Święta Bożego Narodzenia są od tego, by świętować, a doskonale wiedzą o tym hodowcy, mimo że pracują 365 dni w roku. Dla wielu z nich, zwłaszcza dla tych prowadzących hodowlę, każdy dzień, niezależnie od tego, czy jest dniem powszednim, czy niedzielą, rozpoczyna się tak samo - pobudką o świcie. W tym wyjątkowym okresie, gdy większość z nas pragnie spędzić czas z rodziną przy wigilijnym stole, odpoczywając od codziennych obowiązków, nie wszyscy mogą sobie na to pozwolić. Rolnicy, którzy na co dzień dbają o zwierzęta, często muszą połączyć tradycję z nieprzerwaną pracą.
Dzień rodziny państwa Dominów z Lubiechowa, położonej w gminie Kamieniec w województwie wielkopolskim, rozpoczyna się o godzinie 5:30. W ich przypadku, obowiązki obejmują wydojenie 120 krów, co wymaga odpowiedniego przygotowania mleka przed przyjazdem cysterny około 8:00-8:30. Dodatkowo, konieczne jest nakarmienie wszystkich zwierząt i zebranie obornika. W gospodarstwie państwa Dominów pracę przy krowach wykonują cztery osoby: Halina i Henryk Domin oraz ich synowie, Konrad i Paweł.
Henryk Domin tłumaczy, że dziennie na udój poświęcają około 5 godzin, wykonując go rano i wieczorem. Tego czasu nie da się skrócić ze względu na ograniczoną liczbę stanowisk w hali udojowej. W przyszłości planowana jest modernizacja, która ma zwiększyć liczbę stanowisk z 8 do 16, dzięki przyznanym środkom unijnym w ramach modernizacji gospodarstw rolnych. Dalsze plany obejmują instalację robotów udojowych, co wiąże się z budową całkowicie nowej obory.
Wieczorny udój również odbywa się o stałej porze, rozpoczynając się o 16:30. Pan Henryk stara się, aby nie ulegał przesunięciom, nawet w okresach wzmożonych prac, takich jak zbiory traw czy święta, gdy przybywają goście. Dąży do tego, aby zakończyć pracę w oborze przed godziną 20:00, aby mieć czas na odpoczynek.
Poza udojem, istotne są również inne obowiązki. Dzięki posiadaniu wozu paszowego, karmienie zwierząt przebiega sprawnie i trwa około godziny. Latem pasza zadawana jest dwa razy dziennie, natomiast zimą, w niższych temperaturach, wystarczy jednokrotne zadanie podwójnej dawki, co zapobiega psuciu się mieszanki TMR.
Państwo Dominowie w ubiegłym roku przepisali część gospodarstwa swojemu 24-letniemu synowi, Konradowi, który skorzystał z premii dla młodego rolnika. Rodzina z powodzeniem korzystała również z programów unijnych w przeszłości. Ze środków PROW na lata 2007-2013 zakupiono dwa ciągniki i zmodernizowano park maszynowy, doposażając gospodarstwo w kosiarki rotacyjne, przetrząsarkę do siana oraz prasę do zwijania. Obecnie gospodarstwo obejmuje 100 hektarów.
Pan Henryk wspomina, że jego dziadek przekazał ojcu 1,75 ha, a ojciec jemu 12 ha. Po przejęciu gospodarstwa w 1986 roku, stale je powiększał. Początkowo posiadał 64 ha własnych gruntów, a od 2015 roku 19 ha przejął syn. Dodatkowo dzierżawione są tereny od prywatnych osób i Agencji Nieruchomości Rolnych.
Stado państwa Dominów liczy 200 sztuk bydła mlecznego, a wszystkie krowy pochodzą z własnego remontu. Po przejęciu gospodarstwa, stado liczyło 12 krów, które w 1988 roku sprzedano, a uzyskane środki wykorzystano na zakup jałówek. Od tego czasu nie kupiono żadnej sztuki bydła, a całe stado pochodzi z własnej hodowli. Jedynym zakupem jest nasienie z Wielkopolskiego Centrum Hodowli i Rozrodu Zwierząt, a w doborze buhajów pomaga Krzysztof Grobelny, a inseminacją zajmuje się Karol Kasperski.
