Pojęcie chrztu za zmarłych, choć obecne w dyskursie teologicznym, budzi wiele kontrowersji i wymaga szczegółowej analizy w świetle Pisma Świętego. Jest to praktyka, w której osoba żyjąca przyjmuje chrzest w zastępstwie osoby zmarłej, publicznie wyznając wiarę w jej imieniu. W istocie jest to chrzczenie osoby nieżyjącej.
Praktyka ta wywodzi się z niezrozumienia fragmentu z 1 Listu do Koryntian 15,29: "Cóż tedy uczynią ci, którzy się dają chrzcić za umarłych? Jeżeli umarli w ogóle nie bywają wzbudzeni, to po cóż się dają chrzcić za nich?". Choć jest to fragment wymagający interpretacji, analiza całego Pisma Świętego prowadzi do wniosku, że osoba zmarła nie może zostać zbawiona przez chrzest innej osoby w jej imieniu.
Chrzest nie jest warunkiem zbawienia, co potwierdzają fragmenty takie jak Ef 2,8; Rz 3,28; 4,3; 6,3-4. Cały kontekst wspomnianego fragmentu (wersety 12-29) koncentruje się na pewności zmartwychwstania, a nie na praktyce chrztu za zmarłych.
Święty Paweł ukazuje moc łaski Boga, która przewyższa wszelki grzech. Przez chrzest wierzący zostaje zanurzony w tajemnicę paschalną Chrystusa, otrzymując łaskę zbawienia. Chrzest jest symbolicznym przejściem ze śmierci do życia, przemianą w "nowego człowieka". "Stary człowiek", opanowany przez grzech, zostaje pogrzebany z Chrystusem. Wierzący, poprzez chrzest, jednoczy się z Chrystusem w Jego śmierci, zmartwychwstaniu i chwalebnym życiu w Bogu. Staje się zdolny do posłuszeństwa Bogu i odrzucania złych skłonności.
Jak podkreśla św. Paweł w Liście do Rzymian, zanurzenie w chrzcie oznacza zanurzenie w śmierć Chrystusa. Przez chrzest zostajemy razem z Nim pogrzebani, aby wkroczyć w nowe życie. Ponieważ zostaliśmy z Nim złączeni w jedno przez śmierć, podobną do Jego śmierci, tak samo będziemy z Nim złączeni przez podobne zmartwychwstanie. Dawny człowiek, dla zniszczenia grzesznego ciała, został ukrzyżowany z Chrystusem, abyśmy już więcej nie byli w niewoli grzechu. Kto bowiem umarł, stał się wolny od grzechu.
Nauka ta znajduje odzwierciedlenie w teologii chrześcijańskiej. W chrzcie człowiek schodzi do baptysterium, zanurza się w wodzie, symbolizując śmierć dla grzechu i pogrzebanie z Chrystusem, a następnie wynurza się do nowego życia, symbolizując zmartwychwstanie. W ten sposób chrzest upodabnia chrześcijanina do Chrystusa.
Fragment z 1 Koryntian 15,29 jest przedmiotem wielu dyskusji, z ponad trzydziestoma różnymi koncepcjami interpretacyjnymi. Można wyróżnić kilka głównych podejść:
Należy podkreślić, że praktyka chrztu za zmarłych występująca np. u mormonów nie jest uznawana za biblijną ani rozsądną w teologii chrześcijańskiej.
Święty apostoł Paweł jako pierwszy mówił o chrzeście jako uczestnictwie w śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa. W Liście do Rzymian stwierdza: "Czyż nie wiadomo wam, że my wszyscy, którzyśmy otrzymali chrzest zanurzający w Chrystusa Jezusa, zostaliśmy zanurzeni w Jego śmierć?". Tradycja chrześcijańska zgadza się z tym poglądem, nazywając chrzest "powtórnymi narodzinami".
Święci Ojcowie Kościoła podkreślają tę prawdę:
Wierność wobec chrztu wymaga oddzielenia od grzechu. Teodoret z Cyru zauważa: "Tajemnica chrztu uczy nas odłączać się od grzechu. Chrzest jest podobny do śmierci Pana. W nim stajemy się uczestnikami śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. Dlatego musimy wieść nowe życie". Jednakże, jeśli ktoś popadnie w grzech, nie powtarza swojego chrztu - pokuta i nawrócenie są jak nieustanny chrzest.
Chrzest w śmierć, o którym mowa w Rz 6,1-6, opisuje pokutę, przez którą wierzący podejmują reformę charakteru, odrzucając dotychczasowe uczynki i cechy osobowości. Następnie, dzięki działaniu ducha miłości i prawdy, odradzają się do "nowości życia" poprzez pogłębianie zrozumienia Słowa Bożego. Ten proces zanurzania w śmierć starego człowieka i wynurzania nowego dotyczy wszystkich wierzących, czyniąc ich uczestnikami Ciała Chrystusa.
Chrzest wodny sam w sobie nie ma mocy dokonywania zmian w duszy człowieka, ale jest reprezentacją, symbolicznym wyrażeniem decyzji podjętej przez pokutę i nawrócenie w imię Jezusa Chrystusa. W podstawowym znaczeniu, określenie "nowość życia" wskazuje na nawrócenie, zmianę kierunku postępowania. Ponadto, wybrani stają się odbiorcami ducha Boskiej miłości, przez którego doświadczają nowego narodzenia się jako duchowe dzieci Boże.
Ważnym elementem jest identyfikacja naszego chrztu z chrztem Pana. Nasz chrzest w śmierć jest jednocześnie chrztem w Jego śmierć. Jezus, poddając się chrzcie, przyjął ducha, który uzdolnił Go do pełnej kontroli nad swoim ciałem i do wykonania misji. Przyjmujemy chrzest w śmierć Jezusa Chrystusa, ponieważ mamy udział w tym samym doświadczeniu podbijania w niewolę swojego ciała.
Nadzieją dla wierzących jest życie przyszłe w chwale Boskiej natury. Niezbędnym warunkiem jest jednak poddanie sobie ziemskiego ciała, zanurzenie go w śmierć wzorem Pana, "jeśli tylko z nim cierpimy, abyśmy też z nim byli uwielbieni" (Rz 6,5).
tags: #chrzest #za #zmarlych #rzymian
Znaczenie prezentów – czy naprawdę podarunki są takie ważne?
W obecnych czasach, gdy dostęp do wszystkiego jeszcze nigdy nie był taki prosty, a sklepowe półki uginają się od przeróżnych przedmiotów, ciężko jest znaleźć coś, co nada się na prezent i uszczęśliwi drugą osobę. Wiele rzeczy obdarowany może po prostu kupić sobie sam, tak więc kupowanie komuś dziesiątego krawata, czy nowej patelni, zdaje się powoli tracić sens. Znaczenie podarunków ewoluowało i dzisiaj obdarowany oczekuje raczej rzeczy, która go zaskoczy i będzie absolutnie wyjątkowa. Może niech to będzie coś, na co nigdy by nie wpadł i nie domyśliłby się, że dostanie właśnie to?! Pozytywne zaskoczenie, radość, wdzięczność i wzruszenie, to emocje które idealnie określają to, jaki powinien być prezent idealny, na miarę XXI wieku.
Copyright ©2021 | niebanalne-prezenty.pl | Wszelkie prawa zastrzeżone.