Kościół parafialny pełni szczególną rolę zarówno dla wiernych, jak i dla duszpasterzy. Wiernych jednoczy w duchową wspólnotę, a duszpasterzy mobilizuje do troski o powierzonych im ludzi. Wzywa kapłanów do nawracania, upominania i pobudzania do miłości Boga. Kapłan modlący się w kościele swoim przykładem zachęca do modlitwy, podobnie jak księża mieszkający przy kościołach nieparafialnych. Szczególnie zakonnicy swoją obecnością oddziałują na ludzi żyjących w pobliżu. Do tego dochodzą odprawiane przez nich Msze święte, posługa wiernym w konfesjonale, głoszenie kazań oraz inne inicjatywy duszpasterskie, niekoniecznie związane z parafią.
Parafia założona przy takim kościele nadaje ich obecności i pracy oficjalny charakter. Po tych wstępnych uwagach przejdźmy do analizy ostatnich pięćdziesięciu lat, w których działalność franciszkanów w Krośnie przybrała formę duszpasterstwa parafialnego.
Pierwsza wzmianka o projekcie utworzenia parafii przy kościele franciszkańskim pojawia się w sprawozdaniu powizytacyjnym prowincjała Krakowskiej Prowincji, o. Ludwika Szeteli. Po odbytej w dniach 22-25 lutego 1969 roku wizytacji kanonicznej klasztoru w Krośnie, napisał: "W naszym kościele jest planowany duszpasterski punkt parafialny. W związku z tym należałoby przygotować jeszcze jedną salkę katechetyczną za kaplicą Oświęcimów". Zasadniczy problem, który dostrzegał o. Ludwik, dotyczył konieczności przygotowania miejsca na katechizację. Parafii przy kościele jeszcze nie było, jednak franciszkanie już wówczas prowadzili katechizację.
Niemal dwa lata wcześniej, ówczesny prowincjał, o. Marian Lisowski, podczas wizytacji klasztoru w dniach 22-24 maja 1967 roku, zanotował istnienie punktu katechetycznego przy klasztorze, z którego korzystało około 600 młodzieży szkół zawodowych. Katechetą był wówczas o. Mateusz Korczak, student pedagogiki. Prowincjał polecił również, aby Msza święta o godzinie 10:00 była przeznaczona dla młodzieży, co stanowiło główną niedzielną Mszę świętą.
Wizytacja o. Ludwika Szeteli miała miejsce sześć miesięcy przed powierzeniem franciszkanom pracy duszpasterskiej w charakterze wikariatu samodzielnego, na terenie wydzielonym z parafii Fary krośnieńskiej. Inicjatywa ta wyszła od Ordynariusza przemyskiego, biskupa Ignacego Tokarczuka. W dniu 1 września 1969 roku biskup przemyski Ignacy Tokarczuk wydał dekret erekcji "samodzielnego ośrodka duszpasterskiego" przy kościele franciszkańskim Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Krośnie.
W myśl dekretu, "mianowany przez Biskupa Przemyskiego proboszcz, którego zgodnie z przepisami prawa kościelnego przedstawia Ojciec Prowincjał, jak i jego współpracowników, będzie spełniał wszelkie czynności parafialne dla wiernych zamieszkałych na terenie powierzonym duszpasterskiej trosce Księży z konwentu Ojców Franciszkanów w Krośnie. Kościół zakonny w Krośnie ma odtąd przywileje kościoła parafialnego."
Umowa dotycząca duszpasterstwa rzymskokatolickiego zawarta między zakonem franciszkanów a Ordynariuszem Diecezji Przemyskiej, ks. Ignacym Tokarczukiem, została sporządzona 8 czerwca 1970 roku, dziewięć miesięcy po erekcji parafii. Biskup Ignacy Tokarczuk wyznaczył następujące granice terytorium przekazanego franciszkanom do obsługi duszpasterskiej:
Biskup dodał również zalecenie, aby "dążyć do stworzenia odrębnej jednostki administracyjnej w Głowience i Suchodole". Zgodnie z dokumentem, od 1 lipca 1970 roku parafianie zamieszkali na obszarze określonym tymi granicami mieli zwracać się ze wszystkimi sprawami duszpasterskimi i posługami religijnymi do Ojców Franciszkanów.
W związku z szybkim rozwojem miasta Krosna i osiedli podmiejskich, w celu usprawnienia duszpasterstwa i ułatwienia wiernym korzystania z posług duchowych, zgodnie z postanowieniami Soboru Watykańskiego II, mianowano Ojców Franciszkanów duszpasterzami w charakterze wikariuszy dla części parafii Farnej. Wierni z tej części parafii od lat uczęszczali do kościoła Ojców Franciszkanów. Od dnia 1 lipca 1970 roku do parafii Ojców Franciszkanów należały następujące ulice:
Był to jednak jeszcze wikariat samodzielny, wydzielony z parafii Fary krośnieńskiej. Na założenie pełnoprawnej parafii trzeba było poczekać kolejne dziesięć lat. Praca duszpasterska rozwijała się jednak dynamicznie, jak w każdej parafii, mimo trudności związanych między innymi z układem terytorialnym.