Obora została przerobiona z uwięziowej na wolnostanowiskową w 2000 roku. Od tego momentu rozpoczęto dostosowywanie stodoły na oborę i dobudowywanie kolejnych części obiektu. Średniorocznie od jednej krowy uzyskuje się około 9 800 litrów mleka, a od całego stada około miliona litrów mleka, które trafia do zakładów mleczarskich Muller.
Ostatnie dwa lata nie należały do najłatwiejszych dla hodowców. Spadły na nich kary mleczne w wysokości 196 tys. zł, co stanowiło znaczące utrudnienie. W tej sytuacji stada nie zwiększano, a produkcji mleka nie dało się ograniczyć. Kiedy limit produkcyjny zbliżał się do końca, dzienne udoje spadły z około 30 litrów do 22 litrów od krowy, co spowodowało problemy z rozrodem. Po krótkim okresie ograniczenia produkcji, konieczne było powrócenie do wcześniejszej ilości, co wymagało inwestycji w produkcję dobrych jałówek i zakup wysokiej jakości nasienia.
Mimo problemów związanych z niestabilnym rynkiem i obowiązkami, których nie można odłożyć, państwo Dominowie nie wyobrażają sobie innej pracy. Pan Henryk podkreśla, że do produkcji mleka już tak daleko zaszli, że nie da się tego po prostu zostawić. Produkcja mleka jest czasochłonna, a gospodarstwo trudno opuścić na dłużej. Wakacje trwają maksymalnie trzy dni. Obecnie pozwalają synowi, Konradowi, na dłuższe wyjazdy, licząc na to, że w przyszłości on zajmie się gospodarstwem, gdy oni będą mogli gdzieś wyjechać.
W sytuacjach, gdy cała rodzina wyjeżdża na cały dzień, na przykład na wesele, obowiązkami zajmuje się zaprzyjaźniony rolnik. Zdarzało się jednak, że wracali nad ranem z wesela, przebierali się i szli do obory.
Okres okołoświąteczny to czas wzmożonej pracy dla pani domu, która oprócz porządków i przygotowania potraw, wykonuje codzienne czynności w oborze, pomagając przy doju. Mimo wielu trudów, państwo Dominowie znajdują czas na odpoczynek i świętowanie. Do wigilijnej wieczerzy zasiadają około godziny 19:00. Opłatkiem dzielą się nie tylko ze sobą, ale także ze zwierzętami. Opłatek dla krów, niegdyś różowy, dziś biały, jest wrzucany do paszowozu, mieszany z pokarmem i trafia na stół paszowy.
Danuta Kosior, rolniczka z Wielkopolski, potwierdza, że święta Bożego Narodzenia na wsi to czas odpoczynku, ale dopiero po wykonaniu wszystkich obowiązków. Podkreśla, że święta rolnika z hodowlą różnią się od tych osób bez hodowli. Życie rolników jest podporządkowane rytmowi codziennej pracy, a obowiązki muszą być wykonane, niezależnie od tego, czy jest to Wigilia, czy pierwszy dzień świąt.
Rolnicy często dekorują swoje maszyny rolnicze na święta. Zazwyczaj najlepszy ciągnik jest ozdabiany światełkami, jednak dekoracje te są tymczasowe, ponieważ maszyny są potrzebne do pracy.
Co do dzielenia się opłatkiem ze zwierzętami w Wigilię, rolnicy przyznali, że nadal praktykują ten stary zwyczaj, przekazywany "z dziada, pradziada". Choć tradycja ta powoli zanika, opłatek dla zwierząt jest czymś, co wielu pamięta od dzieciństwa. Istnieją różne kolory opłatków przeznaczone dla konkretnych zwierząt: czerwony dla koni, zielony dla roślinożernych, a żółty dla krów.
W ostatnich latach produkcja trzody chlewnej nie charakteryzuje się stabilnością. Rok rozpoczął się od historycznie wysokich stawek za żywiec, a zakończył się drastycznie niskimi. Istnieje nadzieja, że nadchodzące miesiące przyniosą podwyżki i stabilizację cen na zadowalającym poziomie. Okres świąteczny może mieć większy wpływ na rynek wieprzowiny niż zazwyczaj.
Według prognoz POLPIG-u, niskie zapasy wieprzowiny w Unii Europejskiej, w połączeniu ze zwiększonymi zamówieniami przedświątecznymi, mogą pozytywnie wpłynąć na popyt na żywiec rzeźny. W Polsce ten pozytywny scenariusz jest jednak uzależniony od wzrostu cen żywca wieprzowego w Niemczech. Tymczasem cena u naszego zachodniego sąsiada, według notowań VEZG, została utrzymana na niezmienionym poziomie 2,10 €/kg (wbc).
