną towarzyszką, zwłaszcza teraz, gdy wszystko stracił. Ewa oznajmiła, że od tej pory muszą zarabiać na życie.
Pojawia się wątek „sucharów” i „kiepskiego dowcipu”. Ewa twierdzi, że wąż zapewniał ją, iż zakazane były suchary, a nie jabłka. Adam broni się, że nie jadł sucharów. Wąż wyjaśnił jej, że „suchar” to obrazowe określenie na kiepski dowcip. Adam zbladł, przypominając sobie wiele własnych żartów, które mogły być uznane za kiepskie. Ewa zapytała go, czy nie powiedział czegoś takiego podczas katastrofy. Adam przyznał, że zrobił dowcip pod nosem, myśląc o wodospadzie. Wąż nazwał ten dowcip „Pierwszym Żartem”. Adam poczuł się winny, zastanawiając się, dlaczego został stworzony tak dowcipnym.
Następnie pojawia się wątek narodzin Kaina. Ewa schwytała go w lesie, a Adam zauważył podobieństwo stworzenia do nich, choć nie zgadzał się z tym. Uważał, że jest to nowa odmiana zwierzęcia, być może ryby. Ewa jednak bardzo się nim zajęła, okazując mu więcej uwagi niż innym zwierzętom. Adam był zdumiony jej zachowaniem, zwłaszcza gdy nosiła rybę na rękach, płakała i wydawała czułe dźwięki.
Adam zaczął lubić niedziele, uznając je za czas odpoczynku po tygodniowych trudach. Zauważył, że Kain przestał leżeć i zaczął chodzić na czworakach, ale w sposób odbiegający od innych zwierząt. Adam nazwał go „Kangarorum Adamiensis”, uznając go za nową, nieklasyfikowaną odmianę kangura.
Adam wspomina dzień, w którym pojawiło się to stworzenie. Mówi, że początkowo było dla niego natrętne i przykre, ale z czasem zaczął się do niego przyzwyczajać. Docenił jego obecność, która sprawiła, że przestał czuć się samotny. Zauważył, że to stworzenie - nazwane później kobietą - jest piękne, pachnie jak kwiat i budzi w nim ciepłe i przyjemne uczucia.
Adam przyznał, że wstydzi się swojego początkowego nastawienia do kobiety i żałuje, że chciał się jej pozbyć. Mimo trudności w wyrażeniu uczuć, postanowił, że nigdy jej już nie wyrzuci i będzie chciał, żeby została. Uważa ją za niezwykłą, lepszą od wszystkich stworzeń, które wcześniej poznał, a nawet lepszą od niego samego.
W tekście pojawia się również wątek Ewy, która uważa Adama za przyczynę ich nieszczęścia. Twierdzi, że wąż zapewniał ją, iż zakazane były suchary, a nie jabłka. Adam odpowiada, że jest niewinny, bo nie jadł sucharów. Ewa wyjaśnia, że „suchar” to obrazowe określenie na kiepski dowcip. Adam przyznaje, że robił wiele żartów, a jeden z nich, wypowiedziany pod nosem podczas katastrofy, został uznany przez węża za „Pierwszy Żart”. Adam czuje się winny, że został stworzony jako dowcipny.
tags: #kartka #z #pamietnika #adama
Znaczenie prezentów – czy naprawdę podarunki są takie ważne?
W obecnych czasach, gdy dostęp do wszystkiego jeszcze nigdy nie był taki prosty, a sklepowe półki uginają się od przeróżnych przedmiotów, ciężko jest znaleźć coś, co nada się na prezent i uszczęśliwi drugą osobę. Wiele rzeczy obdarowany może po prostu kupić sobie sam, tak więc kupowanie komuś dziesiątego krawata, czy nowej patelni, zdaje się powoli tracić sens. Znaczenie podarunków ewoluowało i dzisiaj obdarowany oczekuje raczej rzeczy, która go zaskoczy i będzie absolutnie wyjątkowa. Może niech to będzie coś, na co nigdy by nie wpadł i nie domyśliłby się, że dostanie właśnie to?! Pozytywne zaskoczenie, radość, wdzięczność i wzruszenie, to emocje które idealnie określają to, jaki powinien być prezent idealny, na miarę XXI wieku.
Copyright ©2021 | niebanalne-prezenty.pl | Wszelkie prawa zastrzeżone.