Franciszkanie podjęli wyzwanie i wyszli naprzeciw potrzebom duszpasterskim. Rozpoczęli odprawianie nabożeństw, a w Głowience przystąpili do budowy kaplicy. Szczególnie gorliwie w tę inicjatywę zaangażował się O. Jan Górny, co skłoniło biskupa do prośby o jego pozostawienie na tym stanowisku.
Cztery lata po erekcji parafii przy kościele franciszkanów w Krośnie, 31 maja 1974 roku, biskup Ignacy Tokarczuk wystosował list do prowincjała, w którym wyraził wdzięczność za zaangażowanie Ojców z Krosna, a zwłaszcza O. Jana Górnego, w budowę kościoła w Głowience. Biskup podkreślił znaczenie dokończenia budowy i urządzenia wnętrza kościoła przez osobę, która kierowała tym dziełem i cieszy się zaufaniem wiernych. Zaznaczył również, że usamodzielnienie Głowienki byłoby korzystniejsze zarówno dla klasztoru, jak i dla samej sprawy. Biskupowi zależało, aby o. Jan pozostał w Głowience jeszcze przez rok, na co prowincjał wyraził zgodę.
W 1979 roku minęło dziesięć lat od ustanowienia parafii przy kościele franciszkańskim w Krośnie. Była to jedna z czterech parafii przy klasztorach franciszkańskich erygowanych przez biskupa Tokarczuka. W odpowiedzi na tę sytuację, Kuria Biskupia w Przemyślu przygotowała umowę dalszego powierzenia franciszkanom tych parafii. Wśród nich znalazła się również umowa dotycząca parafii pod wezwaniem Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny.
Umowa została podpisana przez biskupa przemyskiego Ignacego Tokarczuka oraz prowincjała franciszkańskiej Prowincji św. Antoniego z Padwy i bł. Jakuba, Albin Dudek, w dniu 10 sierpnia 1979 roku. Umowa składała się z pięciu artykułów.
Mocą tej umowy biskup Tokarczuk powierzył franciszkanom parafię na stałe. Nie oznaczało to jednak jej trwałego połączenia z konwentem franciszkańskim, gdyż istniała możliwość odwołania. Niemniej jednak, parafia stała się pełnoprawną parafią, a na jej proboszczach, na mocy obowiązujących wówczas Kodeksów Prawa Kanonicznego, spoczywał obowiązek odprawiania Mszy świętej.
Wyznaczone w 1969 roku terytorium samodzielnego wikariatu, powierzonego franciszkanom, ulegało zmianom w kolejnych latach. W listopadzie 1991 roku proboszcz w kwestionariuszu wizytacyjnym zaznaczył, że "połowa parafian ma blisko do innego kościoła, który jest w budowie" i "należałoby przeprowadzić reorganizację parafii".
Nowa zmiana granic nastąpiła 4 września 1994 roku. Na mocy dekretu, numery nieparzyste ulic Grodzkiej, Dąbrowszczaków i ulicy Lwowskiej za torem, należące dotąd do parafii franciszkańskiej, zostały przyłączone do parafii św. Piotra i św. Jana z Dukli. Do parafii franciszkańskiej natomiast przyłączono numery nieparzyste ulicy Lwowskiej oraz ulicę Betleja, które należały do parafii św. Krzyża Ojców Kapucynów.
Dane z kolędy w latach 2015 i 2014 pokazują również zwiększającą się liczbę nieodebranych wizyt (507 i 441) oraz odmów odwiedzin (56 i 48 rodzin), co może sugerować dalszy spadek liczby aktywnych parafian.
tags: #jarmark #kapucynski #krosno
Znaczenie prezentów – czy naprawdę podarunki są takie ważne?
W obecnych czasach, gdy dostęp do wszystkiego jeszcze nigdy nie był taki prosty, a sklepowe półki uginają się od przeróżnych przedmiotów, ciężko jest znaleźć coś, co nada się na prezent i uszczęśliwi drugą osobę. Wiele rzeczy obdarowany może po prostu kupić sobie sam, tak więc kupowanie komuś dziesiątego krawata, czy nowej patelni, zdaje się powoli tracić sens. Znaczenie podarunków ewoluowało i dzisiaj obdarowany oczekuje raczej rzeczy, która go zaskoczy i będzie absolutnie wyjątkowa. Może niech to będzie coś, na co nigdy by nie wpadł i nie domyśliłby się, że dostanie właśnie to?! Pozytywne zaskoczenie, radość, wdzięczność i wzruszenie, to emocje które idealnie określają to, jaki powinien być prezent idealny, na miarę XXI wieku.
Copyright ©2021 | niebanalne-prezenty.pl | Wszelkie prawa zastrzeżone.