Na niemieckim rynku trzody chlewnej obserwuje się również problemy z ubojem. Według stowarzyszenia ISN, na ubój czeka około 570 000 świń, a liczba ta stale rośnie. Każdego tygodnia przybywa 30 000 - 60 000 kolejnych świń, co pogłębia zator. Kluczowym czynnikiem destabilizującym jest znaczące ograniczenie wydajności największej w Europie rzeźni Tönnies w Rheda, która pracuje na 70% swoich mocy przerobowych.
Dr Torsten Staack z ISN podkreśla, że ograniczenia w ubojach są winą ministra pracy i zdrowia NRW, Karla-Josefa Laumanna. Wykorzystanie mocy produkcyjnych w rzeźni Tönnies decyduje o skali zatoru w odbiorze żywca wieprzowego. Stowarzyszenie ISN uważa, że nawet bez problemów związanych z koronawirusem i ASF, sezonowy zator rynkowy ma miejsce z powodu ograniczonego uboju w święta. W tym roku, w związku z dostępnymi możliwościami uboju, nie jest możliwe przyspieszenie tego procesu, co prowadzi do eksplozji liczby świń oczekujących w chlewniach w okresie Bożego Narodzenia i Nowego Roku.
Aby uniknąć katastrofalnego scenariusza, konieczne jest natychmiastowe i skuteczne działanie. Najbardziej efektywnym środkiem jest maksymalne wykorzystanie wszystkich możliwości ubojowych w Niemczech, zwłaszcza w Rhedzie, z uwzględnieniem ochrony przed zakażeniami. Potrzebne są również środki pomocowe, takie jak uelastycznienie czasu pracy, wydłużone zmiany, a w niektórych przypadkach praca w niedziele i święta, aby nie przeciążać pracowników rzeźni.
W dawnej kulturze ludowej święta Bożego Narodzenia miały bogatą symbolikę, sięgającą korzeniami kultu dusz zmarłych i sił przyrody. Zabiegi te miały na celu zapewnienie urodzaju w nowym roku i ochronę domowników przed chorobami i nieszczęściami.
Na Boże Narodzenie bielono izby, a w kąty wtykano gałązki świerkowe lub jodłowe. Dekorowano święte obrazy kwiatami z bibuły i gałązkami. Ważną czynnością było wykonywanie ozdób przez kobiety i dzieci. Najważniejszym elementem był tzw. pająk, wykonany z bibuły i słomy, przypominający dzisiejszy abażur.
Zanim do Polski dotarł zwyczaj ubierania choinki w XIX wieku, w domach wieszano podłaźniczkę, zwaną również podłaźnikiem, jutką, sadem rajskim, bożym drzewkiem lub wiechą. Z czasem podłaźniczkę wyparły tradycyjne choinki, które przywędrowały do Polski na przełomie XVIII i XIX wieku z ziem alzackich podczas zaboru pruskiego. Początkowo choinki cieszyły się popularnością wśród arystokracji, a następnie zwyczaj ten upodobała sobie pozostała ludność. Kościół katolicki początkowo uważał zwyczaj dekorowania choinek za pogański.
Sposób dekorowania choinki miał również znaczenie. Ważne były kolory dekoracji: biel symbolizowała niewinność Dzieciątka, złoto - bogactwo, czerwień - zdrowie, a ciemna zieleń igliwia - życie wieczne. Do tradycyjnych zdobień choinkowych należały ciastka, pierniczki (często w kształcie serc), orzechy, małe czerwone jabłka (tzw. rajskie jabłuszka), a także własnoręcznie wykonane ozdoby z bibuły, kolorowych papierów, piórek, wydmuszek, słomy i źdźbeł traw. Wykorzystywano naturalne dary natury. Na gałązkach w wieczór wigilijny zapalano świeczki i tzw. zimne ognie. Dla dzieci nie mogło zabraknąć słodkich przysmaków.
Święta Bożego Narodzenia to przede wszystkim wieczerza wigilijna. Słowo "wigilia" pochodzi od łacińskiego "vigiliare" i oznacza "nocne czuwanie". Tego wieczoru cała rodzina zasiada przy świątecznie nakrytym stole. Tradycyjnie wieczerza rozpoczyna się wraz z pierwszą gwiazdką na niebie, symbolizującą Gwiazdę Betlejemską. Przy stole, przykrytym białym obrusem z wiązką sianka pod spodem, zasiadają wszyscy domownicy. W tradycji pilnowano, aby liczba osób była parzysta, a liczba potraw nieparzysta. Wieczerza chłopska składała się z pięciu lub siedmiu potraw, szlachecka z dziewięciu, a u arystokracji z jedenastu.
Potrawą obowiązkową na wigilijnym stole jest barszcz i uszka z grzybami. Grzyby w kulturze ludowej były postrzegane jako byty pośredniczące między światem roślin i zwierząt, pomagające w kontaktach ze zmarłymi.
W dawnym zwyczaju wschodniosłowiańskim, kultywowanym na Ukrainie, stawiano diducha - pierwszy skoszony snop pszenicy, owsa lub żyta, ustawiany w kącie izby. W czasach przedchrześcijańskich stawiano go na święto przesilenia zimowego, a w czasach chrześcijańskich w wigilię Bożego Narodzenia. Diduch symbolizował ducha opiekuńczego domu i miał zapewnić pomyślność, obfitość, urodzaj i dobrobyt w nadchodzącym roku.
Po wieczerzy praktykowano różne zwyczaje wróżebne. Ciągnięcie słomek lub źdźbeł siana spod obrusa miało przewidzieć przebieg życia w nadchodzącym roku. Wróżono sobie również z orzechów - pełny i zdrowy orzech był dobrą prognozą, a pusty lub sczerniały - złą.
Dziewczęta po wieczerzy wychodziły przed dom i nasłuchiwały, skąd zaszczeka pies, stamtąd przyjdzie narzeczony. Dobrze było usłyszeć rżenie konia, beczenie owiec czy ryk krowy, co oznaczało pomyślność w gospodarstwie.
Zwyczaj dzielenia się kolorowymi krążkami opłatków zwanymi światami, którymi zdobiono podłaźniczkę, również praktykowano. Światami dzielono się ze zwierzętami.
Po wieczerzy wigilijnej nie może zabraknąć wspólnego śpiewania kolęd. Polskie kolędy, często bardzo stare, należą do cennych pieśni ludowych i religijnych. Pierwsza polska kolęda pochodzi z 1424 roku, a popularna pastorałka "Anioł pasterzom mówił" z XV wieku. Zbiory kolęd i pastorałek publikowano w książeczkach zwanych kantyczkami, zawierających melodie taneczne i teksty o charakterze patriotycznym, społecznym lub humorystycznym. Najwięcej bożonarodzeniowych pieśni powstało na przełomie XVII i XVIII wieku.
Tradycje związane ze Świętami Bożego Narodzenia są barwne i ciekawe, dlatego ważne jest, aby ich nie zapominać. Redakcja "top świnie" Anna Kurek oraz Paulina Janusz-Twardowska składają najserdeczniejsze życzenia zdrowych, radosnych i szczęśliwych Świąt Bożego Narodzenia, życząc spokoju, radości w gronie najbliższych oraz by nadchodzący rok nie był gorszy od mijającego, wolny od kryzysów, wirusów (w tym ASF), susz i powodzi. Życzenia obejmują również szybki i zdrowy wzrost świń przy minimalnym zużyciu paszy.
tags: #boze #narodzenie #u #swin
Znaczenie prezentów – czy naprawdę podarunki są takie ważne?
W obecnych czasach, gdy dostęp do wszystkiego jeszcze nigdy nie był taki prosty, a sklepowe półki uginają się od przeróżnych przedmiotów, ciężko jest znaleźć coś, co nada się na prezent i uszczęśliwi drugą osobę. Wiele rzeczy obdarowany może po prostu kupić sobie sam, tak więc kupowanie komuś dziesiątego krawata, czy nowej patelni, zdaje się powoli tracić sens. Znaczenie podarunków ewoluowało i dzisiaj obdarowany oczekuje raczej rzeczy, która go zaskoczy i będzie absolutnie wyjątkowa. Może niech to będzie coś, na co nigdy by nie wpadł i nie domyśliłby się, że dostanie właśnie to?! Pozytywne zaskoczenie, radość, wdzięczność i wzruszenie, to emocje które idealnie określają to, jaki powinien być prezent idealny, na miarę XXI wieku.
Copyright ©2021 | niebanalne-prezenty.pl | Wszelkie prawa zastrzeżone.